Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
21 juni 2015, om 15:28 uur
Bekeken:
333 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
188 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Mijn gedachten, fragment een. "


Het is al negen jaar geleden en alles daarvan was weggestopt. Tot nu. Alles komt weer terug naar boven met een paar woorden die je leven veranderen.

 

Ik kwam thuis van de sportdag voor de brugklassers waar wij van de BSM groep moesten helpen. Het verliep zoals verwacht, iedereen van BSM was over enthousiast en de brugklassers waren net kudde dieren. Als de rest stil stond, stonden zij ook stil.  Als ik er nu aan terug denk lijkt alles zo vaag, ik kan me alleen nog maar die woordjes herinneren en het huilen.  Dood moe kwam ik thuis en besloot om nog even op bed te gaan liggen voordat ik rijles had. Dat leek me wel verstandig aangezien slaperig achter het stuur niets goeds kon opleveren. Ik werd wakker toen ik merkte dat mijn moeder naast mijn bed stond, ik was inslaap gevallen en had me BSM kleren nog aan. Ze was terug van het ziekenhuis. Vandaag kregen we te horen wat op de röntgenfoto’s te zien was. Ik verwachtte niets wat niet met een beetje antibiotica kon worden opgelost. Mij leek longvocht niets ernstigs, misschien een longontsteking maar mensen krijgen het zo vaak. Toen ik aan haar vroeg hoe het was gegaan kreeg ik van binnen een hartverzakking toen ze zei: ‘Kom even naar de kamer van je broertje en ga daar maar even op bed zitten, ik moet jullie namelijk wat vertellen.’ Een longontsteking was het niet, ik was bang voor de gedachte wat het wel was. Moedeloos liep ik naar het bed van mijn broertje, ik slaakte een diepe zucht. Laat het alsjeblieft niet zo zijn. De avond van te voren kwam het ergste scenario in mij naar boven, die ik met veel moeite uit me hoofd heb weten te praten. Voordat ik ook maar uit mijn gedachten kon komen werd ik al overdonderd. Mam vertelde dat ze allemaal vlekjes op haar rechter long had, kanker. Ik kon het woord niet aan. Niet alweer, alweer iemand in ons gezin die maar uit vier personen bestaat. Negen jaar geleden kwam als een sneltrein voorbij zonder beelden, alleen gevoelens. Waarom nu zij, waarom. Ik sloeg mijn handen voor mijn gezicht, vol ongeloof stroomde tranen over me gezicht heen.

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.