Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Columns/Blogs
Geplaatst:
10 april 2014, om 10:42 uur
Bekeken:
388 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
135 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Het verklikkertje"




Het verklikkertje


Gisteren zag ik zuiver het verklikkertje van de telefoon oplichten toen ik thuiskwam. Bij nadere
beschouwing was dat niet zo. Er knipperde niks. Er was geen telefoontje geweest.

Ik veronderstel dat ik het lampje zag oplichten omdat ik een belletje verwachtte. Het Pavlov effect dus.
Ik hoor soms ook een ingekomen-mail-geluid. Zomaar buiten de context van de pc. Zelfs als die uit staat.

Ha, denk ik dan, dit zou best wel eens mail kunnen zijn. Maar ik ga niet meteen kijken. 

Nee, ik kijk op mijn horloge. De zwakke poging om later op mijn pc te kunnen checken of het zo was,
op dat moment. Mail. Meestal is het niet zo of ik ben het zinloos onthouden tijdstip kwijt.

Mail of niet, ik zie wel. Ik ben geen 16 meer.

Er is iets beschadigd in mijn hoofd. Dat speelt me al meer dan 20 jaar parten. Ik kan bijvoorbeeld niet
meer hoofdrekenen zoals vroeger. En vooral tekst raakt al kwijt voor het binnenkomt.

Wat ik moet of wil onthouden sluis ik meteen door naar mijn lange termijn geheugen. Dat heeft nadelen.

De sluis terug is vaak niet meteen open. In interacties vraagt dat wat geduld en medewerking van de
ander. Daarom schrijf ik. Om te onthouden.

Het blijven voor mij de krenten in de pap, die focus op lullige kleine dingen, die een ander niet
opvallen, omdat zij bijvoorbeeld nuttig bezig zijn. Ik ga erover schrijven. Onbenullig,
maar voor mij is het training. Voor als de informatie nodig is. In verhaalvorm
beklijven dingen. Het schrijven alleen is al voldoende. Alleen maar denken telt
niet. En ook mooi, met de huidige technologie, ik kan het opzoeken. Eén zoekterm
is meestal genoeg.

Een flikkerend lampje van de telefoon. Een lampje dat bij nadere beschouwing niet flikkert. Dat heb
ik weer.

Maar even parafraseren, in de herhaalstand. Het heeft voor mij dus daadwerkelijk een praktische

waarde. Ik oefen voor belangrijker informatie. De lijnen en de inhoud. Dus het helpt mij
functioneren met mijn beschadigingen. Speels, het gaat eigenlijk nergens over. Maar
ik schrijf over de kleine feitjes, in mijn beleving. De grote hou ik liever voor me.

Omdat er geen telefoon was, was er uiteraard ook geen inkomende informatie.

Er had immers niemand gebeld. Een lampje dat niet werkelijk knippert, heeft niks te verklikken.

Dit is natuurlijk flauwekul allemaal. Uit verveling zoek ik een onderwerp om over te schrijven.
Hoe onbeduidender des te leuker om er 666 woorden aan te wijden.

Voor de derde en laatste keer. Naar de conclusie. Het flikkerlampje. Het lampje brandt én het lampje
brandt niet. Het is allemaal subjectief en zal dat blijven totdat wetenschappelijk onderzoek aantoont

dat 8 van de 10 mensen lampjes zien opflikkeren die niet werkelijk flikkeren. De jeugd is al een heel

eind op weg. 8 van de 10 jongeren checkt hun mail voortdurend zinloos. In de hoop. Het nu al
een groepsillusie. Mail checken. Ook als het telefoontje niet jengelt of groen knippert.

Even iets anders. Iets aanverwants.

Wat te denken van de opwellingen, de woorden die in je opwellen . Prominenter dan gedachten. Met een
fraai woord intuities. Of 'ik wist het wel'. Ook dat zijn reminders, signalen, heldertjes. Voor actie, meteen

of naar de toekomst.

Ze zijn vaak niet meteen toepasselijk en blijken niet altijd nodig te zijn. Ze komen in rust, in een
stressarme situatie. En ze helpen, in elk geval mijn, onderscheidingsvermogen te scherpen.

Voor het beslissen onder stress. De keten die immers weinig twijfel toelaat. Is het schade of herstel.
Of is het volkomen normaal en gezond. Voor mij is het herstel en het opent nieuwe kansen.

Ik ken geen sociaal wetenschappelijk, laat staan neurologisch onderzoek naar het fenomeen. Misschien
wordt het een keer tijd. Een natuurlijke methode, de zegen, in deze hectische
tijden. Ik zal vast de enige niet zijn die verklikkertjes ziet branden of mail
hoort binnenkomen die er niet is. Zonder de wijsheid van MRI. de natuur die 'afkijkt'
van de technologie. Laten we het daar maar op houden.  



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.