Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Waargebeurd
Geplaatst:
4 augustus 2015, om 09:33 uur
Bekeken:
548 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
220 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"fantast isch ongeluk, een autobiografie"


Mijn lot en leven worden bepaald als waarnemer van ongelukken en tegenslag. Als kind had ik hier geen probleem mee maar nam de dingen waar zoals ik ze zag en gaf er verder geen betekenis aan. Naarmate ik ouder werd begon me te dagen dat meer ellende mijn gezichtsveld voorbij kwam dan bij anderen. Op mijn achttiende kon ik meer gruwelijke verhalen vertellen dan mijn leeftijdgenoten bij elkaar. Ongeloof was meestal mijn deel en ik werd dan ook de fantast genoemd. Op mijn negentiende leerde ik om mijn mond te houden over de rampspoed welke dagelijks mijn levenspad passeerde. Gevolg hiervan was weer dat mij verweten werd niets te vertellen te hebben omdat ik blijkbaar zo’n saai leven had waar niets in gebeurde. Toch vond ik dat beter zo. Het grote nadeel van een fantast genoemd te worden is dat niemand je meer serieus neemt en zelfs niet meer vertrouwt. Als saaie wollen sok werd ik tenminste geduld zij het dan als ontvanger van de verhalen en grappen van de brokkenmakende grootmuilen om mij heen.

 

Waar komt deze vreemde zelfreflectie vandaan zult u zich wellicht afvragen? Welnu, als kind werd ik dagelijks geconfronteerd met geschaafde knieën, ellebogen, voorhoofden, gebroken botten en kinderziekten van mijn leeftijdsgenoten. Let wel, zelf mankeerde ik zelden iets! Op zijn tijd een sneetje of schaafje, een normaal klauterend en ravottend kind zijnde, maar verder geen beschadigingen. Het waren altijd anderen die iets mankeerden. Mijn ouders werden zelfs eenmaal gedwongen te verhuizen omdat andere ouders mij ervan beschuldigden hun kinderen te mishandelen. Altijd als ik in de buurt was gebeurde er iets met hen en kwamen ze beschadigd thuis. Mijn moeder hield me na de verhuizing regelmatig binnen, zij had blijkbaar iets in de gaten. Mijn vader trok altijd zijn schouders op, nuchter en pragmatisch als hij was ingesteld. Toch had ook hij moeten weten dat er iets niet in orde was, zeker na 3 gebroken enkels, 2 hersenschuddingen, een geknapte blindedarm met als gevolg een levensbedreigende maagvliesontsteking, 2 keer faillissement en 2 keer betrapt op vreemdgaan. Alle keren was ik erbij of in de buurt. Ik kan mij het misselijkmakend knappende geluid van de gebroken botten nog prima herinneren. Ook de keren dat mijn moeder haar paraplu als volleerd schermer en honkballer stak en liet neerdalen op lichaamsdelen van pa en een vreemde vrouw, goed zichtbaar omdat ze beiden naakt waren. Ik verdenk haar er nog steeds van dat ze pa de ontrouw vergeven heeft omdat ze blijkbaar mij als de katalysator zag.

Mijn tienerjaren kenmerken zich door vele valpartijen van fietsen en brommers van vrienden, het zakken voor examens van klasgenoten, soa’s bij vriendinnen en als een magneet het om mij heen verzamelen van ouderen die blijkbaar alleen in mijn buurt een hartaanval konden krijgen. Om te voorkomen dat ik weer de schuld kreeg van alle ellende liet ik mij af en toe spontaan van mijn fiets vallen en heb mij zelfs een keer ‘verslapen’ voor een examen waardoor ik deze niet haalde. Mijn overtuiging van het aantrekken van misère werd toen versterkt door de achtereenvolgende wk’s voetballen van ’74 en ’78. Geen wedstrijd gezien tot de finale. Beide finales bekeken en prompt verloor oranje beide wedstrijden.

 

Nu kijk ik geen tv meer en luister ook niet naar de radio. Elke natuurramp, vliegtuigongeluk, beurscrash of terroristische aanslag in de wereld komt prompt mijn hersenpan binnengestrompeld, niet één uitgezonderd! Mensen in mijn omgeving wisten regelmatig niet dat er een ramp gebeurd was maar ik wel. Zelfs facebook leek zijn uiterste best te doen mij alleen posts te laten zien van mensen die iets naars hadden meegemaakt. Vrolijke vakantiefoto’s of iets dergelijks zijn op mijn startpagina niet te vinden. Ik heb nog een maand in de bush van Australië vertoefd met het idee om te gaan emigreren. Geen mens om mij heen binnen een afstand van 150 kilometer dus geen gedoe meer van ongelukkigen om mij heen. Na deze maand echter kon ik de struikelende kangoeroes, met hun koppen tegen bomen aan knallende dingo’s en in de knoop geraakte slangen niet meer verdragen. Nu woon ik op een boerderijtje in Friesland, laat boodschappen bezorgen als ik niet thuis ben en probeer me afzijdig te houden van menselijk of dierlijk gezelschap. De uit de lucht dwarrelende ganzen neem ik maar op de koop toe.

 

Heb ik gezocht naar een verklaring voor al dit zult u vragen? Uiteraard heb ik dat! Na lang onderzoek heb ik alle mogelijkheden de revue laten passeren en uiteindelijk drie hypothesen overgehouden. De eerste is dat ik extreem sensitief ben ingesteld en daardoor meer waarneem dan anderen, gevoegd bij het blijkbaar ook meer meemaken dan de gemiddelde mens. Echter verklaart dit niet waarom mijn moeder mij zo in bescherming nam, tegen anderen dan. De tweede is dat ik mij aanstel, inderdaad een geweldige fantast ben en dat veel dingen in mijn geheugen niet daadwerkelijk gebeurt zijn maar uit mijn brein ontsproten. Ik kan mij echter met de beste wil niet voorstellen dat een mens over dermate veel fantasie beschikt. De derde is dat ik ben uitgekozen door wezens van een andere planeet die mij als een soort televisie camera gebruiken en waarnemingen doen van mensen en dieren op aarde voor hen moverende doeleinden. Wie zal het zeggen.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.