Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Waargebeurd
Geplaatst:
28 december 2015, om 08:43 uur
Bekeken:
428 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
223 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Jeugdige compassie hoofdstuk 10. Doorgeschoten schaal"


Hoofdstuk 10: doorgeschoten schaal

“januari, de zwarte maand”, verzuchtte Bart terwijl hij in het donker zijn fiets tussen de gladde tramrails manoeuvreerde die glommen van het opgevroren water. Gelukkig kwam hij in dit deel van de stad niet al te veel rails tegen. Die dingen waren een crime als je de pech had met je banden in het spoor te komen. Je voorwiel ging nog wel, met een hupje tilde je de fiets er wel weer uit. Achterwielen waren wat lastiger. Je voelde niet zo snel dat je in het spoor zat en voor je het wist neigde je fiets rechtdoor waar je de bocht om wilde. Vaak kwam het niet voor omdat je er wel op lette maar, zeker als het druk was en je even snel een kruispunt over wilde steken kon het nog wel eens gebeuren. Barts gedeprimeerde bui had maar deels te maken met het koude weer. Het vooruitzicht twee volledige nachtdiensten te moeten draaien trok hem niet bepaald aan. Daarbij was Mijntje langdurig ziek geworden en Trudy net 3 weken op vakantie dus was hij zijn steun en toe verlaten kwijt. Wendy had december benut om Anja het leven zuur te maken met haar overdreven Haags accent waarvan ze wist dat zij daar een enorme hekel aan had. Anja kon niet tegen Wendy op dus ventileerde haar frustratie daarover met name op Bart door hem aan te spreken op alles wat mogelijkerwijs maar fout kon gaan op een bitse en gebiedende manier. Hij had tot nog toe alles geslikt maar voelde het magma bruisen in zijn ingewanden. Annegiek had eindelijk toegegeven aan haar chronische heimwee en was terug gegaan naar Groningen. Bart had hier in zekere zin de hand in gehad. Ze stond in een van de achterkamers door het raam naar de enorme tuin van Cavadia te staren waar net een tuinman bezig was het gras te kortwieken gezeten op een zitmaaier. Deze leek het meest op een klein model tractor met vleugels. Op het moment dat Bart de kamer binnenkwam volgde ze met een treurige blik de maaiende machine en slaakte een diepe zucht. “Je voelt je nu wel thuis zeker”, had Bart gevraagd waarop Annegiek in huilen uitgebarsten was. Met gierende snikken tussendoor en schokschouderend liet ze meer dan een jaar opgespaarde heimwee haar lichaam uitstromen. Dat ze flink gespaard had bleek wel uit het feit dat ze een half uur later nog in diepe treurnis aan alle kanten schudde waarbij het snot haar neus uitliep ondanks het doekje wat Bart haar onhandig gegeven had. Hij wist niet goed wat te zeggen en was in eerste instantie weggelopen om later toch maar te gaan kijken hoe het met haar ging. Het ging dus niet en hij was bij haar gebleven zonder te weten wat hij moest of kon doen tot Anja de kamer was binnengestoven en beiden had gemaand als de sodemieter weer aan het werk te gaan zonder ook maar enige acht te slaan op de deplorabele toestand waarin Annegiek verkeerde. Met de pest in zijn lijf had Bart haar bevel opgevolgd waarbij hij Annegiek meetrok de gang in. Bij de keuken had ze zich losgerukt en liep linea recta de voordeur uit, stapte op haar fiets en vertrok. Daags daarna vernam Bart dat Annegiek de trein had genomen richting Groningen en niet meer terugkwam. December werd hiermee de maand van ups en downs waarbij de opvoering van het kerstspel voor Bart een absolute down was. Uiteraard vergat hij zijn tekst wat hem een heftig geklapper van hamsterwangen opleverde en had hij tijdens de monoloog van Maria een heftige niesbui gekregen waardoor zij volledig van haar à propos raakte, in een nerveuze giegelbui belandde en minuten lang niet door kon spelen. Tot overmaat van ramp had Bart bespeurd dat de helft van de toekijkende bewoners sliep, een kwart sowieso geen idee had van de wereld om hen heen en dat het resterende kwart met nette beleefdheid het schouwspel volgde. Zr. Podoyen was na afloop goedaardig woest geweest waarbij Bart en Maria het moesten ontgelden. Hiermee brothers in arm geworden hadden ze elkaar later opgezocht en met de nodige valsheid geconstateerd dat de heilpedagoge zelf schuldig was aan het debacle door hen meer en meer onder druk te zetten en acteerprestaties te verwachten waar zij niet aan konden voldoen. Maria heette overigens in het echt Floor en werkte als pas gediplomeerde in het hoofdgebouw. Ze was geen antroposoof maar had wel een tikje van de molen meegekregen wat zich uitte in vegetarisch eten en een heilig geloof in de geesteswereld. Nuchtere Bart moest hier niet veel van hebben maar hij liet zich overhalen om een keer met haar mee te gaan naar vrienden in Zoetermeer om een sessie bij te wonen. Indachtig de woorden van Trudy was dit een goede gelegenheid meer mensen te leren kennen en daarbij was hij ook wel nieuwsgierig naar wat een sessie inhield.

De sessie had plaats op de zondagmiddag tussen kerst en oud en nieuw. Bart was op de fiets naar Zoetermeer getogen wat vanuit Scheveningen best wel een eind bleek zodat hij later aankwam dan afgesproken. Voor de woning stonden 2 fietsen en een afgetrapte brommer dus trok Bart al snel de conclusie dat het bepaald geen grote happening zou worden. Floor deed voor hem de deur open nadat ze blij had geconstateerd dat hij toch gekomen was en al vreesde dat hij niet zou verschijnen omdat hij zo laat aan kwam. Hij werd door haar voorgeleid naar een enigszins verdonkerde huiskamer waar drie jongens aan een eettafel zaten die hem werden voorgesteld als Harm, Hendrik en Yilmaz. Harm kwam uit Zoetermeer en was op de fiets. Hendrik was afkomstig uit Haarlem en met de trein gekomen. Beiden waren op zijn zachtst gezegd lulletjes rozenwater, zelfs in Barts ogen. Yilmaz kwam uit de Schilderswijk in Den Haag. Een stoere jongen met gulle lach waarvan Bart zich afvroeg hoe hij in de kringen van Floor was terecht gekomen. Later bleek dat ze beiden klasgenoten waren geweest tijdens de zorg opleiding en kort een relatie hadden gehad. Yilmaz was gestopt met de studie en de relatie hield geen stand maar ze waren toch goede vrienden gebleven. Floor zelf was een nogal alternatief type met haar halflange bruine rok en wijde trui maar een prettige persoonlijkheid die zeker in het rijtje appetijtelijke vrouwen gerangschikt kon worden.

Gezamenlijk dronken ze koffie en thee aan de tafel waarbij Bart met bevreemding naar het vreemde bord keek welke op tafel lag. Erop stonden de letters van het alfabet, cijfers die opliepen van 1 tot en met 9 met daarachter nog een 0, linksboven stond geschreven ‘yes’, rechtsboven ‘no’ en onderaan het bord de woorden ‘good bye’. Een borrelglaasje stond omgekeerd naast het bord maar leek geen relatie er mee te hebben. Bart vroeg zich af welk spel dit was. Hij had het nog nooit gezien en had in de verste verte geen gelijkenis met de ganzenbord, monopoly en mens erger je niet spellen die hij van thuis kende. Floor zag zijn blik: “Ken je dit niet Bart”, vroeg ze: “Het is een ouija bord waarmee je de geesten van overleden mensen kunt oproepen”. Bart huiverde inwendig. Hij had een yoga sessie of zoiets verwacht. Dit ging wel wat ver. Bart geloofde niet in geesten of het hiernamaals en had als dertienjarige het christendom of wat dan ook al afgezworen. Goden waren voor hem zoethoudertjes en onderdrukkingsmiddelen voor de massa of zoiets, zo diep had hij er ook nog niet over nagedacht. De uitleg van Floor waarbij hij begreep dat ieder met een vinger tegen het omgekeerde borrelglaasje deze over het bord moest bewegen om vragen aan de geesten te kunnen stellen maakte dat hij er zich niet gerust op voelde. Zeker niet toen hij begreep dat, bij contact, de geest het glaasje zelf over de goede letters zou schuiven om zodoende de antwoorden te formuleren. Ze hadden het zelf nog nooit eerder gedaan maar omdat ze gehoord hadden dat dit de beste manier was om overledenen op te roepen wilden ze het graag proberen. Zoals gezegd geloofde hij niet in geesten maar was er toch een beetje huiverig voor om mee te doen. Daarbij leek het hem nogal onverantwoordelijk om zonder begeleiding een dergelijke seance te houden. Bart gaf aan wel opzij te gaan zitten en te observeren wat zij aan het doen waren.

De vier plaatsten het borrelglaasje omgekeerd op het bord en plaatsten hun middelvingers tegen de rand. Al schuivend stelden ze allerlei vragen in hun pogingen de aandacht van een geest te kunnen vangen. Het kwam Bart voor als vissen zonder dobber. Je weet niet of je beet hebt dus hengelt maar wat rond in de hoop dat er een vis per ongeluk tegen het haakje zwemt en blijft hangen. Het stellen van vragen ging ellenlang door waarbij Harm al snel de zweetdruppels op het voorhoofd stonden, Hendrik steeds meer tong tussen zijn tanden tevoorschijn toverde en Floor zo gespannen rechtop zat dat Bart haar ruggenwervels bijna hoorde kraken. Alleen Yilmaz zat ontspannen te glimlachen en keek af en toe naar Bart waarbij hij knipoogde. Blijkbaar nam hij het allemaal niet zo serieus. Een plotseling gilletje van Harm deed Bart bijna opspringen. Hij keek op het bord en zag het borrelglaasje het woord ‘vader’ spellen en even daarna ‘Hendrik’. De vier, waarvan Yilmaz nog steeds glimlachend, bogen zich geconcentreerd nog dieper over de tafel in hun verwoede pogingen het gesprek met de vermeende vader van Hendrik gaande te houden. Plots richtte Floor haar hoofd op en keek Bart aan: “Hij wil dat jij de kamer verlaat Bart. Hij voelt zich gestoord door jouw houding”. Bart keek even ongelukkig maar voelde zich inwendig nogal opgelucht, verliet de kamer en ging buiten rustig een sigaret staan roken. Na een half uur riep Yilmaz hem weer binnen, nu niet meer glimlachend maar een ernstige frons op zijn gezicht. In de kamer zag Bart het ouija bord in twee stukken in de hoek liggen, het borrelglaasje aan stukken op tafel en Hendrik wezenloos voor zich uit starend. Harm had het gordijn opengetrokken en stond met zijn rug richting Bart naar buiten te kijken. Floor zat snikkend op de bank met haar handen voor haar gezicht geslagen. Yilmaz leek nogal boos te zijn en wees naar Hendrik: “Die idioot dacht echt dat hij met zijn dode vader aan het praten was. Blijkbaar konden ze het niet zo goed met elkaar vinden vroeger en probeerde zijn pa het volgens hem goed te maken. Toen er nogal lelijke woorden op het bord verschenen heb ik dat ding in tweeën gemept en in de hoek gesmeten. Ik had ze al gewaarschuwd maar dacht niet dat ze het zo serieus zouden nemen”. Yilmaz stak een duim omhoog, zei: “de mazzel allemaal”, en vertrok. Met knetterende uitlaat hoorde Bart hem de straat uitrijden. Harm trok zonder iets te zeggen zijn jas aan, groette niets of niemand en liep onzeker naar buiten. Liet vervolgens zijn fiets staan en beende uit het zicht. Hendrik was blijkbaar weer een beetje bij gekomen: “Tjonge, wat een belevenis zeg. Dit moet ik allemaal even laten zakken”, gaf Bart een hand en Floor een kus op haar wang om vervolgens richting station te vertrekken. Bart hoorde later terug dat hij op Den Haag Centraal door de conducteur de trein was uitgezet nadat hij in de coupé tegen zijn vader aan het schreeuwen was geweest dat hij moest oprotten waarbij hij zwaaiend en meppend enkele mede reizigers had geraakt. Op zijn protesten had de conducteur hem toegesnauwd dat hij zijn roes maar elders moest gaan uitslapen.

Bart bleef even in het midden van de kamer staan en ging toen maar naast de nog steeds snikkende Floor op de bank zitten en sloeg een arm om haar schouder. Floor liet haar hoofd tegen zijn borst zakken en gierde: “wat verschrikkelijk zeg! Dit doe ik nooit, maar dan ook nooit weer”, waarna Bart zijlings op de bank schoof, Floor met haar rug naar zich toe draaide tegen zijn borst aan en haar schouders begon te masseren. Langzaam ontspande ze wat en leek rustiger te worden. Na enige tijd zo gezeten te hebben voelde Bart haar hand op zijn boven been rusten en langzaam van zijn knie naar zijn heup bewegen. De avonden in de televisie kamer op de boerderij kwamen hem voor de geest en hij dacht: “geen tweede keer”, wurmde zijn linker hand onder haar wijde trui en wreef over haar platte en zachte buik. Ze reageerde niet afwijzend dus manoeuvreerde hij zijn hand naar boven en pakte een van haar kleine en zachte borstjes beet die zonder bescherming van een BH op hem lagen te wachten. Hij nam de tepel tussen duim en wijsvinger en begon er teder in te knijpen. Floor drukte zich steviger tegen hem aan waarbij haar onderlichaam iets omhoog kwam. Dronken van de hormonen en adrenaline trok Bart haar rok omhoog, wipte het bandje van haar onderbroek op en schoof zijn hand naar binnen om vervolgens haar schaamhaar te kroelen. Floor pakte zijn hand, keek even op: “niet zo snel schat, laten we er de tijd voor nemen”, draaide zich om en trok Bart onderuit waardoor hij kwam te liggen. Haar truitje verdween naast de bank en ze kwam op hem liggen waarbij haar borsten uitnodigend voor zijn gezicht hingen en hij drukte zijn neus en mond beurtelings tegen de een en dan de ander. Floor bleek niet zo wild te als Estelle en had traag bewegen blijkbaar als een kunst opgevat wat Bart een bijzondere ervaring vond. Terwijl ze langzaam de liefde bedreven kon Bart het niet laten te bedenken dat een Ouija bord toch nog ergens goed voor bleek te zijn.

Naderhand lagen ze naakt na te genieten op de bank. “Zullen we een jointje roken”, zei Floor om vervolgens naar de kleine buffetkast te lopen om een zakje en aansteker uit de la te trekken. “Hm, ik weet het niet”, antwoordde Bart: “Heb ik nog nooit gedaan”. Floor glimlachte en kwam weer terug op de bank, haalde een bruine plak uit het plastic zakje en toverde een pakje shag tevoorschijn. “Dit is hasj en je moet het maar eens proberen”. Ze hield de aansteker onder de bruine plak en wreef vervolgens met duim en wijsvinger er kleine korreltjes af die ze verdeelde over de shag in het nog opengeslagen vloeitje. Na de sigaret gerold te hebben stak ze hem aan en nam een diepe haal. Bart pakte de uitnodigend opgestoken sigaret aan en rook een licht zoet weeïge geur die niet bepaald prettig was. Hij nam een voorzichtig trekje, inhaleerde en blies vervolgens de rook weer uit. Het rookte niet anders dan een normaal shagje dus nam hij nog een trek, veel dieper dit keer. Bart merkte niets van het effect van de hasj en was daar een beetje teleurgesteld over. Het shagje was binnen de kortste keren door hen opgerookt en nog steeds voelde Bart niets. “Maak er nog eens een”, vroeg hij Floor die verwonderd naar hem opkeek en schouderophalend de tweede begon te draaien. Nadat deze ook opgerookt was onderzocht Bart zijn innerlijk en kwam tot de conclusie dat het óf een nep joint was óf dat hij immuun bleek voor het effect daar hij nog steeds niet het idee had ergens veranderd te zijn. Wel was hij ontzettend geil geworden wat Floor blijkbaar deelde gezien haar verlekkerde blik naar zijn oprijzende penis. De seks die volgde ervaarde Bart meer en meer alsof hij in een mist zonder zwaartekracht neukte waarbij hij langzaam de vorm van een inktvis aannam en zijn armen en benen overal omheen gestrengeld zaten. Of hij klaargekomen was wist hij niet meer daar een diepe slaap hem overmande en hij niets meer waarnam van lijf of leden.

Bart werd wakker en ontdekte dat hij in bed lag met een slapende Floor naast zich. Zijn hoofd voelde zwaar aan en in zijn mond en keel werd een verwoed gevecht gestreden om de beste plek voor een vogelnest. Hij keek zoekend rond naar een wekker en vond er een op het nachtkastje naast haar. Deze gaf half acht aan dus rekte Bart zich even goed uit en kroop uit bed op zoek naar een glaasje water. Met het water in de hand wandelde hij het huis door en zag in de hal een krant op de grond liggen. Hij raapte hem op en monsterde het voorblad. Het was de Volkskrant die hij graag las en al lezende viel zijn oog op de datum. “He, dat is morgen”, bromde Bart en ineens realiseerde hij zich dat de Volkskrant een ochtendblad was: “Shiiit, het is al ochtend! Ik had om kwart over zeven op de afdeling moeten zijn”, hij liet de krant uit zijn handen vallen en rende naar de woonkamer. Zijn kleren lagen nog verspreid over de vloer en hij schoot ze haastig aan, gaf Floor een vluchtige kus die net slaperig de hoek om kwam, verontschuldigde zich en vloog op zijn fiets naar Cavadia. De ongeveer dertig kilometer die hij moest afleggen racete Bart in no time onder zijn wielen door en om kwart voor 9 buitelde hij Cavadia binnen, buiten adem en volledig verfomfaaid daar hij niet de tijd genomen had zich te wassen of zijn haar te kammen. Anja stond hem al op te wachten, had blijkbaar niets anders te doen gehad de afgelopen anderhalf uur, keek verontwaardigd en vies naar zijn rooddoorlopen ogen en wilde haar en snoof uitdrukkelijk hiermee te kennen gevend dat zij de lucht van hasj herkende en afkeurde. Met een kijfstem die Bart van haar het laatste gehoord had bij de geestelijke aframmeling van Arpad veegde ze hem de pan uit, liet hem zijn gezicht wassen en een uniform aantrekken om hem vervolgens aan het werk te sturen. Er kwam niets uit zijn handen die dag en hij verwachtte elk moment Zr. Post om hem de wacht aan te zeggen of Anja die hem nog eens onder handen nam. Wonderlijk genoeg gebeurde er niets van dat al zodat hij met hangen en wurgen het einde van de werkdag haalde en naar huis kon. Uiteraard was hij die avond weer in Zoetermeer te vinden maar Bart waakte er wel voor om nog hasj te roken de dag vóórdat hij moest werken.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.