Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Horror
Geplaatst:
17 maart 2015, om 00:50 uur
Bekeken:
479 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
138 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"De foto's"


Wegens een staking reden er die dag geen bussen, maar daar kwam Hector pas achter toen hij er tevergeefs op één stond te wachten. Een oplettende voorbijganger zag dat Hector een beetje ongeduldig naar het bordje met de aankomst- en vertrektijden aan het kijken was, en attendeerde hem er op. O, dacht Hector toen. Gelukkig was het een prachtige dag in de vroege zomer. De zon scheen, maar het was nog niet zo onaangenaam plakkerig warm. Hector besloot om dan maar te gaan lopen naar zijn eindbestemming.

Tijdens zijn wandeling kwam Hector door een buurt waar hij nooit eerder geweest was. De straatnamen zeiden hem allemaal niet zo bijzonder veel, maar als hij maar gewoon rechtdoor zou blijven lopen, dan zou hij vanzelf wel in de buurt van het centrum komen, zo dacht hij. Terwijl hij nog altijd door de voor hem onbekende buurt liep, viel het hem op dat er maar bijzonder weinig andere mensen aanwezig leken te zijn. Gezien de auto's die er her en der geparkeerd stonden, en de incidentele speeltoestellen welke zo nu en dan in een tuin prijkte, moesten er veel gezinnen met kinderen in deze buurt wonen. Ondanks het prachtige weer waren zij nergens te bekennen.

Ergens verderop hoorde Hector een deur klepperen. De wind was inderdaad wat aangetrokken, sinds hij aan zijn wandeling begonnen was, dus zo extreem vreemd was dit nog niet. Op een gegeven moment kwam hij langs het huis waarvan de voordeur telkens dichtsloeg en weer opende. Hector vertrouwde het niet helemaal, en besloot hierom om maar eens een kijkje te gaan nemen. Wie weet was er iemand binnen onwel geworden, of waren er inbrekers bezig het huis leeg te roven.

Hector opende de deur en keek naar binnen. Hij zag zo even niemand. Hij riep naar binnen, maar kreeg geen antwoord. Voor de zekerheid stapte hij het huis in en nam hij een kijkje rond. Één van de eerste dingen die hij tegenkwam was een trap. Hij ging onderaan deze trap staan en riep naar boven toe of er toevallig iemand thuis was. Hij kreeg geen gehoor. Het viel hem bovendien op dat het boven bijzonder donker was. De duisternis was dusdanig donker, dat hij niet kon zien waar de trap eindigde. Hector was stiekem een beetje bang voor de bovenverdieping, al zou hij dit zelf nimmer toegeven. Hij besloot om de begane grond maar eens verder te inspecteren. Zo kwam hij al vrij snel in de woonkamer uit. Het was opvallend dat er geen vloer aanwezig was. Geen tapijt, geen karpet, en ook geen hout. Er stonden wel een aantal meubels. Zo was er een bank aanwezig, met vlak daarvoor een salontafel. Tegenover deze twee objecten stond een televisiemeubel, maar de televisie zelf was niet te zien. Even dacht Hector dat de bewoners van het huis wellicht nog bezig waren met de verhuizing, maar dit idee wees hij zelf al vrij snel af. Want wie zou nu meubels in de woonkamer zetten als de vloer er nog niet in ligt?

Plots viel zijn oog op een flinke stapel foto's, die op de salontafel lagen. Door de vreemde inrichting van het huis was Hector nieuwsgierig geworden naar de bewoners, dus besloot hij om even een kijkje te gaan nemen. De foto die bovenop de stapel lag, was een veelbelovende. Op deze foto stonden twee glimlachende kinderen, een jongetje en een meisje. Het meisje leek een tikkeltje ouder te zijn, waarop Hector concludeerde dat zij vast de zus van het jongetje geweest moest zijn. Hij nam de stapel foto's in zijn handen en haalde de zojuist beschreven foto er van af, waarna hij deze weer aan de onderkant van de stapel toevoegde. Zo zou hij kunnen zien wanneer hij weer bij het begin was.

De tweede foto was er een waar het hele gezin op stond. Iets aan dit gezin was een beetje vreemd, zo vond Hector. Ze zagen eruit als een samengestelde bende. Een beetje als een gezin van een stockfoto. Wat hem ook opviel, was dat drie van de vier gezinsleden met een brede glimlach op de foto stonden. Het meisje keek wat minder enthousiast, al was er nog wel enige hint van een glimlach zichtbaar. Nadat hij deze foto weer aan de onderkant toevoegde, was het weer tijd voor een afbeelding van de kinderen samen. Het jongetje zat met weer een brede glimlach op zijn gezicht op een soort trapauto. Het meisje stond naast hem. Opnieuw zag zij er een stuk minder vrolijk uit dan haar broertje. De volgende foto toonde een soortgelijk beeld. Samen stonden de kinderen voor een kerstboom. Het jongetje wederom breed glimlachend, maar de gezichtsuitdrukking van het meisje was hoogstens neutraal te noemen. Het viel Hector op dat haar haren een stukje donkerder leken dan op de voorgaande foto's. Ook leek het alsof haar wangen wat ingevallen waren. Hector vermoedde dat ze wellicht een ziekte een onder de leden had. Op de volgende foto was het meisje graatmager en staarde ze met hele grote ogen recht in de camera. Haar broertje stond naast haar en keek haar wantrouwend aan.

Hierna volgde er een serie zeer vreemde foto's. Het waren er een stuk of negen en allen waren zij ongeveer hetzelfde. Het waren duistere afbeeldingen van het jongetje waarop te zien was dat hij in zijn bed te slapen lag. Op de tiende foto was te zien dat er vanachter het standpunt van het fototoestel een deur was geopend. De volgende plaatjes lieten zien hoe een smal figuur in het licht dat de geopende deur gecreëerd had steeds groter werd, en dus dichter bij het bed van het jongetje kwam te staan. Er volgden drie zwarte plaatjes. Na deze drie kwam er weer een foto van het jongetje tevoorschijn, maar deze keer was zijn verschijning anders dan voorheen. Zijn bovenlichaam was aan stukken gescheurd en zijn tong hing uit zijn hals naar buiten. Hector werd er direct beroerd van en stopte deze foto snel weg.

Op de volgende afbeeldingen lagen de ouders die ook op de eerdere foto's stonden in bed, waarschijnlijk te slapen. Ook nu volgde er een patroon net zoals het geval was bij de fotoreeks van het jongetje in bed. Hector ging nu snel door de foto's heen. Niet weer hoefde hij de gruwelijkheden, die het meisje hoogstwaarschijnlijk veroorzaakt had, opnieuw te zien. Toch kreeg hij het onder ogen. Ook de vader en de moeder lagen naast elkaar op bed, met aan stukken gescheurde bovenlichamen en hun tongen die uit hun hals naar buiten hingen. Deze foto had Hector eigenlijk niet willen zien, maar iets weerhield hem ervan om weg te kijken. Uiteindelijk lukte het hem toch om over te gaan naar de volgende foto. Daarop was het meisje te zien. Zij lag niet in bed, zoals al duidelijk werd op de voorgaande afbeeldingen. Ze stond op een overloop, gekleed in een door bloed rood gekleurd nachthemd, met een enorm mes in haar hand. Op de foto's die volgden was te zien hoe ze over de overloop in de richting van de trap liep.

Toen hij de foto voor zijn neus kreeg, waarop te zien was dat het meisje bovenaan de trap stond, liepen bij Hector de rillingen over zijn rug. Deze was schuin boven het meisje genomen, waardoor je de gehele trap en ook de vloer op de benedenverdieping zien kon. Dit beeld kwam hem nogal bekend voor. Het waren de trap en de vloer van het huis waarin hij zich nu bevond. Na nog een paar afbeeldingen van het meisje bovenaan de trap in een ander perspectief, kwam ze in beweging. Ze liep, verspreid over een foto of tien, voorzichtig de trap af. Zo nu en dan keek Hector op, in de richting van de trap, maar hij kon er niemand zien staan of lopen.

Het meisje was volgens de foto's bijna beneden, toen op één van de plaatjes het perspectief wederom veranderd was. Ditmaal werd de afbeelding vanuit de muur waar de trap tegenaan steunde genomen, en kon men dus in de huiskamer kijken. Het angstzweet brak uit bij Hector. Hij zag zichzelf op de bank zitten, de foto's te bekijken. Nogmaals keek hij richting de trap, maar nog steeds was er niets of niemand te zien. Volgens de foto's was het meisje inmiddels op de begane grond gearriveerd. Ze liep op een redelijk elegante manier naar de bank toe. De bank waarop Hector zichzelf foto's zag zien kijken. Na elke foto die hij weer onderop het stapeltje legde keek hij weer op, maar het meisje was niet te zien. De laatste paar afbeeldingen toonden hoe ze links naast Hector op de bank was komen zitten. Er bleek een glimlach op haar gezicht te zijn verschenen, maar Hector was er nog steeds niet gerust op. Vooral omdat ze nog steeds met een mes rondliep, en hij het bewijs in handen had voor de gruwelijke moorden die zij gepleegd had op haar ouders en broertje. Inmiddels had hij de laatste foto in zijn vizier gekregen. Dit wist hij, omdat de volgende foto een stukje naast de huidige uitstak, en hij deze herkende als het plaatje waarmee het voor Hector allemaal begonnen was. Het was de foto van het meisje en haar broertje, waarop zij beiden glimlachen.

Hector staarde vrij lang de laatste foto aan. Deze zou ongeveer vanuit de lege tv-meubel moeten zijn genomen. Hij keek nogmaals op, maar zag daar niets of niemand staan. Ook keek hij nog een keertje naast hem, maar het meisje was eveneens niet zichtbaar. Na lang wikken en wegen besloot Hector om dan toch de laatste foto onderaan de stapel toe te voegen. Na dit gedaan te hebben leunde hij naar voren toe en legde hij de foto's weer terug op de tafel, op de plek waar hij ze eerder gevonden had. Nadat hij dit gedaan had voelde hij een zucht van opluchting. Elk moment verwachtte hij dat er een cameraploeg tevoorschijn zou komen, om hem te vertellen dat hij er flink in was getrapt. Hij liet zich onderuitzakken op de bank en zuchtte nogmaals. Terwijl hij zijn ogen weer opende, zag hij dat hij niet meer alleen was. Naast hem zat het meisje van de foto's. Ze glimlachte naar Hector. De spanning in zijn lichaam keerde direct terug, en hij zat ook gelijk weer rechtop. Terwijl hij van positie veranderde voelde hij plots een flinke steek in de regio van zijn buik. Hij keek naar beneden en zag hoe het meisje haar mes diep in hem had gedrukt. Hij keek weer op en keek haar aan. Haar vriendelijke glimlach van zo-even was veranderd in een maniakale grijns. Hij zag en voelde hoe zij het mes weer uit zijn buik trok. Hector schrok van deze beweging, en hij zag hoe het bloed uit zijn buik naar buiten spoot. Snel keek hij het meisje weer aan. Met nog steeds dezelfde gezichtsuitdrukking op haar gelaat, bewoog ze haar mes de hoogte in, waarna ze deze met een flinke snelheid in de keel van Hector plantte.

Wegens een staking reden er die dag geen bussen, maar daar kwam Anne pas achter toen zij er tevergeefs op één stond te wachten. Haar moeder had haar een berichtje gestuurd met de mededeling dat er gestaakt werd en dat zij Anne ook niet met de auto ophalen kon, daar deze nog steeds bij de garage stond. O, dacht Anne toen. Gelukkig was het een prachtige dag in de vroege zomer. De zon scheen, maar het was nog niet zo onaangenaam plakkerig warm. Anne besloot om dan maar te gaan lopen naar zijn eindbestemming.

Tijdens haar wandeling kwam Anne door een buurt waar zij nooit eerder geweest was. De straatnamen zeiden haar allemaal niet zo bijzonder veel, maar als ze maar gewoon rechtdoor zou blijven lopen, dan zou ze vanzelf wel in de buurt van haar eigen buurt komen, zo dacht zij. Terwijl Anne nog altijd door de voor haar onbekende buurt liep, viel het haar op dat er maar bijzonder weinig andere mensen aanwezig leken te zijn. Gezien de auto's die er her en der geparkeerd stonden, en de incidentele speeltoestellen welke zo nu en dan in een achtertuin prijkte, moesten er veel gezinnen met kinderen in deze buurt wonen. Ondanks het prachtige weer, en het feit dat het vakantie was, waren zij nergens te bekennen.

Ergens verderop hoorde Anne een deur klepperen. De wind was inderdaad wat aangetrokken, sinds zij aan haar wandeling begonnen was, dus zo extreem vreemd was dit nog niet. Anne liep door een steeg. Aan de ene kant kon ze achtertuinen zien, en aan de andere kant stonden er garageboxen. Op een gegeven moment kwam zij langs het huis waarvan de achterdeur telkens dichtsloeg en weer opende. Anne vertrouwde het niet helemaal, en besloot hierom om maar eens een kijkje te gaan nemen. Wie weet was er iemand binnen onwel geworden, of waren er inbrekers bezig het huis leeg te roven.

Anne opende de deur en keek naar binnen. Ze zag zo even niemand. Ze riep naar binnen, maar kreeg geen antwoord. Voor de zekerheid stapte zij het huis in en nam ze een kijkje rond. Één van de eerste dingen die zij tegenkwam was de keuken. Ze ging midden in deze keuken staan en riep het huis door, om te bepalen of er toevallig iemand thuis was. Maar Anne kreeg geen gehoor. Ze besloot om de keuken maar eens verder te inspecteren. Zo viel het haar al vrij snel op dat er bijzonder weinig objecten in deze keuken lagen. Er stond geen handzeep bij de gootsteen en ook zag ze nergens gebruikte bordjes, bestek of glazen staan. Plots viel haar oog op een flinke stapel foto's, die naast de gaspitten op het kookeiland lagen. Door de vreemde inrichting van het huis was Anne nieuwsgierig geworden naar de bewoners, dus besloot zij om even een kijkje te gaan nemen.



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.