Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Spanning/Thriller
Geplaatst:
11 november 2015, om 13:48 uur
Bekeken:
405 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
254 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Arma Virumque Cano - 4. De inspecteur"


Claes zat ook na de tweede vertoning roerloos in zijn stoel. Rechts van hem zat de commissaris, de kok zoals hij genoemd werd. Op zijn gezicht viel niets af te lezen. Links zag hij Somers met gevouwen handen voor zijn mond zitten. Voor hem de twee vrouwelijke agentes. De linkse, de jongste van de twee, had haar blik nog steeds gefixeerd op het scherm dat nu enkel de boodschap geen invoer weergaf terwijl de andere, de grootste, naar de commissaris keek. ‘Waar is het jongentje nu?’ was de eerste vraag die gesteld werd. Het was de jongste van de twee vrouwen die de vraag stelde. ‘Meegenomen naar het ziekenhuis. Volgens de eerste berichten is hij fysiek in orde en zal hij overgebracht worden naar het kinderpsychiatrisch centrum. Daar wil ik een team naar toe sturen. Het meisje is dood. Ook de twee mannen waren dood voordat het interventieteam ter plaatse was. De omgeving is afgezet, enkel het minimum aan medisch personeel is op de crime scene gelaten dus alles moet nog intact zijn. Daarenboven hebben we een levende getuige, dus ik verwacht snel klaarheid te kunnen scheppen.’

‘Heeft het jongentje gesproken?’ vroeg Claes. ‘Nee, geen woord. De dokter die ter plaatse was verwacht dat dit ook nog wel een tijdje kan duren.’ Claes schreef wat woorden neer om zijn gedachten te ordenen en vroeg vervolgens of de identiteit van de kinderen gekend is. ‘Ja,’ bevestigde de commissaris, ‘ze stonden beide geseind als verontrustende verdwijningen. De verdwijningen hadden echter niets met elkaar gemeen. Het volledige dossier wordt op dit moment samengesteld. Ik stel voor de Claes het onderzoek ter plaatse gaat leiden.’ Claes knikte. ‘En Somers, we gaan het magische duo tijdelijk uit elkaar halen. Ik stuur Princen mee met jou en Bongaerts gaat naar het KPC. Daar zal een agent zijn om de beveiliging van de jongen te regelen, maar ik wil zo veel mogelijk informatie over wat er aan de hand is met de kleine en wil dat jij, zodra het enigszins kan, een volledige verklaring afnemen van hem. Somers, jij blijft hier om het dossier vanop afstand te begeleiden. Ik wil dat je zowel Bongaerts in het KPC begeleidt als Princen en Claes ter plaatse.’ Somers protesteerde niet toen hij vergaderzaal 7 verliet en naar zijn bureau vertrok. Claes volgde een korte tijd later. ‘Sorry, ik heb nog geprobeerd de kok te overtuigen je mee te sturen, maar om een of andere reden is hij echt vastberaden je hier te houden.’ ‘Geen probleem makker,’ zei Somers ‘ik ben blij dat ik dat donker hol niet in moet, en misschien nog blijer dat ik niet naar dat gekkenhuis moet.’ ‘Bang dat ze je zouden daar houden?’ Somers stak zijn middelvinger op en Claes liep lachend weg. Momenteel had Claes te veel aan zijn hoofd om zich druk te maken over luchtigheid van Somers. Meestal was Somers een week beeld zonder klant als hij ergens niet in betrokken werd. En als consultant had hij de luxe om zich anders te gedragen dan de gewone agenten.

Bongaerts was al vertrokken naar het KPC toen Claes uit de kleedkamer kwam. Hij had een speciale outfit aangetrokken om veldwerk te doen. Princen was nog bezig in de vrouwenkleedkamer. ‘We vertrekken binnen vijf,’ riep hij. Er kwam geen antwoord maar hij wist dat ze het gehoord had. ‘Ik ga nog even langs Somers voor de laatste briefing.’ Claes klopte zoals gewoonlijk tweemaal op de deur van het kantoor van Somers en opende de deur zonder te wachten op een kom binnen. Het leven is nu eenmaal interessanter als gesloten deuren onverwacht opengaan, en vrienden willen deelgenoot gemaakt worden van wat er gebeurt in het verborgene. Toen hij de deur opende rook hij nagellak en zag hij Somers met een kleine enveloppe prullen. ‘Je weet toch,’ zei Claes ‘dat je met aceton geen enveloppes kunt openen. Dat werkt enkel met stoom. En we hebben bovendien een gespecialiseerd lab ervoor.’ Somers liet de witte enveloppe met enkel zijn naam op liggen op het bureau, stond recht en wandelde naar het raam. Het was een mooie lentedag, maar het weer stond in schril contrast met zijn gevoelens. De beelden van wat er in de kelders te zien was spookten in zijn hoofd. ‘Wees voorzichtig,’ zei hij ‘want dit zijn een bende zieke mannen.’ Claes knikte. ‘Maar ik maak mij het meeste zorgen over de jongen die het overleefd heeft. Wees op je hoede voor hem.’ Opnieuw knikte Claes. ‘Nu moet het allemaal vlug gaan,’ zei Claes ‘maar eens we klaar zijn neem ik dit verder op met de kok. Dit is de eerste keer dat we een zaak niet samen doen en dat zint me niet. Er zit meer achter.’ ‘In het oog van de storm zie je alleen de verwoesting die al plaatsgevonden heeft, maar niet het gevaar wat nog gaat komen. Dit is een vreemde zaak en misschien past de kok zijn strategie aan.’ Princen kwam aangelopen, haar bruine haren in een praktische staart gebonden, met een mapje uit kunststof waar ze op tikte. ‘Ik heb de locatie en alle andere dingen die we nu al weten. Let’s go!’ ‘Veel plezier en voorzichtig in alles wat je doen’ riep hij hen na en ging terug achter zijn bureau zitten. Uit de enveloppe haalde hij een foto. Een foto van een schilderij.  



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.