Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Eenzaamheid
Geplaatst:
6 juli 2014, om 15:40 uur
Bekeken:
248 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
62 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Todat de dood u scheidt"


 

Het regent. Jaap klimt op zijn fiets en rijdt de schemerige weg op. Hij heeft het nu helemaal gehad. Hij is het zat, dat gezeur van Marie. Ook al weet hij natuurlijk wel dat zij er niets aan kan doen. Preseniele dementie, hij heeft het op google opgezocht. Er zijn veel namen die er bij passen, Alzheimer, Pick en ga zo maar door. Er staat bij dat het een last is voor de familie, maar last, dat ene woordje, geeft niet weer hoe machteloos je je kunt voelen als jouw geliefde verandert van een vrouw met een sterke persoonlijkheid in een onmondig kind, dat klaagt en zeurt en alles àlles vergeet. Hij kan het niet meer verdragen, hij wil zijn vrouw terug of een andere, maar niet dit wauwelende kind. Hij fietst door met stevige beenbewegingen, weg van dit alles, de onbekende verten tegemoet. Hoe lokkend zijn die, zelfs met die regen.

Waarom moet hem dit overkomen? Nou ja en haar natuurlijk ook. Zij heeft hier per slot van rekening ook helemaal niet om gevraagd. Een beeld valt hem in. Marie in het kraambed, hun zoon op de arm, vermoeid, maar stralend. Verleden tijd, verleden…tijd.

De regen slaat in zijn gezicht. Hij trapt nog steviger door. Zijn haar hangt piekend voor zijn ogen. Vroeger lette Marie altijd op, wanneer het tijd was om naar de kapper te gaan. Hij is er al tijden niet geweest. Nog een beeld, Marie met zwierende haren op het strand, ballend met de kinderen, altijd vrolijk, altijd geneigd tot meedoen met de kinderen.

De tranen vermengen zich met regendruppels op zijn wangen. Zijn trappen hapert even, maar nee, het moet weg, hij trapt weer stevig door. Alles voorbij…voorbij.

Hij fietst een flauwe bocht door en ineens ziet hij Marie, bij haar vader aan de arm de kerk binnen komend. In stralend wit, zo mooi en hij hoort zichzelf antwoorden op de vraag van de dominee ‘in goede en slechte tijden, totdat de dood u scheidt’.

Natuurlijk heeft hij daar volmondig ‘Ja’ op geantwoord, evenals Marie. Ze hebben het er later nog wel eens over gehad. Dat is toch vanzelfsprekend. Je laat elkaar toch niet in de steek als het tegenzit. O ja? Is dat zo? Jaap trapt even minder fel door. En weer valt het hem in: Zij heeft hier ook niet om gevraagd! Zou zij hem in de steek gelaten hebben als alles andersom was geweest? Hij weet bijna zeker van niet. En wat is hij nu aan het doen? Hij stopt en blijft in de stromende regen staan. Zijn hoofd naar de zwijgende hemel gericht. Maar hij weet het antwoord al op zijn onuitgesproken vraag. Hij gaat terug. Er is teveel dat hen bindt. Er zijn zoveel goede herinneringen. Hij heeft het beloofd. Hij kan haar niet in de steek laten.

‘Totdat de dood u scheidt’, op die cadans fietst hij terug, naar Marie.



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.