Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Overige
Geplaatst:
11 januari 2016, om 10:56 uur
Bekeken:
442 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
281 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Basoski koopt knoflook "


In een ander leven, ander tijdperk, ander land was hij misschien clavecimbelbouwer geworden, of gorgonzola-importeur, of handelaar in botox-derivaten, maar het feit was dat hij hier met zijn vette reet gewoon ontzettend Basoski zat te wezen, eigenaar van een keten autowasserettes die zich uitstrekte van de berg in het zuid-oosten van het land tot aan de rafelranden van Tirana. In feite was er geen enkele zinvolle samenhang tussen de door surrogaatmensjes bediende waterplaatsen, waar tuinslangen in vol ornaat een constante parabool naar de hemel schreven. Slechts het feit dat het kostbare water langs de weg van de berg afspoelde, en zich bij elk volgend filiaal kolkend met elkaar vermengde, alvorens zich als een lauwwarme modderstroom een weg te banen door de sloppen van de buitenwijken, waarna het in de midstadse macadamgaten als pseudo speciedrab tot stilstand kwam, daarbij eerst voor de omwonenden gedurende een paar uur de hoopvolle indruk wekkend dat de decennia oude transportproblemen eindelijk ferm werden aangepakt, alvorens uiteindelijk volledig te verdampen, op droge dagen niets dan stof en gruis en bovenal illusies achterlatend. En het feit dat Basoski (1979 – 20??) er eigenaar van was. Van de autowasserettes dus. De kreet Basoski’sNumberOneCarWashPalace gebruikte hij slechts om zijn miserabele vrienden te imponeren, die bijkans hun leven zouden geven om één keer een ritje in zijn Hummer mee te mogen maken, al was het gekneveld in zijn kofferbak.

 

Toen Basoski die ochtend solo was ingestapt, stond hem van alle mogelijkheden die het leven biedt één helderder dan de Poolster voor ogen: Hij zou twee strengen knoflook kopen voor zijn geliefde Serabande. Als een kwikzilverachtige komeet schoot Basoski toeterend door de stagnerende stroom van staal. Zijn favoriete staatszender speelde tot zijn genoegen ook nu weer werken van de Duitser J.S. Bach, een perfect bewijs dat er uit dat land wel degelijk goede zaken voort komen. Knap om in een tijd zonder piano’s of pedalen toch elke song zo optimistisch weten te beëindigen. Zo in majeur zou Basoski elke dag wel willen beëindigen! Maar voorlopig monsterde de neuriënde Albaan zijn torso in de op hem afgestelde binnenspiegel. Voor en achter hem een onafgebroken heden. Zelfs de buitenspiegels waren afgesteld op de ooghoeken van zijn gebruinde trekken, waar het zweet nog geen half uur geleden uit was gegutst als was het afvalwater uit zijn zo succesvolle wasseretteketen. Zijn Serabande had hem deze ochtend geattendeerd op zijn periodieke plicht om weer eens door te stoten in de vallei der verlokkingen. Over haar schouder kijkend, had ze hem daarbij dwingend toegeschreeuwd:

 

  “Zeg dat ik een hoer ben!” 

 

Niet goed wetend hoe hij zich ritmisch hijgend uit de situatie had moeten redden, en bang dat hij de relatie met zijn vrouw, zijn schoonfamilie en de rest van haar dorp voorgoed zou beschadigen, had hij amechtig uitgebracht:

 

  “dat ….ik …. een .... hoer …. ben

 

Haar hoofd was over haar andere schouder gegaan, de donkere krullendos als een pauwentooi achter zich aan voerend:

 

  “Ik wil dat je het meent!

 

Een octaaf hoger en reeds in het niemandsland tussen zijn bewustzijn en zijn orgasme had hij uitgepiept:

 

  “Ja, ik meen het”. 

 

Niet meer aan denken nu. De eerste stoplichten op weg naar Garlic Valley vroegen om resoluut remgedrag, zeker daar hij langs de rij wachtenden was opgestoomd, om zich voor het eerste vehikel weer op het zebrapad in te voegen. Ritsen 2.0. Als iedere ochtend van iedere dag stond daar de bedelende vrouw met haar gedrogeerde peuter scheefgezakt op haar linkerarm. Basoski’s Hummer kuste haar naakte voeten, terwijl zij haar rechterhand verwachtingsvol uitstak naar de gespierde arm waarmee hij uit zijn venster leunde. Als was het ochtendgymnastiek, zo trok hij zijn gezichtspieren in

een grimas die haar treurige blik poogde na te doen. Dat soort mensen had nog niet eens geld voor één bol knoflook, laat staan voor een hele streng, laat staan voor een voertuig om op een toekomstige terugweg 2 strengen knoflook en één succesvolle Albaan te vervoeren. Tijdens het groen en het wegspuiten van zijn Hummer spoog hij haar na met woorden die hadden moeten klinken als “succes is een keuze” of “durf te presteren” maar wegvielen in de afbraak van geluid en stank die hij ook hier achterliet. 

 

Langs de weg staat een jongetje dat uitnodigend een konijn optilt. Aan zijn oren. Hoe lang zou Albanië nu al kandidaat EU-lid zijn? Vermoedelijk al voor het verwekken van de zojuist gepasseerde langoor-tiller. Basoski wist het niet. Basoski hield niet van politiek. Basoski hield van succes. Wellicht op de terugweg toch maar meenemen? Konijn en knoflook vragen om elkaar, zoals het dorp Lazaret om eeuwigdurende familievetes, en de Kanun om eerwraak, zo had zijn moeder hem geleerd. 

 

Nu weer een driewielig motortje dat is scheef gezakt op het inmiddels modderige talud dat zich hier snelweg durft te noemen. Een paar mannen bijten er hun handen op vuil en maken er hun tanden op stuk. Basoski buigt zich al weer naar buiten voor zijn “succes is een keuze”-act, maar wordt reeds moe van zijn eigen intenties. Liever mijmert hij nog wat voor zich uit. Waarom zijn er zo weinig negers in Albanië? Zijn dat niet gewoon blanken die via de anus worden geboren? Alvorens zich in deze vraagstukken te verdiepen, volgt weer een snelle ruk aan zijn stuur, vakkundig om steeds diepere putten heen. 

 

Daar loopt een ezel die met hooi is bepakt hoger dan het dak van Basoski’s Hummer. Zal hij snel? Ja waarom niet. De ferm ingedrukte claxon creëert in een mum van tijd een hooitoren met vier spartelende pootjes. Hij hijgt van het lachen, en draait met twee handen behendig aan zijn stuur. Hoe werkt macht eigenlijk? Doordat zijn spiegels op het centrum van Basoski’s universum staan gericht, mist hij veel van het spoor dat hij achterlaat, van het verglijdende verleden dat hij creëert. Dan midden op de snelweg maar een keer draaien. Dit is Garlic Valley, overal moet hij hier nu snel z’n knoflookslag kunnen slaan. Nog één allerlaatste keer geeft hij een flinke dot gas, al was het maar voor de bühne. En zou hij bij leven ook dat woord gekend hebben, hij zou er om hebben geglimlacht.

 

Ook in Albanië staan de mensen elke ochtend op met de passie om iets bijzonders van hun leven te maken, en ook al zijn de voortonen nog zo uitbundig, helaas is het niet iedereen gegeven om te eindigen in majeur.

  

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.