Gegevens:

Categorie:
Maatschappij
Geplaatst:
14 januari 2016, om 23:27 uur
Bekeken:
549 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
266 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Glashelder"


Ik kruiste 's avonds bedaard een zebrapad, toen ik ineens vol op de rem moest. Uit het niets leek een glanzende pilaar op de weg te verschijnen. In het slechte licht kon ik met enige moeite armen, benen en een romp onderscheiden. Een persoon dus. Hij stak afwerend zijn handen uit, maar het was al te laat. De bumper veegde hem van het zebrapad. 

 

Ik zette direct de auto aan de kant en stapte uit. In eerste instantie zag ik niets, hoewel ik scherp rondkeek. Ik hoorde kreunen en liep in de richting van het geluid. Zonder de reflecties van het alarmlicht was ik over hem gestruikeld, want hij was verder volkomen transparant. Maar hoe vreemd hij er ook uitzag, aan zijn gepiep kon ik wel horen dat hij een mens was.

 

Hij lag, half zittend, tegen de stoeprand. Ik sloeg mijn arm om zijn schouders. "Niets gebroken?" vroeg ik hem. Hij bewoog, en tot mijn verbazing keek ik hem ineens in het gezicht. Of beter: twee gezichten. Telkens als het knipperlicht uitging zag ik de weerkaatsing van de zwakke straatlantaarn aan de andere kant. Zijn ogen zag ik niet.

 

"Zal ik u naar een dokter brengen?" vroeg ik. "Nee nee," zei hij geschrokken terwijl hij overeind ging zitten. "Het gaat alweer." Ik bood hem een lift aan naar een discreet kroegje. Dat accepteerde hij. Ik hielp hem overeind, en toen hij naast mij in de auto zat zag ik de lichten van het verkeer over hem heen glijden. Zonder zijn zwakke stem en de reflectie van het licht had ik kunnen denken dat ik  alleen in de auto zat.

 

***

 

"Aloord Glas is de naam," zei hij. We hadden een rustig hoekje uitgezocht, niet te dicht bij de muziek. "U hoort in de verte een bel luiden, dat zie ik wel aan u." Er zat een vreemd onderdrukt lachje in zijn stem dat mij ergens bekend voorkwam. Ik had deze man eerder meegemaakt, maar waar?

 

"U hebt vast de hoorzitting gevolgd." Nu viel bij mij het kwartje. Ik keek hem eens goed aan. Het was bepaald storend dat ik mijzelf weerspiegeld zag in zijn glanzend postuur, maar daardoor  herkende ik in deze overigens doorzichtige man de hoofdpersoon in een recent schandaal. 

 

Een bedrijf voor maatschappelijke dienstverlening had onverantwoordelijk, en zonder interne of externe verantwoording, gehandeld door zijn fondsen te vergokken. De man tegenover mij werd, als hoofd van deze organisatie, publiekelijk aan de schandpaal genageld. De ruime beloning die hij bij zijn indiensttreding overeengekomen was werd gevoeld als het doorslaggevend bewijs van zijn schuld. Toch kreeg ik bij het bekijken van de beelden op tv, geen moment de indruk dat hier een gebroken man zat. Hij had het in zijn functie naar zijn zeggen "niet onaardig" gedaan.

 

"U bent niet naar uw villaatje gegaan op Curacao?" vroeg ik. Hij antwoordde met een wedervraag. "Waar ziet u mij voor aan? Niets omhanden in een zonnige omgeving, dat is een recept om snel alcoholist te worden. Nee, dat huisje heb ik verkocht. Met de opbrengst en mijn spaargeld heb ik een slimme dokter opgezocht; hij heeft mij geholpen om weer toonbaar door de wereld te gaan."

 

"Toonbaar?" vroeg ik. "U bent nauwelijks te zien!" Hij grinnikte met zijn half onderdrukte lachje, en ik zag dat hij ervoor ging zitten om een goed antwoord te geven. "Toonbaar: ja en nee. U weet hoe de zaak gelopen is. Men heeft uiteindelijk de affaire toegedekt in plaats van grondig te onderzoeken hoe zo'n debacle in het vervolg te voorkomen is, en de juiste maatregelen te nemen. Een proces tegen mij durfden ze niet aan; dan had een aantal mensen zelf met de billen bloot gemoeten. Daarom is mij een schikking opgedrongen met de impliciete eis om te verdwijnen. Die eis heb ik gehonoreerd, zoals u ziet."

 

Nu moest ik lachen. "Zo'n mooie spiegel als die van u blijft toch niet onopgemerkt." "Dat is precies mijn bedoeling," zei hij. "Het interesseert niemand wie ik ben en waarom ik de dingen gedaan heb die ik deed. Men weet alles al, men ziet alleen zijn eigen projecties. Dat is spijtig. Maar ik kan de mensen wel helpen zich dit feit te realiseren. En hen daardoor helpen de ogen te openen. Wie zijn omgeving werkelijk ziet, ziet zijn mogelijkheden. Zolang men alleen ziet wat er niet bevalt en niet veranderd kan worden is er voor mij werk aan de winkel."

 

***

 

Ik werd wakker doordat iemand aan mijn schouder schudde. Voor mij stond een leeg glaasje op tafel. "Meneer, wij gaan sluiten. Een straat verderop kunt u terecht bij de daklozenopvang." Ik was te slaapdronken om te reageren. "De daklozenopvang", het idee. "Mag ik nog wel even betalen dan?" Dat mocht, en ik ging de frisse lucht in.

 

Ik sjokte naar mijn flatje. Op de galerij zag ik mijn sjofele gestalte weerspiegeld in het glas van de tussendeur. Ik kon de opmerking van de kastelein ook wel begrijpen. Na het betalen van de huur en de dokter bleef er nog net wat over voor een borrel; voor luxezaken als kleding had ik tegenwoordig het geld niet.

 

Ik waadde door de troep naar mijn voordeur. Sinds het technisch faillisement van de verhuurder werd er niets meer aan schoonmaken gedaan. Toen ik mijn voordeur opendeed viel mijn blik op de bezem naast de kapstok. "Nu, waarom niet?" dacht ik. Zonder lawaai te maken deed ik provisorisch de galerij voor mijn deur en die van de naaste buren. Ik grinnikte bij het idee dat ze mij op dit uur bezig zouden zien. Nu, waarom ook niet?



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.