Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Spanning/Thriller
Geplaatst:
27 mei 2014, om 19:34 uur
Bekeken:
497 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
200 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Jaloezie"


'Stil maar... Stil maar.' Stil maar. Had ik echt niets beters te zeggen? Lisa had het vast en zeker beter gedaan. Die had een arm om mijn moeder heen geslagen, haar tranen weggeveegd, haar zachtjes toegesproken, haar getroost. Maar ik was Lisa niet, en behalve een beetje onhandig 'stil maar' zeggen, deed ik niks: ik stond er maar wat bij.

De woede-uitbarsting van mijn moeder was erg begrijpelijk. Lisa, mijn zus, en dus haar dochter, was een halfjaar geleden overleden. Vermoord. De politie heeft al van alles geprobeerd om de dader te vinden, maar tot op de dag van vandaag had dit nog nergens toe geleid. Hoe meer tijd er verstreek, des te minder waren mensen er nog mee bezig, en tegenwoordig scheen het al als normaal ervaren te worden, dat Lisa er niet meer is. De politie dacht er blijkbaar net zo over, want het onderzoek is stopgezet. Mijn moeder had haar al die tijd rustig kunnen houden, maar nu schoot ze uit haar slof. Ze was schreeuwend en gillend en wild met haar armen om zich heen maaiend op de politieagenten afgelopen. Gelukkig was mijn moeder niet zo sterk en met zijn tweeën konden de politieagenten haar dan ook makkelijk aan, maar geschrokken waren ze wel.

Verslagen liepen mijn moeder en ik naar buiten. Zij verward, ik nadenkend. Mijn zus had zoveel vijanden kunnen hebben. Haar houding alleen al kon het bloed onder je nagels vandaan trekken. Bij mij wel, in ieder geval. De manier waarop zij altijd alles beter deed was onuitstaanbaar. Altijd was ze het lievelingetje geweest. Thuis, op school, in de vriendenploeg, op het werk. Het maakte niet uit waar ze was. Dat ik jaloers was, dat wist ze, en dat probeerde ze ook regelmatig uit. Dan vroeg ze weer waarom ik niet uit mocht en zij wel, terwijl ze echt wel wist dat ik huisarrest had. Dan zoende ze haar vriendje weer recht voor mijn neus, puur omdat ze wist hoe leuk ik hem vond. Dan kwam ze weer glunderend thuis omdat ze de hoofdrol had in de schoolmusical, de rol waar ik wel auditie voor had gedaan en zij niet. En toch kreeg ze hem.

Ik verbaas me erover hoeveel frustratie jegens mijn zus ik nog heb. Ik spreek mijn frustratie absoluut niet uit. Ik zou niet durven. Ik hoor het mijn moeder al zeggen: 'zo kun je toch niet over de doden spreken! En al helemaal niet over je zus!' Maar dat kwam ook omdat zij de moeder was en ik de zus. Zij zag Lisa niet zoals ze werkelijk was. Misschien een beetje. Ze zag de achterliggende rede niet. Lisa zorgde altijd goed voor mijn moeder en kon dan ook hele dagen met haar kletsen, iets wat ik haar niet nadoe. Ze zette zich in voor honderd en één goede doelen en als het even kon, organiseerde ze ook nog de familieweekenden en de uitjes met haar collega's, en als je haar vroeg om je ramen te lappen, dan dweilde ze de vloer ook direct. Het klinkt wel als een topmeid als je alles zo opsomt. Maar achter die vrouw die alles aankon zat dat duiveltje dat iedereen de gek aanstak met haar succes en haar populariteit. Het ergste is nog dat bijna niemand het doorhad. Bijna niemand, want ik zag het wel.

We zijn inmiddels bij het huis van mijn moeder. De hele reis hebben we gezwegen, en we vinden het dan ook niet nodig om die trend te doorbreken. Ik zwaai naar haar, ze zwaait terug met een flauw glimlachje, en ik stap in de auto, op weg naar huis.

 

Thuis zet ik eerst een kop koffie voor mezelf. Even mijn hoofd leegmaken. Net als ik de televisie aan wil zetten, gaat de bel: het is één van de politieagenten, Alex. Alex is een goede vriend van me. Ik laat hem binnen en biedt hem ook een kop koffie aan, maar hij heeft liever een kopje thee, en dus zet ik thee. Als we eenmaal aan tafel zitten, begint hij te ratelen. 'Luister, ik wil dat je weet dat ik er alles aan gedaan heb om het onderzoek door te laten gaan. Ik wil jullie zo graag uit deze situatie halen. Dat ze dood is, is al erg genoeg. Dat je niet eens weet wie haar vermoord heeft, of hoe ze aan haar einde is gekomen, maakt het nog erger.' 'Maar we weten toch hoe ze aan haar einde is gekomen,' zeg ik, ook al weet ik dat Alex het anders bedoeld. Het was vrij snel duidelijk dat Lisa is overleden aan een overdosis van allerlei slaapmiddelen. Alex bedoeld natuurlijk hoe ze die heeft binnengekregen, maar hij kent me en hij weet dat hij dat beter niet kan zeggen, en dus doet hij dat ook niet. 'Wil je dan niet weten wie het gedaan heeft?' vraagt Alex. 'Ik zou niet weten waarom. Misschien ken ik hem of haar wel niet eens. Of nog erger: misschien ken ik die persoon wel. Ik weet het niet.' Alex denkt even na. 'Wie zou het gedaan kunnen hebben?' Ik denk even na. 'Dat is moeilijk te zeggen. Misschien een collega? Een jaloerse collega? Ze vertelde wel eens over Willem. Willem was nogal jaloers omdat Lisa zijn concurrent was bij het krijgen van een hogere functie. Lisa kreeg de promotie, Willem niet, en als ik Lisa mocht geloven, heeft hij geprobeerd om het haar zo moeilijk mogelijk te maken.' 'Dat zou kunnen... Soms plegen mensen inderdaad moord uit jaloezie, maar dan moet het wel heel erg zijn geweest. Of speelde er nog meer mee?' 'Niet dat ik weet. Maar het kan ook haar buurvrouw geweest zijn, Anna. Daar had ze nogal een slechte band mee. Hoe dat zo gekomen is, weet ik niet eens, maar ik weet wel dat ze konden zeuren over de kleinste dingen. Een struik die over de tuin van de ander hing, een kat die volgens de één met opzet was overreden door de ander, terwijl de ander beweerde dat ze het beestje niet overreden had, je kon het zo gek niet bedenken of ze hadden er ruzie over. Echt niet normaal.' 'Dat klinkt als een hevige burenruzie, maar ik ben niet overtuigd. Ze droeg die dag ook een armband, een erfstuk van jullie overgrootmoeder, als ik het goed begrepen heb?' Ik knik. 'Die armband was weg, de dader heeft de armband meegenomen. Was er misschien iemand die nog geld van haar kreeg? Of iemand die alles zou doen voor geld? Volgens je moeder was die armband erg veel waard.' Ik schud mijn hoofd. 'Alex, laat maar. Ik weet dat je het goed bedoeld, maar ik denk dat we het nooit zullen weten. Sorry dat ik je zo afkap en ik waardeer je poging om ons te helpen, maar je doet er beter aan om het achter je te laten. Lisa is dood, en ik mis haar, ik mis haar echt, maar...' Ik stik in mijn woorden door de tranen. Alex trekt me tegen zich aan en troost me. 'Zal ik anders maar weggaan? Dan kun je even alleen zijn.' Ik knik. Ik ben nu net zo sprakeloos als mijn moeder vanmiddag was. Ik mis haar. Ik mis haar zo.

 

Dagen gaan voorbij. Weken gaan voorbij. Maanden gaan voorbij. Het is dinsdag, en zoals gewoonlijk was het weer druk op het werk. Ik ben advocate en uiteraard vonden mijn drie lastigste cliënten het nodig om op dezelfde dag langs te komen. Ik heb wel een warm bad verdiend. Mijn huis ziet er keurig uit. Mijn moeder is ook zo'n schat. Ze bood aan om mijn huis schoon te maken. Eigenlijk is het ook wel zielig, sinds het onderzoek is stopgezet, doet ze niets anders dan schoonmaken om haar hoofd leeg te maken. Toch sta ik het toe, en ja, ik voel me schuldig, en ja, ik kan het ook zelf doen, en nee, ik doe het niet zelf, want ik heb een hekel aan schoonmaken. Ik zet de kraan van het bad aan, leg een grote handdoek klaar en zet een lekker kopje thee, maar mijn rust wordt wreed verstoord met het irritante geluid van de deurbel. Met een grote zucht loop ik de trap af en open ik de deur. Het is Alex. Maar hij is niet alleen.

Op de achtergrond zie ik mijn moeder huilen. Ze durft me niet aan te kijken, en ik weet meteen waarom. Achter haar staan twee politieauto's klaar. Alex kijkt me ernstig aan. Ik zie medelijden in zijn blik, maar ook onbegrip, en misschien zelfs woede. Hij weet hoe verknipt ik soms ben, en hij weet dat ik mijn grenzen niet altijd ken. En hij weet dat ik verdriet heb, maar hij weet ook dat ik dit zelf veroorzaakt heb. Ze hebben me. Ze weten het. Geen geheimen meer. Ik zie Alex' mond wel bewegen, maar ik hoor de woorden niet. Ik hoor alleen maar geruis. Hoe hebben ze het ontdekt? Dat is niet zo moeilijk om te raden: mijn moeder heeft mijn huis schoongemaakt. De enorme hoeveelheid zorgvuldig opgeborgen slaapmiddelen achterin het keukenkastje, die heeft ze natuurlijk gevonden. Ik heb er jaren over gedaan om ze op te sparen. En maar weer doen alsof ik ziek was, zwak, misselijk, moe, doodmoe. De armband heeft ze dan vast ook wel gevonden. In een plastic bakje, met een foto van Lisa en mij toen we zeven jaar waren, en een foto van Lisa die gemaakt is op de dag dat ik haar vermoord heb. De dag dat ik haar vermoord heb. Dat ik haar vermoord heb. En een spijt dat ik had. En heb. Eerst voelde ik me gelukkig. Nooit zou ze mij nog kleineren. Nooit zou ze meer van me winnen. Die armband, die was voor mij bedoeld. Dat had overgrootmoeder mij beloofd. Toch kreeg Lisa hem. Niet ik. Zij wel. Al snel miste ik haar. Ik miste haar, niet omdat ze een sadist was, maar omdat ze mijn moeder wel gelukkig maakte, iets wat ik nooit had gekund. En bovendien, na haar dood was er alleen nog maar meer aandacht voor Lisa. Ik betekende nu niks meer voor mijn moeder. Alex had gelijk. Mensen kunnen moorden plegen uit jaloezie, maar dan moet het wel heel erg zijn geweest. En dat was het. En dat is het nog steeds.



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.