Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Waargebeurd
Geplaatst:
29 december 2015, om 08:58 uur
Bekeken:
474 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
211 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Jeugdige compassie hoofdstuk 18. Gediplomeerd"


Hoofdstuk 18: gediplomeerd

Barts inspanningen en vrijwillig sociale opsluiting hadden resultaat opgeleverd. Weliswaar was hij met minimale zesjes geslaagd maar mocht zich na het in ontvangst nemen van zijn speld en het tekenen van zijn diploma gediplomeerd ziekenverzorgende noemen. De diploma uitreiking was op de school in de binnenstad, zijn ouders en zussen waren daarvoor overgekomen uit het groene hart. Van zijn oudste zus had hij zijn liefde voor de zorg ‘geërfd’. Zij was al jaren ziekenverzorgende en onder haar invloed wist Bart al op zijn elfde dat ook hij de zorg in zou gaan. Zij was dan ook apetrots op hem wat ze tot zijn schaamte duidelijk liet merken door hem steeds te knuffelen. Zijn ouders waren ook trots maar lieten dit niet zo merken. Ze leken niet te bevatten wat het diploma precies inhield wat Bart hen niet kwalijk kon nemen daar ze beiden ongeschoold waren en door keihard te werken het gezin hadden onderhouden. Daarbij vond hij de opgewekte schaamte door één zus wel voldoende. Voor de diploma uitreiking werden de studenten bij elkaar gepropt in een hoek van de zaal waarna ze één voor één opgeroepen werden. Bij de eerste werd hard geapplaudisseerd, bij de tweede ook nog waarna het applaus na elke gediplomeerde door een afnemend aantal handen minder hard klonk. Barts interesse zwakte ook snel af en omdat hij pas als één van de laatste aan de beurt was keek hij maar wat rond om de tijd te doden. Achter in de zaal ontwaarde hij Trudy, Mijntje en, tot zijn grote verbazing, Marda die klaar stonden om hem te feliciteren. Hij bekeek de laatste eens goed, constateerde dat zij er in haar burgerkleding behoorlijk appetijtelijk uitzag en ontdekte bij zichzelf geen neiging tot geestelijke aanranding. Hij zag dat ze hem aankeek maar in tegenstelling tot voorheen kleurde hij pas toen ze hem een vette knipoog gaf. Het meisje naast hem begreep dit blijkbaar verkeerd, deed de bovenste knoop van haar blouse dicht en gaf hem een giftige blik. Met een kleur als een overrijpe tomaat probeerde Bart zich te concentreren op de uitreikingen die nu halverwege waren. Hij verheugde zich niet bepaald op het moment dat hij aan de beurt was. De student werd pontificaal voor de tafel met paperassen geposteerd, gezicht naar het publiek, waarna een docent een kort verhaaltje vertelde waarbij pijnlijke tekortkomingen niet geschuwd werden. Daarna achter de tafel het diploma tekenen waarna vervolgens de speld werd opgedaan. Uiteindelijk het handen schudden en zoenen met de verschillende docenten. Aangezien de meesten meisjes waren met een aversie voor de docent anatomie, lange baard, grijpgrage handen en ogen die overal naar keken behalve naar het gezicht, was de terughoudendheid in het zoenen van hem duidelijk zichtbaar. Een jongen pakte hem terug door hem een rukje aan zijn baard te geven en te roepen dat hij niet van gekriebel hield. Als laatste kwamen de familieleden en collega’s aan de beurt. Bart vond het pijnlijk om te zien dat een paar van zijn mede studenten het zonder familie moesten stellen. Een meisje had zelfs geen collega’s om te feliciteren en stond daar moederziel alleen het applaus in ontvangst te nemen.

Na wat een eeuwigheid leek was Bart eindelijk aan de beurt. Schoorvoetend ging hij voor de tafel staan en zag tot zijn afschuw de docent anatomie zich klaar maken voor een praatje. De man schraapte zijn keel en stak van wal: “Bart, je bent een bijzondere leerling mag ik wel zeggen. We kennen je als de jongen die altijd achter in de klas zat met zijn stoel op twee poten met de rugleuning tegen de muur en schijnbaar ongeïnteresseerd”, zich naar het publiek draaiend: “Toch heeft hij in anderhalf jaar gepresteerd waar de rest twee jaar over gedaan heeft. Dit is een prestatie van formaat waarbij zijn resultaten in de praktijk beslist opvallend genoemd mogen worden”. Vervolgens wendde hij zich tot Barts medestudenten: “En jullie weten het, als je een rood kleurtje nodig hebt kun je altijd bij Bart terecht”. Gelach uit de zaal, gegniffel van zijn medestudenten en Bart die woedend het bloed weer rijkelijk naar zijn hoofd voelde vloeien. Hij zag Marda de docent een zwaar verontwaardigde blik toewerpen waarna ze Bart aankeek en gebaarde zich er niets van aan te moeten trekken terwijl haar mond het woord: “Lul”, vormde. Bart kreeg zijn speld van baardman, ‘vergat’ de vrouwelijke docenten te zoenen en zette zijn handtekening op de verkeerde plaats. Nadat zijn zus hem voor zijn gevoel nog even flink voor schut zette door hem te omhelzen en te roepen: “Dat is nou mijn broertje”, werd hij gefeliciteerd door zijn drie collega’s die dit gelukkig snel en zonder geklef deden. Het deed Bart goed dat Marda hem tevreden aankeek en hem toefluisterde zonder dat iemand anders het kon horen: “Ik vind je fantastisch en dat heb ik nog nooit tegen iemand gezegd”. Hij raakte hierdoor weliswaar in verwarring maar kreeg een warm gevoel zonder te kleuren en weer zittend in zijn stoel keek hij peinzend naar haar. Hij begreep niet wat hem nu overkwam. Sinds de toestand met mijnheer van Dam voelde hij zich wel vertrouwd in haar nabijheid en vond het jammer als zij vrij was en hij moest werken maar had er zelf nog niets achter gezocht. In de laatste stressvolle weken was hij ook alleen maar met zichzelf bezig geweest maar nu realiseerde hij zich met een schok dat hij zich tot haar aangetrokken voelde op een manier die hij nog niet eerder ervaren had. De rest van de plechtigheden gingen volledig aan hem voorbij, verdiept als hij was in zijn zelfonderzoek en merkte pas dat iedereen al opgestaan was toen zijn zus hem aanstootte om wat te gaan drinken. Hij kon zich maar moeilijk concentreren op de gesprekken met zijn familie en keek de hele tijd heimelijk rond of hij Marda nog zag maar tot zijn grote teleurstelling waren zij en haar collega’s niet meer te zien en blijkbaar al vertrokken.

Na een uurtje begon de zaal al aardig leeg te stromen en nam Bart afscheid van zijn familie leden die haast hadden gekregen om weer zo snel mogelijk op het station te zijn, bang als ze waren om te verdwalen en de trein te missen. Hij dwaalde nog even rond en sprak her en der met zijn oud mede studenten zonder echt aansluiting te krijgen. Uiteindelijk liep hij met een moedeloos gevoel naar de uitgang waarbij zijn vrolijkheid over het verkrijgen van het diploma volledig overschaduwd werd. Buiten stak hij een sigaret op en ging in een raamkozijn zitten met zijn ogen strak op zijn voeten gericht. Marda spookte door zijn hoofd en pijnlijke steken in zijn borst attendeerden hem op de vreemde en heftige gevoelens die Floor en Estelle nooit bij hem hadden bewerkstelligd maar die zij door één opmerking had opgewekt. Zijn sigaret was al lang opgerookt en Bart wist niet hoe lang hij daar al zat toen hij twee voeten in zijn blikveld zag verschijnen. Hij tilde zijn hoofd op en keek in het verlegen glimlachende gezicht van Marda. “Wat drinken”? vroeg ze en stak haar hand uit. “Graag”, antwoordde Bart, nam haar hand aan en liet zich door haar leiden naar het café om de hoek. Op het terras kwam ze met haar stoel zo dicht mogelijk tegen hem aan zitten en zwijgend maar inwendig zielsgelukkig liet Bart het moment door zich heen gaan.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.