Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Overige
Geplaatst:
30 december 2015, om 16:35 uur
Bekeken:
434 keer
Aantal reacties:
1
Aantal downloads:
237 [ download ]

Score: 1

(1 stem)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Verjaardag"


 
Vandaag ben ik 103 geworden.
    "Wat wil je hebben?" vroegen mijn kleinzoons.
    "Niks!" –
     "Niks? O maar dan weten we wel wat, pa". Zij zeggen pa omdat ik uitdrukkelijk heb verboden opa te zeggen. – Waarop ze luid riepen: "Als iemand van honderddrie nog geen opa mag heten, wie dan eigenlijk wel!?"
    Maar ze respecteren mijn ijdelheid natuurlijk, want het zijn enige jongens, echt waar.
    Aldus hebben zij mij en de hele zooi vanmorgen  meegenomen naar het beroemdste decor uit de Amerikaanse geschiedenis: een onafzienbare vlakte van aangestampt oranje zand met minimaal groeisel van verdroogde struikjes. Geen bergketens in de verte, maar een soort vrijstaande, dikke rotspunten, donker van kleur  en allemaal op dezelfde hoogte afgetopt als door een natuurramp. Ieder moment denk je dat mannen op paarden met lasso's voorbij komen galopperen, maar er was geen sterveling te zien.
    De zon brandde meedogenloos en al dat zand kaatste die hitte nog een keer terug. En het stoof als de pest, zonder dat het waaide. "Heel aardig wat jullie hebben georganiseerd!" riep ik om de moed erin te houden.
    Iedereen liep zich een ongeluk te zweten, en Jake en mijn kleinzoons liepen steeds naar de auto's om stoelen en tafeltjes te halen. 
    "Wie wil er limonade," vroeg mijn vrouw. Ze is zestig jaar jonger dan ik en heet Mathilde.  Ik ben best trots op haar. Zoals zij er nog uit ziet; zij draagt een wijde witte japon en een reusachtige hoed, die haar gezicht half beschaduwt, net als op het strand.          
    "Geef mij maar een haring," zei ik, "da's goed tegen de warmte."  "Die verkopen ze niet in Amerika," zei ze. – Neem je grootmoeder in de maling."
     De glazen waren nauwelijks ingeschonken of er kwam een auto aanscheuren die remde en twee slagen om zijn as draaide. Een man sprong eruit en riep:  "ik ben uw coach, – Ruby is de naam, straks komt de hele filmploeg om alles vast te leggen." Hij droeg een bruin pak met een ruitje en doorgestikte revers die glinsterde als van kerst, een lila cowboyhoed op zijn hoofd en bruine laarzen met smalle zolen.
        Hij richtte zich tot mijn oudste kleinzoon die lijkt op  Kennedy:  "Ik ga twee baseballploegen samenstellen. Eigenlijk wou ik jullie laten voetballen. Maar we krijgen geen palen in de grond, veel te hard.  Voor dat andere hebben we alleen een paar lijnen en cirkeltjes te trekken." Hij keek ons aan. "Het lijkt me wel verstandig als jullie je beschermen tegen de zon. – Doe je niks dan zien jullie vanavond zo rood als een gerookte zalm. Ikzelf doe dat met Coca-Cola. Net zo goed. En goedkoper dan zonnebrand!" 
    De jongste kleinzoon haalde meteen de koelbox. Hij goot een hele fles leeg over zijn hoofd. Maar misschien had hij al spijt toen hij de dop weer vastdraaide, "ik denk dat het ontzettend gaat kleven," zei hij. "En met die stof. Nergens kan ik het hier afpoedelen."
    De coach kwam terug met een bus verf voor de strepen. Ik keek het allemaal maar aan. Eigenlijk was ik net zo lief thuis gebleven... maar je doet wel eens wat als je jarig bent. De coach begon, geholpen door mijn kleinzoons, de lijnen uit te zetten langs een touwtje dat ze strak moesten houden. "Kom opa," zei hij, "help eens mee, je zit alleen maar in de weg." – Barst!!  Als hij weer voorbij komt, laat ik hem struikelen met zijn kop in die verfemmer.
    "Wat ik ga doen?" zei ik. "Een kijkje nemen bij die rotsen in de verte." – "Gaan jullie maar tegen dat balletje rammen, – dat vind ik niks, ik ga even weg. Over een uurtje ben ik terug."
    Maar mijn vrouw die zestig jaar jonger is, zei:  "Ben je wel goed wijs? Dat lijkt vlakbij, maar het is minstens vijfentwintig kilometer verderop! Zes uur lopen! Veel te warm voor die uitsloverij!"
    – Altijd dat gezeur van doe 's rustig...    
    Weet je wat ? Ik vraag Jake  om me met de auto daar naartoe te brengen. Dat wil hij wel; ik zie aan zijn gezicht dat hij er hier helemaal geen barst aan vindt. – We zeggen niks.
    De volgende keer, als ik 104 ben, vertel ik jullie hoe het allemaal afgelopen is.

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.


Reacties:

Dit was mijn laatste inzending bij BasicPublishing.
Het heeft geen zin meer. Lezers zijn hier bijna niet. De teller van BP staat heel optimistisch op ruim 4200 ( ! ) maar er zijn maar nul tot drie leden on line.
Het aantal Goldmembers is inmiddels gedaald tot 18 of daaromtrent.
Naar mijn idee is deze site op sterven na dood, en ik betwijfel ook of er nog sprake is van voldoende beheer.

Geplaatst op: 2016-05-24 17:12:06 uur