Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Waargebeurd
Geplaatst:
28 december 2015, om 08:38 uur
Bekeken:
414 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
247 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Jeugdige compassie hoofdstuk 3. Rust roest, routine verwoest"


Hoofdstuk 3: Rust Roest, Routine verwoest

“Je kunt de katheter aangeven Bart”, Trudy hield haar steriel gehandschoende hand op en nam de katheter in ontvangst welke hij haar, vasthoudend aan de verpakking, aangaf. “Nu goed kijken, de urethra zit hier en de katheter moet in één vloeiende beweging naar binnen”. Mevrouw Helwaard, de ontvanger van de katheter, kneep haar ogen dicht terwijl ze met haar handen gevouwen op haar borst met de benen wijd op haar rug in bed lag. Bart kon hier nog steeds niet goed aan wennen. Mensen die hier niet om gevraagd hadden en meestal in een preutse omgeving opgevoed waren moesten zich allerlei intieme handelingen laten welgevallen door jongelui van amper een kwart van hun leeftijd. Bart zag wel dat de meeste bewoners hier geen probleem mee hadden, lang verblijf in een verpleeghuis bracht een zekere afstomping met zich mee, maar hij bleef zich hier ongemakkelijk bij voelen. De eerste keer dat hij een vrouw moest helpen stelde hij het wassen van haar onderlichaam zoveel mogelijk uit bang als hij was voor het onbekende daar beneden. Seksuele ervaring met vrouwen was hem nog niet ten deel gevallen dus vagina’s kende hij alleen van plaatjes en van het nep ding op school tussen de benen van een pop waarbij deze uitwisselbaar was voor de mannelijke variant. Tot overmaat van ramp betrof zijn eerste wasbeurt Thelma Rademaker die eenenveertig jaar oud was met ernstig MS en nog menstrueerde. Haar armen kon ze nog redelijk goed bewegen, haar benen niet meer. Haar bovenlichaam had hij net gedaan en ze lag in afwachting van de rest van de wasbeurt. Haar benen en voeten had hij, al uitstellend, met bijna gebiologeerde aandacht gewassen en afgedroogd. Zijn ernstige verlegenheid werd op dat moment waargenomen door Thelma die op de voor hem verkeerde manier reageerde. Ze pakte met twee handen haar linkerbeen vast en gooide deze een halve meter opzij waardoor haar sterk behaarde vagina volledig in de open lucht kwam te liggen. Met afgrijzen keek Bart tussen haar benen en ontwaarde tussen het behaarde zwart en diffuus roze onmiskenbaar de kenmerkende kleur van bloed in dermate hoeveelheden dat deze in zijn beleving niet veel afweek van zijn ervaring met het dichtdrukken van de hoofdwond van Mijnheer de Wit op zijn eerste kennismakingsdag. Trudy, die aan de andere kant van het bed stond, zei hoofdschuddend: “Thelma, hoe vaak heb ik je al gezegd een onderbroek aan te trekken en maandverband te gebruiken als je ongesteld bent”. Thelma keek haar ongelukkig aan:” Toe Trudy, je weet dat ik onderbroeken in bed heel vervelend vind, er ligt toch een matje onder”. Trudy schudde haar hoofd nogmaals maar stak geen vinger uit om Bart te helpen. Hij was even in staat zijn blik los te rukken van het slagveld op bed en Trudy aan te kijken. Ze had haar gezicht netjes in de plooi maar hij zag duidelijk dat ze veel moeite moest doen om niet in proestend lachen uit te barsten. Nijdig mompelde hij: ”en bedankt jij”, en wijdde zich aan de taak van het zorgvuldig schoonmaken van Thelma’s intieme zone volgens de regels uit de theorie.

Inmiddels had Trudy de katheter ingebracht en gecontroleerd. “Als jij de boel even wilt opruimen kan ik de injectie klaarmaken voor Mijnheer de Wit”, zei ze en trok de steriele handschoenen met een klap los van haar handen en deponeerde ze in het bakje aan het voeteneind. Na even over de arm van Mevrouw Helwaard gestreken te hebben liep ze de kamer uit. Tijdens het opruimen babbelde Bart nog wat met de zojuist gekatheteriseerde dame, deed alle gebruikte spullen in een vuilniszak, groette en vertrok richting de spoelkeuken waar hij deze in de container kon deponeren. Onderweg passeerde hij de kamer van Thelma. De deur stond op een kier en hij hoorde een zacht gekreun uit de kamer gevolgd door een zacht “help”! Bart duwde de deur open en stond stomverbaasd te kijken naar het schouwspel voor hem. Thelma lag op haar zij in bed, haar beide benen staken volledig over de rand. Bijna dubbel gebogen hield zij met beide handen de spijlen van het hoofdeind vast in een poging niet verder over de rand te vallen. Arpad stond aan de andere kant van het bed, vooroverliggend met zijn arm over haar middel geslagen en met de andere hand het bed vasthoudend. Zijn spieren trilden zodanig dat duidelijk was dat hij haar al enige tijd zo vast hield. Bart overzag de situatie in een ogenblik. Arpad had het bedhek aan de andere kant van het bed niet omhoog gedaan tijdens het van zich af draaien van Thelma. Hierdoor was zij met haar rug naar hem toe komen te liggen en waren haar benen over de rand van het bed gegleden. Het dode gewicht van de verlamde benen had haar vervolgens verder naar de zijkant getrokken waarbij Arpad zijn arm over haar middel had geslagen om te voorkomen dat zij uit bed zou vallen wat zeker de nodige beschadigingen en breuken had veroorzaakt. Hij was echter niet meer in staat om haar terug in bed te trekken waardoor ze beiden nu niet voor- of achteruit konden. Bart liet de vuilniszak vallen, rende naar het bed en tilde de benen van Thelma terug op het matras. Samen namen ze haar in de greep, trokken haar weer naar het midden en dekten haar toe. Niet begrijpend keek Bart de nog trillende Arpad aan: ”Hoe kon dat nou gebeuren”? vroeg hij tegen beter weten in. Arpad wreef over zijn pijnlijke bovenarm en monsterde Bart met vals nadenkende blik. “Ze had plotseling een schok terwijl ik haar aan het draaien was en toen rolde ze over de rand heen. Gelukkig reageer ik heel snel en heb kunnen voorkomen dat ze viel”. Verbijsterd over zoveel lef na een compleet verkeerde handeling wist Bart niet wat te zeggen. Hij pakte de vuilniszak weer op en verliet de kamer onder de hooghartige blik van Arpad. In de spoelkeuken stond hij enige tijd voor zich uit te staren en vroeg zich af wat mij moest doen. Bart voelde dat hij dit incident moest melden bij Trudy of Anja maar hij durfde niet goed, bang als hij was voor de valsheid van Arpad. Hij voelde zich schuldig tegenover Thelma omdat hij niets gezegd had om haar gerust te stellen en zo weggelopen was. Hij besloot nog even de koffiepauze af te wachten om te besluiten of hij hier melding van zou maken.

Koffie drinken werd altijd in de keuken gedaan. Arpad zat al aan de tafel en Bart vermeed zorgvuldig om tegenover hem te gaan zitten opdat ze elkaar niet recht aan konden kijken. Trudy keek bedachtzaam terwijl ze aan haar koffie nipte, ze had duidelijk in de gaten dat er spanning aanwezig was tussen de beide jongens maar wist blijkbaar niet goed wat te doen. Twee uitzendkrachten die ook aan tafel zaten zorgden voor enige ontspanning in de ruimte door uitvoerig te kakelen over een televisieprogramma van de avond daarvoor. In zijn ooghoek zag Bart Anja in de deuropening verschijnen die met een boze blik naar Arpad keek: ”Arpad, wil je even met me meekomen”? Haar stem klonk kunstmatig beheerst en haar bewegingen waren enigszins houterig. Arpad stond op en liep achter haar aan richting het afdelingskantoor. Bart zuchtte en hoopte dat dit betekende dat Thelma een en ander had doorgegeven aan Anja en hijzelf daardoor geen melding meer hoefde te maken. Trudy keek hem verbaasd aan en zelfs de uitzendkrachten leken door te krijgen dat er iets aan de hand was en vielen stil. Door het raam zag Bart ineens de bekende grijze lelijke eend de oprit oprijden waardoor hij zeker wist dat het nu ernst was. Na hakketakkend de gang doorgelopen te zijn sloeg Zr. Post linksaf richting afdelingskantoor. Vijf minuten later verscheen ze in de opening van de keukendeur: “Bart, zou je even met me mee willen lopen”, haar baritonstem met hoog volume klonk voor haar doen enigszins vriendelijk. Bart liep met haar mee naar kantoor. Arpad zat rechtop in een stoel met een strijdbare blik in zijn ogen. Anja stond met een hoogrood gelaat naast hem waarbij hun hoofden zich op dezelfde hoogte bevonden. “Bart, Thelma heeft Anja verteld dat zij bijna uit bed gevallen is door een handeling van Arpad. Ze vertelde ook dat jij geholpen hebt haar weer goed in bed te krijgen. Wil je vertellen wat er volgens jou gebeurt is”? Arpad rukte zijn kin ietsje omhoog en probeerde Bart te imponeren met zijn blik. Bart vertelde wat hij had waargenomen vanaf het moment dat hij binnenkwam en benoemde daarbij ook het bedhek welke niet omhoog stond. Hij hield zijn conclusies voor zich maar zichtbaar was dat Anja en Zr. Post dezelfde trokken. Anja richtte zich tot Arpad en snauwde met een voor haar korte lichaampje bewonderenswaardig luide kijfstem: “Ik heb je al meermalen gewaarschuwd dat routine en onvoorzichtigheid niet hetzelfde zijn. Je hebt absoluut onverantwoordelijk gehandeld”. Met een kort rukje van haar hand gebaarde Zr. Post dat Bart het kantoor weer moest verlaten. Buiten hoorde hij haar stem door de toch redelijk geluiddichte deur blaffen af en toe onderbroken door de kijfstem van Anja. Bart hield het niet voor mogelijk dat kleine Anja grote Zr. Post kon overstemmen maar het was duidelijk dat nu dit wel het geval was. Medelijden met Arpad had hij zeker niet. Binnen Bart’s normen paste het niet om fouten te maken met mogelijk schadelijke gevolgen voor een ander en daarna net te doen of je de boel gered hebt in plaats van te melden waar je fout gegaan bent. In de keuken nam hij nog maar een kop koffie in afwachting hoe het verder zou gaan. Gehakketak in de gang vertelde hem dat Zr. Post het pand ging verlaten. Na de gebruikelijke knal met de voordeur sprong ze haar lelijke eend in en scheurde weg. Anja stak haar hoofd om de deuropening van de keuken en met nog steeds rode oren maar met rustig klinkende stem gaf ze aan op de eerste etage aan het werk te gaan. Bart wist niet of Arpad stiekem naar buiten geglipt was, door een geheime deur het kantoor verlaten had of in stukken gesneden in de spoelkeuken lag maar feit was dat hij nooit meer is gesignaleerd in of rond Cavadia en dat niemand hem ooit nog teruggezien heeft.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.