Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Waargebeurd
Geplaatst:
29 december 2015, om 08:59 uur
Bekeken:
414 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
244 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Jeugdige compassie: Epiloog"


Epiloog

In tegenstelling tot de meeste van zijn klasgenoten die bij de uitreiking van hun diploma ook hun ontslagbrief meekregen kon Bart in Cavadia blijven werken. Na een half jaar solliciteerde hij als praktijkbegeleider in een verpleeghuis elders, vast van plan om leerlingen in alles te helpen wat maar in zijn vermogen lag. Hij mocht een opleiding daarvoor volgen die een jaar duurde en was erg tevreden over deze aanstelling. Het andere verpleeghuis had weliswaar niet de uitstraling van Cavadia met zijn vele kamers en kronkelende gangetjes maar was oké om te werken. Het enige wat Bart tegenstond waren de zes persoons slaapzalen waar privacy het enige woord bleek wat niet van toepassing was. Drie bewoners op één kamer was het grootste aantal wat Bart kende en zelfs dat vond hij al te veel. Efficiënt werken was het wel! Je zette de een op de postoel, gaf de volgende een onderbeurt op bed en liet ze zich van boven wassen terwijl je zelf iemand een volledige wasbeurt op bed gaf waarbij je toezicht hield op de bewoners zie zichzelf nog enigszins konden wassen en aankleden. Er waren wel bedgordijnen die het tegendeel van geluiddicht bleken te zijn maar die door velen van zijn collega’s niet gebruikt werden. Deze efficiency stond Bart zwaar tegen. Hem bekroop steeds de vergelijking met een fabriek waarbij een railsysteem in het plafond, die bewoners als geslachte koeien naar de huiskamer transporteerde, maar net ontbrak. De onderlinge sfeer bij de collega’s was ook wezenlijk anders dan in Cavadia. Harder en directer en gericht op wie het snelste bewoners uit bed kon halen. Het stond Bart allemaal behoorlijk tegen en vaak dacht hij met weemoed terug aan zijn tijd in de villa die qua huiselijkheid verreweg te prefereren was boven de in zijn ogen fabriekshallen waar productie belangrijker leek dan aandacht en compassie. Dat hij zijn collega’s daarmee zwaar tekort deed realiseerde Bart zich wel maar hij voelde het nu eenmaal zo.

Met Marda had hij nog vele terrassen bezocht voordat hij het aandurfde om haar mee uit te vragen. In de weken daarna waren ze regelmatig in de paviljoens langs het Scheveningse strand te vinden waar ze tot diep in de nacht tevreden waren met elkaars aanwezigheid. Bart, haar terughoudendheid kennende, overhaastte niet en voelde daar ook totaal geen behoefte toe. Hij wist dat hij van Marda hield en zij liet blijken dat Bart haar niet onberoerd liet ondanks dat een korte zoen hier en daar het enige was wat daar uiting aan gaf. Pas na twee maanden waren ze ’s nachts langs de branding naar Kijkduin gelopen en had Marda tegen hem gezegd dat ze zo veel voor hem voelde. In een kom in de duinen hadden ze vervolgens hun liefde lichamelijk vorm gegeven en tot zonsopgang met elkaar gevreeën. Praktische Marda had gelukkig met voorbedachten rade voor de nodige anticonceptie gezorgd waardoor Bart er van overtuigd was dat ze het ook echt wilde. Een maand later was hij bij haar ingetrokken in de volle overtuiging dat zij hét meisje voor hem was.

Zijn collega’s van Cavadia zag hij zelden meer. Hij was een keer op de koffie gekomen na zijn vertrek maar merkte al snel dat zijn korte afwezigheid toch al de nodige vervreemding had veroorzaakt. Wendy en Helma kwam hij nog wel eens tegen in de stad maar hun ontmoetingen beperkten zich dan tot zwaaien en vragen hoe het ging. Het zwemmen op de woensdagavonden hield hij wel vol en vond Marda het ook leuk om te doen. Gelukkig liet Estelle nooit merken dat zij hem ingewijd had in het vleselijke en bleek verbazend goed met Marda om te kunnen gaan. Door het zwemmen bleef hij Trudy zien wat Bart erg plezierig vond. Op een van de avonden had zij hem ernstig apart genomen en verteld dat Mijntje de vorige dag aan een hartinfarct was overleden. Bart was ontroostbaar bij dit bericht. Moeder Mijntje die hem zoveel geleerd had en samen met Trudy ervoor verantwoordelijk was dat hij zich had kunnen handhaven tijdens zijn opleidingstijd. Met Marda en Trudy bezocht hij de crematie en was diep onder de indruk van het gegeven dat buiten hun drieën er alleen een dochter aanwezig was. Bart vond het onbestaanbaar dat een lief iemand als Mijntje blijkbaar zo weinig mensen had die om haar gaven. Ook haar dochter sprak niet erg liefdevol over haar waardoor Bart zijn minachting amper kon verbergen.

Van oud klasgenoten hoorde Bart dat Marjan ooit in het ziekenhuis was opgenomen na in elkaar gehengst te zijn door haar gevangenisvriendje. Hij had erg met Marjan te doen en besloot haar in Rotterdam op te zoeken. Na veel gedoe kreeg hij het adres te pakken en na Marda bezworen te hebben dat Marjan alleen een goede vriendin was toog hij naar de havenstad. Hij trof haar gelukkig thuis en blij verrast had ze hem binnen uitgenodigd. Ze vertelde hem dat de aftuigsessie niet voor het eerst was geweest en hoe dom ze zichzelf vond om toen bij hem te blijven. Hij had haar een stomp in haar buik gegeven waarbij de lever was beschadigd. Marjan voegde er fijntjes aan toe dat de jongen zelf voor zijn leven met een litteken op zijn wang rond moest lopen. Hij zat nu weer voor een flinke tijd in de gevangenis ergens in het noorden en Marjan had nu een relatie met een jongen die in de havens werkte. Bart bekeek het assortiment steekmessen en kung fu wapens aan de muur en hoopte dat zij nu de goede keuze gemaakt had maar waagde dit te betwijfelen. Na een uurtje hadden ze elkaar niet veel meer te vertellen en vertrok Bart maar weer naar huis. Hij was wat teleurgesteld dat hun weerzien er een was van twijfelende gesprekken en besloot dat ze erg uit elkaar waren gegroeid. Dat hij zelf een stuk volwassener geworden was realiseerde Bart zich niet.

Toen Marda en hij op een zaterdagmiddag in de stad rondslenterden werd Bart op zijn schouder getikt. Zich omdraaiend zag hij Zr. Digtenhorf en mevrouw Baljaard staan die gearmd en met pretoogjes naar hen keken. “Ach Kathlijn, zie die jongelui eens gelukkig zijn”, zei Zr. Digtenhorf tegen haar metgezel die Marda schattend opnam: “Meisje, je hebt een goede vangst gedaan met die jongeman. Menig dame benijd je, ook als ze dertig jaar ouder zijn”, en met een bijna onzichtbaar knipoogje naar Bart haakte Kathlijn Baljaard nog eens extra in en de dames vervolgden hun weg. Bart keek ze na met een vrolijke lach op zijn gezicht en op de vragende blik van Marda reageerde hij met een verontschuldigend schouderophalen.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.