Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Waargebeurd
Geplaatst:
28 december 2015, om 08:37 uur
Bekeken:
485 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
227 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Jeugdige compassie hoofdstuk 2. Kennismaking"


Hoofdstuk 2: Kennismaking

Bart was bezig de tafels te dekken in de huiskamer en knoopte daarbij met elke bewoner steeds een kort praatje aan. De bewonersgroep bestond vrijwel alleen uit mensen ver boven de vijfenzestig jaar en waren allen flink hulpbehoevend. De aandoeningen waar zij aan leden waren divers. Zo waren er bewoners met een halfzijdige verlamming na een hersenbloeding, mensen met flink Parkinson of Reuma, in sommige gevallen ook allebei. Ook bevonden zich een aantal fors dementerende bewoners in de groep. Hij was erachter gekomen dat Huize Cavadia onderdeel was van een veel groter verpleeghuis even verderop en dat de hier gehuisveste mensen blijkbaar gebaat waren bij een sterk huiselijke en rustige omgeving. Er waren vijfentwintig bewoners in de villa aanwezig. Dertien woonden beneden op de begane grond en twaalf op de eerste etage. De tweede etage was een grote zolder waar niemand woonde en daarom gebruikt werd als opslagplaats. Van de begane naar de eerste liep, midden in het pand, een houten trap naar boven waar het personeel geacht werd gebruik van te maken. Aangebouwd aan de villa bevond zich een lift welke duidelijk van veel latere bouw was. De eerste etage had wel een huiskamer, veel kleiner dan die op de begane grond, maar geen keuken. Bart werkte dan ook het liefst beneden omdat hij anders continu de trap op en af moest voor elk wissewasje. De lift mocht alleen gebruikt worden als spullen op een wagen naar boven of beneden moesten of als bewoners om een of andere reden ergens heen gingen.

Hij werkte hier nu zo’n drie maanden en had alle collega’s die vast werkten nu wel ontmoet. Met Marjan had hij een kameraadschappelijke relatie ontwikkeld. Zij was een van de nieuwe eerste jaars studenten net als hij. Ze kwam niet uit Den Haag maar uit Rotterdam en dus gewend aan een grote stad in tegenstelling tot Bart. Daarom had ze zich in het begin over hem ontfermd wat uitmondde in een goede vriendschap. Uiteraard dacht Bart dat Marjan meer wilde omdat ze hem zoveel aandacht gaf maar ze had hem verteld dat haar vriendje een jaar in de gevangenis zat. Dit boezemde Bart zoveel respect in dat hij het maar niet waagde avances met haar aan te knopen. Marjan was knap met een grote boezem en Bart stelde zich tevreden met de jaloerse blikken van zijn Haagse leeftijdsgenoten als zij samen door de stad liepen. Ze was een paar maanden ouder dan hem, hij was inmiddels achttien geworden, maar liep mijlenver op hem voor waar het levenswijsheid betrof. Ze had duidelijk een en ander meegemaakt in haar jeugd veronderstelde hij maar ze sprak hier nooit over.

Drie van zijn collega’s waren getrouwde dames van dik in de dertig die hem als een groentje zagen en overeenkomstig behandelden. Hun namen waren Hendrieka, Diane en Irmtraut maar in gedachten noemde Bart ze horen, zien en zwijgen. Vooral dat laatste want hij had niet veel met hen op en beperkte zich al snel tot het uitwisselen van de hoognodige communicatie ten behoeve van het werk. Bart had een zwak ontwikkeld voor Mijntje, een vrouw achter in de vijftig, oerlelijk maar ó zo lief. Zij had hem veel verteld over de bewoners en hoe hij het beste met ze om kon gaan. Ze was daarbij altijd heel attent en lief voor de mensen waarbij duidelijk zichtbaar was dat alle bewoners, zelfs de demente, haar mochten. Als zij in de huiskamer aanwezig was heerste daar rust af en toe onderbroken door vrolijk gezang. Verder waren daar nog Annegiek, Wendy en Suzanne, alle tweede jaars leerling. Annegiek kwam uit Groningen en had overduidelijk dagelijks heimwee, Wendy was een rasechte Haagsche die kon schelden als een overjarige bouwvakker maar het hart op de goede plaats had en Suzanne.. Tja, Suzanne. Bart was heimelijk een beetje verliefd op haar. Ze kwam ook uit Den Haag en voor hem een oogverblindende verschijning. Een zachte blanke huid en een regelmatig knap gezicht, altijd een diep maar acceptabel decolleté in haar uniformjurk waardoor hij regelmatig het randje van haar minstens cup D BH kon zien wat zijn fantasie sterk prikkelde en altijd onder haar jurk gekleed in een gele onderbroek met gekleurde balletjes die sterk zichtbaar waren door het smetteloze wit. Bart liep graag achter haar aan op de trap opdat hij haar welgevulde billen met de balletjes onderbroek erover heen goed kon bewonderen. Hij had geen flauw idee of zij een vriendje had en bleu als hij was dorste hij haar niet mee uit te vragen. Ze bleef voor hem een onbereikbare schoonheid.

En dan was daar Arpad, De van oorsprong uit Hongarije afkomstige ziekenverzorgende, joviaal en hartelijk maar onderhuids een valse slang herbergend. Arpad was lang, gespierd en had een knap gezicht. Elk vrouwelijk persoon onder de veertig had hij al benaderd en geprobeerd te versieren tot nog toe zonder succes. Zijn valsheid uitte zich in het roddelen tegen waarnemend afdelingshoofd Anja over hen die hem afgewezen hadden. Anja die duidelijk van hem gecharmeerd was maar waar Arpad weer geen belangstelling voor had. Bart meed hem als de pest. Hij was weliswaar een man maar wilde niet het risico lopen doelwit van zijn gif te worden. Bart had begrepen dat Arpad een jaar geleden blijkbaar veel roddels had verspreid over Humpfrey, ziekenverzorgende oorspronkelijk uit Suriname. Humpfrey was net even gespierder dan Arpad en had hem dit laten merken door een maagstomp ergens in de duistere hoekjes van de gangen te trakteren. Arpad had hier blijkbaar niet veel van geleerd en bleef de verraderlijke en aalgladde slang waarmee het uitkijken was. Zijn joviale hartelijkheid redde hem van totale negering door de anderen maar de vraag was hoelang dit nog duurde. Humpfrey daarentegen was een fijne vent met wie het heel prettig werken was.

Buiten Mijntje was zijn steun en toeverlaat zijn begeleider Trudy. Met haar lange ervaring en vermogen om wat hij in de theorie leerde toe te passen in de praktijk zorgde zij ervoor dat hij zich snel thuis voelde en vrijwel alle dagelijkse werkzaamheden aankon. Ze leidde zijn aangeboren eigenwijsheid in de juiste richtingen en hield hem daardoor uit moeilijkheden. Dit was zeker nodig ten opzichte van Anja die van nature erg lui was en regelmatig klaagde over haar moeheid en kwaaltjes welke als reden werden opgegeven voor het steeds moeten uitvoeren van de vervelende klusjes door Bart en de andere eerste jaars. Hij had al een aantal malen de aanvechting gehad om hier tegen opstandig te protesteren waarbij Trudy steeds op tijd zijn arm pakte en meetroonde naar een plek waar hij zijn verontwaardiging lucht kon geven zonder dat Anja het hoorde. Trudy maakte hem dan duidelijk dat kritiek op Anja binnen de kortste keren bij Zr. Post bekend was en door haar niet geduld werd, zeker niet geuit door een leerling. Bart zijn angst voor Zr. Post was weliswaar minder geworden maar aangezien hij niet het onderwerp van haar spot en boosheid wilde zijn hield hij zich weer een tijdje rustig.

Al met al was hij redelijk ingeburgerd in Huize Cavadia. Buiten de dagdiensten had hij ook een aantal avonddiensten gedraaid en voelde zich goed op zijn plek. Heimwee naar zijn geboortedorp had hij niet, de weg in Den Haag kon hij nu redelijk vinden en met een paar klasgenoten kon hij het zodanig goed vinden dat van een sociaal leven ook sprake was. Regelmatig kwam hij bij Marjan over de vloer waarbij ze geanimeerde gesprekken voerden over van alles en nog wat om vervolgens regelmatig behoorlijk aangeschoten in zijn eigen appartement terug te keren. Hij leerde vlot en gemakkelijk en mijmerde regelmatig over Suzanne en hoe hij het aan zou pakken om haar te versieren. Zijn gedachten vervielen al snel in allerlei seksueel vrouwonvriendelijke standjes die hij kende van de porno films daar hij geen ander referentiekader had. Onvrijwillig volleerd maagd zijnde werd elke vrouw die er ook maar een beetje appetijtelijk uitzag in zijn hoofd uitgekleed en bijna verkracht. Het slachtoffer tegenover hem nam alleen maar een kleine jongeman waar die haar blik ontweek en in zijn gezicht en hals als het achterlicht van een fiets lopend op een slechte dynamo zwak oplichtte en weer doofde. Zijn schaamte over deze gedachten leidde hij af door dagelijkse masturbatie oefeningen in een frequentie afhankelijk van het aantal appetijtelijke vrouwen die hij tegenkwam en dat waren er soms heel wat op een dag. Hij was al eens naar de hoerenstraat gegaan met een zak vol geld en een borst vol hartkloppingen in de hoop en verwachting dat een van de lieve dames hem zodanig zou inwijden dat hij minder last zou hebben van pijnlijke erecties op de vervelendste momenten. Deze pseudo therapeutische methodiek was hem ooit ingefluisterd door een jongen op de Mavo die hem doorhad waar hij inwendig geschokt op reageerde en was hard weggelopen, zijn schaamte amper een halve meter achter hem aanrennend.

Na ongeveer een uur in de schaduw van een portiek gestaan te hebben was hij de hoerenstraat ingelopen met rubberen knieën en zijn hoofd diep in de kraag van zijn jas. Op het passeren van de eerste twee ramen met de gordijnen open nam hij een duidelijk geklop waar maar durfde niet op of om te keren. Bij het derde raam nam hij de moed om even te kijken wie daar zo klopte en zag achter de ruit een volslanke dame met een net verhullende BH en onderbroek aan naar hem wenken, haar lippen sexy getuit en haar andere hand steunend op de vetrol in haar zij. Bart kon amper zijn evenwicht bewaren, maakte een slinger en liep door. Halverwege de straat stopte hij even op een plek waar het wat donkerder was om op adem te komen en rond te kunnen kijken. Hij ontwaarde verschillende mannen al of niet in groepjes en duidelijk van een hogere leeftijd dan hij zelf. Er waren stille types die evenals hij diep in hun kraag gedoken waren maar de meesten liepen rond alsof ze de wekelijkse boodschappen in de supermarkt aan het doen waren. Een geklop, bijna gebonk, achter hem deed hem opschrikken en hij draaide zich om. In zijn nervositeit had hij niet in de gaten dat hij stil was blijven staan voor een van de ramen en een slanke brunette was net bezig het raam een klein stukje open te doen: “Neuken of pijpen lieverd”? vroeg ze door de kier heen: “vijftig gulden plat op me rug en geen gesodemieter”. Bart haalde onwillekeurig twee briefjes van vijfentwintig uit zijn zak, hield deze iets omhoog en staarde naar de contouren van haar boezem die met de tepels duidelijk door de stof drukten van haar nogal te kleine topje waar de welving van de onderkant van haar borsten een weinig onderuit staken. Ze keek hem even peinzend aan, herkende blijkbaar zijn jonge leeftijd en griste een briefje van vijfentwintig uit zijn hand: “Kijken kost ook geld jochie, wegwezen”, en klapte het raam dicht. Ondanks zijn angst en verlegenheid voelde Bart een verontwaardigde woede opkomen wat bij haar alleen een reactie opleverde van hoofd in de nek en schamper lachen. Ze riep iets richting de deur van haar kamer waarop een zwart behaard hoofd voorzien van grote snor en een boksers neus tevoorschijn kwam die hem woest aankeek. Bart vluchtte en liep als een snelwandelaar naar de andere kant van de straat om maar zo snel als mogelijk was te kunnen verdwijnen. Eenmaal in de tram bibberde hij nog aan alle kanten en ontdekte dat hij het tweede briefje van vijfentwintig had laten vallen tijdens zijn vlucht. Ook realiseerde hij zich niet eenmaal ook maar een beginnende erectie gehad te hebben tijdens zijn tocht langs de ramen. Al met al een zwaar teleurstellende ervaring die wat hem betrof geen navolging meer kreeg.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.