Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Drama
Geplaatst:
18 september 2015, om 09:12 uur
Bekeken:
481 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
221 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"De Laatste avond (Prequel op Mary)"


De laatste avond van Mary's leven was nog wel zo goed begonnen. Die avond had haar beste vriendin Lisa haar opgepikt om door te brengen bij de Willowbrook-ballroom. Mary had lang getwijfeld of ze wel zou gaan, want in eerste instantie had ze haar ouders beloofd dat ze gezellig thuis zou blijven voor de spelletjesavond. Als haar hartsvriendin echter van plan was om iemand over te halen, dan kon ze dermate overtuigend zijn, dat je er uiteindelijk toch maar aan toegaf. Met een schuldgevoel keek ze haar ouders aan die overstag gingen en haar overtuigden dat ze zich niet schuldig hoefde te voelen. Waar Lisa haar uiteindelijk definitief mee had overtuigd, was het feit dat Jamie, de jongen waar Mary al enige tijd een oogje op had ook aanwezig was. Niet dat ze zelf de eerste stap zou zetten, want daar was ze veels te verlegen voor.

 

 

 

En dus gingen ze op pad, nadat ze eerst een uur voor de spiegel hadden doorgebracht. Uiteindelijk had Mary haar mooiste witte jurk aangetrokken, waarna ze klaar waren voor vertrek. Eenmaal aangekomen dansten Mary en Jamie op "Nights in white satin" en andere klassiekers . Ze verloren zich in elkaars armen, zonder zorgen voor de toekomst. Een toekomst die ongetwijfeld mooi zou zijn, daar zorgde ze zelf altijd wel voor.

 

Het jonge meisje was namelijk een positief ingesteld type en zat dan ook vol met levenslust. Ze had op dat moment nooit kunnen beseffen dat dat mooie leven vanavond op een tragische manier ten einde zou komen. Na deze fatale avond, zou haar bestaan, dat van een rusteloze geest zijn. De acceptatie van de dood zou nooit komen en avond na avond, zou een zwerftocht worden, langs de weg waar ze verongelukte en in de ballroom waar ze haar laatste uren doorbracht.

 

 

 

Na een tijdje had ze Lisa uit het oog verloren, tot het moment dat haar vriendin, haar vertelde dat ze naar huis ging, omdat ze de volgende ochtend weer vroeg op moest voor haar werk.

 

 

Mary had op dat moment kunnen besluiten om mee terug te rijden. Daarmee zou de avond voor haar, veilig tot een eind zijn gekomen. Even twijfelde ze of ze op het aanbod van Lisa in moest gaan. Misschien zou ze dan nog net het laatste bord-spelletje thuis meepikken. Iets vertelde haar: Noem het een innerlijke stem: Dat ze onmiddelijk met haar beste vriendin mee naar huis moest gaan. Het was alsof die stem wist, hoe vanavond anders zou aflopen. De stem riep en riep, maar tevergeefs!

 

Jamie's vriendelijke glimlach zorgde er voor dat ze bleef. Wauw wat was hij toch knap, dacht ze en wat is hij toch leuk. Ze straalde van binnen.

 

Jamie zou haar aan het einde van de avond wel thuis afzetten, zoals hij had beloofd. Mary zei niet veel en durfde zelfs niet zo goed in zijn ogen te kijken. Ze voelde zich zeker en onzeker tegelijkertijd. Zeker van het feit dat deze jongen wel heel erg leuk was en onzeker vanwege haar gedachte dat zij zelf niet eens genoeg zelfvertrouwen had om hem in de ogen te kijken. Mary was het type meisje wat zelf niet besefte hoe mooi ze eigenlijk was. En zijn dat soort meisjes aan het eind van de dag juist niet de mooiste?! Toen hij haar zachtjes door haar goudblonde haren streek, voelde ze een tinteling door haar lijf gaan. Een tinteling van liefde, een tinteling van geluk.

 

 

 

 

Aan het eind van de avond deden Jamie en Mary nog een drankje in de hoek van de balzaal. Ze hadden een tafeltje uitgekozen waar verliefde stelletjes wel vaker zaten, na een romantische avond.

 

Jamie bleek echter niet de romanticus waarvoor ze hem had aangezien. Want vanaf het moment dat ze daar zaten, werden zijn gedragingen steeds ongepaster. Het begon met zachtjes over haar been wrijven, maar beetje bij beetje ging hij hoger en hoger, tot hij wel heel erg hoog zat. Het meisje begon zich steeds ongemakkelijker te voelen. Eventjes wist ze niet wat ze moest doen. Het besef dat Jamie niet de jongen was, die hij eerder leek te zijn kwetste haar diep. Wat moet ik doen, hoe red ik me hier uit? Wanhoop verscheen in haar ogen. Hier aan toegeven, zou makkelijk en goedkoop zijn. Het zou niet zijn, zoals ze was. De hand glijd ondertussen steeds iets verder naar haar kruis toe en haar blik word ongemakkelijker. Ze zoekt naar een manier om aan te geven, dat ze dit niet wil. Maar ondanks alles wilt ze hem ook niet kwetsen. (Maar wat hij doet is ook een manier van kwetsen) zegt een wijze innerlijke stem tegen haar.

 

(Hij behandelt je als een goedkoop snolletje en geeft alleen maar om je lichaam)

 

Die laatste innerlijke woorden zorgen ervoor, dat ze eindelijk het lef vind om voor zichzelf op te komen. In ieder geval een klein beetje. Ze duwt voorzichtig de jongen zijn hand weg en kijkt hem eventjes gekwetst aan.

 

Dat is echter aan dovemansoren besteed, waardoor ze beseft dat de vriendelijke methode niet werkt. Mary verheft haar normaal zo zachte stem en zegt hem dat hij op moet houden. Toen Jamie zei dat ze wel erg overdreef, was voor haar de maat vol. Ze verliet totaal van slag, de Willowbrook-ballroom en besloot het hele stuk naar huis te lopen. Ondanks de heftige storm, ondanks de vele regen. Alles was beter dan hier nog een minuut langer te zijn. Jamie had niet eens geprobeerd haar te overtuigen om niet dit weer in te gaan. Hij was al net zo'n klootzak als al die andere gladde jongens die ze kende.

 

 

 

Rillend van de kou loopt Mary langs de enge grote weg waaraan het kerkhof ligt. Ze is bang en zou blij zijn als ze haar huis had bereikt. Ze huilt om hoe de avond verlopen is. Waarom kon er nou nooit iemand zijn die oprecht geinteresseerd in haar was. In hoe ze was, in plaats van haar lichaam. Ze was verliefd geweest op Jamie en had gehoopt dat hij anders dan al die andere jongens was. Maar nee, ook hij had maar een doelstelling gehad. Langzaam breekt de hemel open, waarna de regen naar beneden komt. Het water uit de lucht vergezellen de tranen in haar ogen. Het mooie meisje huilt en voelt zich zo ontzettend eenzaam. Hoe had ze hier toch in kunnen trappen?, dacht ze zichzelf verwijtend. De regen doorweekt Mary's jurk en doet haar nog meer rillen dan enkele minuten geleden. Met haar handpalm veegt ze de tranen van haar mooie gezicht. Het is tevergeefs. Wanneer ze namelijk zijn weggeveegd, rollen de volgende op haar wangen. Met een verdrietig gevoel doolt Mary verder. De wereld om haar heen valt niet meer op. Ze is in gedachten verzonken en bevind zich min of meer in haar eigen universum.

 

Misschien was dat de reden dat ze de veels te hard rijdende automobilist en de daar op volgende klap nooit op tijd aan had zien komen. Ze had het ook nooit verwacht. Er gebeurden in dit dorp namelijk amper ongelukken. De meeste mensen hier, waren nette burgers die zich aan de verkeersregels hielden. De dronken wegpiraat in deze oude roestbak, was echter een heel ander verhaal. Hij was het type dat dacht dat de weg van hem was.

 

De man had door zijn roekeloze rijgedrag niet snel genoeg kunnen anticiperen. Zijn oude roestbak vloog langs de richel en schepte de jonge vrouw op zijn weg.

 

Mary verging van de pijn en smeekte om hulp. Bloed loopt langzaam uit haar buik vandaan. De straat is koud, veels te koud. Haar smeken gaat over in huilen en beetje bij beetje voelt ze zichzelf zwakker worden. Ze had enkele minuten geleden ook gehuild, maar dat was niets vergeleken bij de tranen van pijn en wanhoop, die nu over haar wangen heen rolden.

 

De bestuurder van de auto, was doorgereden. Waarom help je me niet? Had Mary wanhopig gedacht. Je kan me hier toch niet zomaar laten sterven?!

 

De laatste tranen verlaten haar ogen, terwijl ook haar adem steeds meer verzwakt. Beetje bij beetje begint het leven uit haar te verdwijnen. De kou wordt erger en erger, terwijl de wereld om haar heen steeds meer vervaagd.

 

Ze denkt aan haar ouders, aan hoe ze nu gezellig spelletjes had kunnen doen met ze. Ze denkt aan een toekomst, die nooit zal bestaan. De tranen blijven onophoudelijk stromen. Ze had zo vol levenslust gezeten, en nu, nu was alles voorbij.

 

Eindstuk:

 

De dood was voor Mary niet te accepteren, waardoor ze rusteloos bleef dwalen. Soms langs de weg, soms bij de Willowbrook-ballroom, omdat ze daar de laatste avond van haar leven had doorgebracht. Het deed haar denken aan de tijd dat ze zelf nog leefde. Maar haar leven was voorbij, ze was een bezoeker op haar eigen begrafenis, waar ze haar ouders en Lisa had zien huilen.

 

 

 

Vaak vroeg Mary om een lift naar huis en op dat soort momenten leek ze voor degene die haar ontmoette volop in leven. Maar die lift naar huis, zou nooit bij haar huis aankomen, want iedere keer wanneer ze de begraafplaats naderden kwam het besef dat ze nooit meer naar huis terug kon keren.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.