Gegevens:

Categorie:
Spanning/Thriller
Geplaatst:
15 september 2014, om 14:05 uur
Bekeken:
461 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
174 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Dokter Moore"


Dit verhaal is fictief ... Ik weet nu niet of er veel Belgische, West-Vlaamse woorden inzitten. Sorry als het zo is.

Dokter Moore
 
Ik had me al een paar keer aangemeld in het ziekenhuis. Ik was niet goed, had steeds het gevoel dat ik moest overgeven en mijn heupen deden enorm veel pijn. Telkens werd ik door de dokter weer weggestuurd. Toch had mijn huisarts me doorverwezen naar dokter ‘Moore’. Ik vond hem geen aardige kerel. Hij had bruine stekels in zijn haar, zijn lichtbruine gezicht zat vol met punten en zijn handen waren gerimpeld. Toch was hij nog maar 32 jaar, heb ik hem eens horen zeggen. Hij had een gouden ring aan, maar was toch niet getrouwd. Toch zat ik weer voor hem.
“Wat is er nu weer?”
“Je stuurt me altijd weg, maar de pijn in mijn heupen blijft en ik moet elke dag nog om de zoveel tijd overgeven.”
“Toch is er met jou niets aan de hand!”
“Je onderzoekt me niet eens!”
“Dat is niet nodig. Vandaag kan je gaan en geef ik je geen visite mee.”
Daar zou hij spijt van krijgen.
Ik ging weer naar huis. Het was 16u toen ik thuis kwam. Mijn vriendin had mij een maand geleden verlaten, dus het was stil in huis. De pijn in mijn heupen, was nog steeds even erg en nog wat meer als ik in de zetel lag. Wat zou ik nu nog doen, voor het avondeten? Misschien naar het koers kijken. Ik zou ondertussen een plan bedenken om iets tegen die dokter Moore te doen. Hij zou er niet goed van zijn. ’s Avonds hoorde ik iets in het nieuws en dacht:
“Dit zal ik doen!”
Maar ik ging wachten tot morgen, eerst wat op krachten komen. Na het eten en de afwas, ging ik mijn plan voorbereiden. Heel Dendermonde zou op zijn kop staan. Het kon me niet schelen of ik naar een instelling of de gevangenis zou moeten. Ik had al weken, misschien al maanden pijn, ik wou dat er naar gekeken werd en dat ik zonder pijn mocht leven. Of ik nu in de gevangenis zat of in een instelling … Zolang de pijn maar over was.
Vroeger was ik een lieve man, maar de laatste tijd was ik enorm agressief. Al mijn vrienden hadden mij verlaten, daarom dat ik bijna alleen op de wereld stond. Gemakkelijk was dat niet. Ik wou graag een vriendin, waar ik een gelukkig leven mee kon leiden … Maar niemand wou mij als vriend. Dat deed me ook pijn en verdriet, maar ik zette door, om toch ‘anders’ te kunnen leven.
Maar nu was het genoeg geweest. De pijn in mijn heupen, het feit dat ik moest overgeven … Er was IETS aan de hand, maar niemand wou mij geloven.
Ik had het gezien op tv, in het nieuws en zou die jongen achterdoen.
Na het eten ging ik me weer voor de tv zetten. Het was weer het nieuws met die jongen. Hij zag er zo knap uit en tevreden over wat hij had gedaan. Ook al had hij de hele wereld op zijn kop gezet, het kon hem niets schelen. Morgen zou ik in de media komen te staan.
Eindelijk werd het nacht en kon ik gaan slapen. Met moeite ging ik naar boven, de pijn in mijn heupen, had zich ondertussen ook in mijn benen gezet. Ik deed mijn zwarte pyjamatrui en broek aan en kroop onder de rode lakens. Niet veel later viel ik in slaap.
 
De volgende morgen werd ik om 7u wakker. Vandaag zou het gebeuren. Ik zou me snel klaarmaken, een beetje wassen, scheren en dan naar de winkel.
Toen ik een uur later klaar was, nam ik mijn grijze jas en ging naar mijn blauwe Peugeot auto. Even later was ik in de winkel:
“ik wil een pistool, alstublieft!”
“Welk één wil je?”
“Een revolver!”
“Oké. Dat is dan 200 euro.”
Nadat ik betaald had, ging ik naar het ziekenhuis. Vele auto’s stonden geparkeerd, maar toch vond ik nog een leeg plaatsje. De revolver stak in mijn broek. Hier zou het gebeuren …
Ik ging naar binnen en moest wachten om me aan te melden:
“Ik had om 11u een afspraak met dokter Moore.”
“Oké.”
Ze gaf me een blad en toonde me de weg, alsof ze me nog nooit gezien had en ik de weg niet wist. Ik wist het maar al te goed.
Het was op de tweede verdieping, dus ik zou naar boven gaan. Toen de lift er was, drukte ik op twee. Ik was boven en zag tal van verpleegsters in witte schorten door elkaar lopen. Ik wist goed genoeg waar ik moest zijn. Zonder te kloppen, deed ik de deur open en keek voor me. Hij zat daar aan zijn zwarte tafel, met een vrouw voor hem. Hij keek bedenkelijk en vroeg zich waarschijnlijk af wat er gebeurde.
“Meneer Royaerts, u mag hier helemaal niet komen.”
“Pas op, of ik schiet!!!”
“Meneer …”
Ik haalde mijn revolver uit en deed teken dat ik zou schieten. Onmiddellijk hielden zowel dokter Moore als die vrouw hun handen boven hun hoofd. Ze keken veel te veel tv. Ik zou schieten, als ze niet naar me luisterden. Daar mochten ze zeker van zijn.
“Ik wil dat je me nu onderzoekt !!!”
Diep vanbinnen had ik het warm, ik kookte alsof de pot ieder moment kon overlopen.
“Oké, oké. Mevrouw, ga maar in de wachtzaal gaan zitten.”
Ze stond recht, maar ik hield mijn revolver naar haar.
“Blijf zitten !!!”
Ik zette me op de onderzoekstafel, de revolver in mijn hand houdend, gericht naar de dokter.
Hij onderzocht me, met rode wangen.
“Meneer, ik kan echt niets vinden!”
Dat was voor mij genoeg geweest.
“Je moet het weten!” zonder dat ik het zelf goed en wel besefte en voor hij iets kon doen, ging mijn revolver af, hij schoot achterover op de grond en bleef roerloos liggen. Die vrouw die nog op de stoel zat, slaakte een diepe zucht en keek angstig naar mij.
“Maak dat je wegkomt !!!” riep ik en zo snel ze kon ging ze de deur uit.
Tot opeens één van de verpleegsters kwam kijken. Haar witte schort was gekreukt en ook haar donkerblonde haren waren in de wind.
“Wat is er hier gebeurd?! Meneer …”
“Blijven staan, of ik schiet een kogel door je kop!”
Ze bleef stokstijf staan.
Wat ik nu moest doen, wist ik niet. Dokter Moore was waarschijnlijk dood, zijn verdiende loon.
 
Niet veel later kwamen er verschillende mensen kijken. Wat had ik toch gedaan?
 “Hier blijven!”
Één van de verplegers die stond te kijken hield mij tegen toen ik probeerde weg te vluchten.
“Let op, of ik schiet!” ik richtte de revolver op de grote man, met zwart kort, krullend haar en een wit dokterspak. Maar hij ging niet uit de weg. Schieten wou ik niet meer doen, maar … wat moest ik nu doen, ik zou in de gevangenis raken.
“Niet bewegen!” De dokter hield me vast aan mijn armen, hij schrok echt niet af van het pistool dat ik op hem richtte. Veel mensen stonden al te kijken wat er aan de hand was. Opeens hoorde ik buiten sirenes afgaan van de politie. Nu zou het gebeuren.
Opeens kwamen er vijf agenten de kamer binnengestormd.
“Blijven staan! Handen in de lucht!” Die éne politieagent met een donkerblauw pak aan, en bruin stekelhaar, bleef voor me staan, terwijl de anderen naast me kwamen staan. Ze bonden me met zijn allen vast en leiden me naar de politieauto. Ondertussen legden andere dokters, dokter Moore op een brancard en reden weg.
Ik werd in de wagen geduwd, terwijl twee van hen naast mij kwamen zitten. Één ging aan het stuur zitten en een ander naast hem. De vijfde agent had een andere wagen mee.
Het bleef stil in de auto. Aan het politiegebouw werd ik met alle macht uit de auto gehaald en gingen we naar binnen. Ik werd in een lokaal op een stoel gezet.
“Waarom heb je die dokter neergeschoten?!!!” Één van de agenten kwam voor me zitten.
“Het was niet de bedoeling.”
“Ja, maar het is toch gebeurd!”
Ik wist niet meer wat ik moest zeggen.
“Kom, zet hem in de cel!” En die politieagent maakte een gebaar naar een andere politieman.
Maar dat was nu net datgene dat hij niet had moeten zeggen. Ik wou niet naar de gevangenis. Ik wou naar huis. Ik stond recht en de stoelen en tafel viel op de grond.
Maar ze kwamen direct weer met vele politiemannen naar me toe en hadden me weer vastgebonden met handboeien.
“Afvoeren! NU!”
Ik kon niets meer zeggen, want revolvers waren op mij gericht. Voor de eerste keer was ik bang dat er op mij zou worden geschoten. Even later werd ik in een cel gezet, helemaal alleen.
De komende uren was ik steeds bezig met te denken: “Het spijt me, dokter Moore.” Ik moet even in slaap zijn gevallen op die harde matras, toen een politieagent me weer kwam halen.
“Meekomen!”
Ik deed wat hij me vroeg, stond recht en volgde hem. Hij hield me vast aan mijn rechterarm.
Ik werd weer in een lokaal met een zwarte tafel en vier bruine stoelen gezet. De muren waren grijs gekleurd, bijna even grijs als de muren van een politiegebouw. Er kwam een andere agent aan en zette zich met een streng gezicht voor me. Je kon duidelijk zien dat hij zijn zwarte haren recht gekamd had.
“Vertel nu eens, waarom heb je de dokter neergeschoten?!”
“Het was niet de bedoeling!”
“Het is wel gebeurd, ik moet je trouwens zeggen dat de dokter ondertussen overleden is!”
“Dat is goed, dan kan ik een andere dokter raadplegen om me te genezen.”
“Dat denk ik niet, want je blijft hier levenslang zitten en we sturen geen dokter meer naar je toe. Lode? Neem hem maar terug mee!”
En zo ging ik waarschijnlijk levenslang naar de gevangenis gaan …

 
 
Raissa Derous                                                                                12 september 2014



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.