Gegevens:

Categorie:
Overige
Geplaatst:
11 mei 2015, om 20:49 uur
Bekeken:
528 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
218 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Uit de notities van een zielzorger"


Mijn client zat tegenover mij. Wij spraken over zijn grote liefde. Hij zei: "Ik bemin haar en aanbid haar, maar nooit zal ik met haar verkeren. Ik heb haar niets te bieden."

 

"Wat zou u haar willen bieden?" vroeg ik hem. Ik verwachtte dat hij zijn gehele bezit van immateriele waarden aan haar voeten zou willen leggen, maar tot mijn verbazing antwoordde hij: "De mooiste roos uit mijn tuin, met de vetste rups die ik erbij vinden kan. Want ik zal haar kaal vreten tot zij op middelbare leeftijd al afgeleefd is; ik zal haar gebruiken in mijn bed, of zij wil of niet; en tegenover anderen zal ik haar beschamen waar zij bij staat. Maar," sprak hij, "het zal niet helpen, zij zal mij er des te liever om hebben. Zo zal ik het voorbeeld volgen van mijn vader, mijn ooms, mijn opa - omdat ik van hun bloed ben. Maar zo'n verachtelijke hond wil ik niet zijn. Laat mij de schakel zijn die die vervloekte keten breekt."

***

Wij zwegen. Ik vroeg hem: "Wilt u wel met haar leven?" Hij reageerde rustig en helder: "Wat mij steeds voor ogen staat is het onrecht dat ik mijn moeder, zoals alle vrouwen, zag aandoen. Daarom, wat mijzelf betreft: ik wens geen toekomst in deze wereld. Ik zie uit naar de dag van mijn dood. Dan zal ik het paradijs binnengaan en die smeerlappen door mijn zedig leven tot in eeuwigheid tonen, dat hun levenswijze niet alleen verkeerd was maar ook heel goed te vermijden."

"Als u kon, zou u dan vandaag al afscheid van deze wereld willen nemen?" Hij antwoordde bevestigend, maar voegde waardig toe: "Ik zal u en de rest van de mensheid niet op eigen initiatief verlaten. Zolang mijn moeder leeft, zal ik met mijn leven de zorg respecteren die zij mij gaf en de vreugde die zij om mij ontving."

Ik maakte hem mijn compliment voor zijn heldere keuzes. "U hebt het uitstekend voor elkaar, vindt u niet? Het leven na de dood hebt u geregeld. Het leven voor de dood hebt u met goede reden afgesloten. U kunt nu met vakantie!"

***

Hij kon een wrange glimlach niet onderdrukken. Dit leven zonder toekomst was niets nieuws voor hem, verklaarde hij; hij droeg dit besef al jaren met zich mee. Ik vroeg hem: "Weet u nog wanneer u dat voor het eerst van binnen wist?"

"Ik was negen toen ik strafwerk zat te schrijven op mijn kamer. Ik was jarig die dag, en beneden zaten mijn vrienden die ik had uitgenodigd. Ik kon horen dat ze veel plezier hadden beneden; kennelijk hadden ze mij nog niet gemist. Ik was er even tussenuit geglipt en terwijl ik sommen zat te maken achter de tafel, realiseerde ik me: ik heb de tijd gestopt, ik ben hier, bij mezelf, terwijl niemand mij mist en men mijn nabeeld kennelijk nog koestert. Het is jaren geleden en toch zie ik de tafel nog voor me alsof ik ze hier voor me heb."

"Wat kranig," zei ik, "dat u zo jong in uw hart al wist dat u afscheid had genomen. U was immers een kind, u was minderjarig, u hebt iets moeten doen waar u niet klaar voor was."

Hij zei: "Niemand is te jong, om te leven noch om te sterven; een volwassene niet, maar ook een kind niet. Elke echte keuze van elk mens, op elk punt in zijn leven, beschouw ik daarom als een volwaardige keuze. Niemand is rijp totdat hij kiest: op het moment dat je kiest, heb je pas echt gekozen. Die ervaring blijft bij je, voor de rest van je leven."

***

Terwijl hij sprak was ik meer dan ooit zeker dat elke situatie, elke waarheid, zijn eigen uitgang naar de toekomst heeft. "U hebt de tijd gestopt. Als u eens zou stilstaan, met haar, bij uw keuze? Als u eens samen zou stilstaan?" voegde ik toe. Ik zag dat hij dit overwoog, afwees, aarzelde, heroverwoog en het tenslotte niet afwees. Daarop gingen wij zwijgend uiteen.



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.