Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Overige
Geplaatst:
6 juli 2014, om 15:36 uur
Bekeken:
277 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
75 [ download ]

Score: 1

(1 stem)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Dankbaar"


 

 

Natuurlijk hield Suzanne van haar ouders. Ze hadden toch alles voor haar over? Dat zeiden ze zo vaak tegen haar. ‘Kijk nou eens wat je doet. Je mooie schoenen! We hebben ons er heel wat voor ontzegd. Dat hebben we allemaal voor je over. En jij, ondankbaar kind…’

‘Ik werk me krom voor jou. Het minste wat je kunt doen, is toch wel heel erg je best doen op school.’

Zóveel hielden ze dan toch van haar. Daar moest ze dankbaar voor zijn.

De ouders van de andere kinderen in haar klas deden natuurlijk ook van alles voor hun kinderen, maar die hoefden zich daarvoor vast niet van alles te ontzeggen. Daarvoor lachten ze te veel.

‘Kijk ze eens lachen,’ zeiden haar ouders, ‘makkelijk zat, als alles je aan komt waaien. Bij ons is dat wel anders. Wij moeten er hard voor werken èn ons van alles ontzeggen, zodat jij een makkelijk leventje hebt. Wees er maar dankbaar voor!’

En dankbaar was Suzanne. Tenminste, dat hield ze zich steeds voor, als de twijfel toesloeg en de gedachte bij haar opkwam dat het toch wel erg ongezellig was bij hen thuis vergeleken bij andere kinderen. Dankbaar zijn, ik moet wel heel dankbaar zijn…ze zong het soms als een mantra op de wijs van Sesamstraat.

Verjaardagen (vergaardagen noemde haar moeder ze spottend) werden amper gevierd. Ze kreeg wat benodigdheden voor school, een nieuwe schooltas of zo. Van haar opa en opa, oma’s waren er niet meer, kreeg ze wel iets leuks, een armbandje of een pop, maar dat werd door haar moeder altijd betiteld als “flauwe kul.”

De opa’s waren ook niet zo welkom. Buiten haar verjaardag hadden ze “hier niets te zoeken.”

Suzanne ging wel een stiekem naar ze toe, als haar moeder dacht dat ze bij een vriendinnetje was. Zoveel vriendinnetjes had ze trouwens niet. Haar moeder keek ze altijd de deur uit en als je nooit iemand durfde terug te vragen, vroegen ze jou ook niet meer zo vaak. Maar het was handig om ze te gebruiken als excuus om naar één van de opa’s te gaan.

Daar kreeg ze aandacht en knuffels en het was er gezellig.

Als ze dan weer naar huis moest, ging ze met tegenzin. Dankbaar zijn, ik moet wel heel dankbaar zijn…

 

Toen Suzanne haar elfde “vergaardag” achter de rug had en ze uit school kwam, zag ze een politiewagen in de straat. Ze had een beetje getreuzeld, want natuurlijk had ze niet mogen trakteren en ze vond dat ècht niet leuk, dus had ze met tegenzin gelopen, maar ze schrok toen de agenten naar haar toe kwamen lopen. Een buurvrouw liep met hen mee.

De buurvrouw sloeg haar arm om Suzanne heen en vertelde dat haar ouders een ongeluk hadden gehad. Het duurde een tijd voordat ze haar boodschap verteld had, want ze stopte steeds en de agenten wisten kennelijk ook niet wat ze moesten zeggen. Uiteindelijk begreep Suzanne dat allebei haar ouders het ongeluk niet overleefd hadden.

‘Heb je nog familie?’

Natuurlijk,‘mijn opa’s’ fluisterde Suzanne. Wat voelde ze, verdriet? Het leek er niet zo heel erg op. Het was alsof er een zware deur openging, of ze lucht kreeg.

De politieagenten brachten haar naar het huis van één van de opa’s. De buurvrouw zou later met wat kleding komen als de politie de deur geopend had, want natuurlijk had niemand van de buren een sleutel. Onderweg in de politiewagen zong Suzanne zachtjes voor zich heen:’Dankbaar zijn, ik moet wel heel dankbaar zijn…’

 

 

 

 

 

 

2.



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.