Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Drama
Geplaatst:
16 februari 2015, om 08:36 uur
Bekeken:
175 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
184 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"twee donderstenen"


Ze ging niet meer naar huis. Suzan wist het nu heel zeker. Ze had het helemaal gehad met haar ouders. Haar broer van zeventien had meer vrijheden dan zij en zij was negentien! De laatste confrontatie sidderde nog door in haar lijf. Ze had met een vriend uit willen gaan. Oké, ze kende hem niet goed, wist eigenlijk maar heel weinig van hem. Hij zag er gewoon goed uit en je kon met hem lachen.

Suzan weifelde even en draaide toen haar fietsstuur zodat ze de kant opreed waar haar oma woonde. De moeder van haar moeder was een reël mens. Je kon met haar praten en ze luisterde ook naar jou.

'Dat is ook wel eens anders geweest, Suzan,' sprak haar oma toen ze verteld had hoe ze over de situatie dacht. 'We hebben je nooit het verhaal van Carolien verteld, nietwaar?'

'Carolien, de oudste zus van mama, die is toch jong gestorven?'

'Jawel, maar weet je ook hoe?' oma draaide haar kopje thee om en om op het schoteltje.

'Nou, niet zo duidelijk. Ik weet dat ze eigenlijk geen zin meer had om te leven. Bij ons thuis werd er verder niet over gesproken.'

'Nee,' oma zuchtte en wreef met haar hand over haar ogen. 'Je moeder was de lievelingszus van Carolien en andersom  was dat ook zo. Ze konden ontzettend goed met elkaar opschieten. Altijd lol en grapjes uithalen. Het waren echt twee donderstenen!'

Suzan keek haar grootmoeder ongelovig aan. Haar moeder een dondersteen? Dat treurige vrouwtje met die verbeten trek om haar mond?

'Ach,' zei oma, 'laat ik je het hele verhaal maar vertellen.'

De volgende tien minuten hoorde Suzan hoe de hechte band tussen haar moeder en Carolien was verscheurd  toen Carolien verkeerde vrienden kreeg, aan de drugs ging e ntenslotte aan een overdosis overleden was.

'Je moeder heeft er nooit naar getaald, naar drugs, maart ze had haar levensvreugd verloren.' Haar zuster had ze zien wegteren en ze had haar tenslotte dood in de badkamer gevonden.

'Ze is nooit meer het vrolijke meisje geworden dat ze eens was. Ze trouwde met je vader, man met een streng gereformeerde achtergrond. En toen werd jij geboren, en ach wat leek je toch op Carolien. Je moeder werd heel beschermend. Ze wilde de dochter die haar zo aan haar lievelingszus deed denken, niet ook kwijtraken. Ik heb dikwijls met lede ogen aangezien hoe ze je in je vrijheid beperkte, maar geloof me, ze deed het vanuit haar grote liefde voor jou!'

Suzan stond op, pakte haar jas van de kapstok en reed vervolgens met haar fiets naar huis. Het zou lastig blijven e nze zouden nog vele confrontaties krijgen, maar op iemand die uit liefde handelde, zij het in te sterke mate, kon je toch niet boos blijven.

Even stopte ze bij een wilde rozenstruik en plukte een paar rozen voor haar moeder.

Thuis gekomen zette ze haar fiets tegen het hek. De deur ging al open voordat ze haar sleutel kon pakken.

Haar moeder, ze keek gespannen, maar toen ze de roze nonder haar neus geduwd kreeg, ontspanden zich haar trekken even en Suzan zag het begin van een guitig lachje, dat ze nog nooit had gezien. 'O, had ik geweten dat je bloemen was gaan halen...'

Deze glimp van hoe haar moeder eens geweest was zou Suzan bewaren en hem tevoorschijn halen als het weer eens moeilijk was tussen hen.



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.