Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Drama
Geplaatst:
7 november 2013, om 16:35 uur
Bekeken:
554 keer
Aantal reacties:
1
Aantal downloads:
114 [ download ]

Score: 3

(3 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Sterfgevallen"


 

Het was voor Tanja al snel duidelijk wat er gebeurd was.

Ze wist dat haar vader het idee had opgevat dat gehandicapten, die niet voor zichzelf konden zorgen, eigenlijk niet zouden moeten leven, omdat ‘Darwin dat verbood’, zoals hij het zelf noemde. Ze was er steeds tegen ingegaan, ze was boos op hem geworden, ze had geprobeerd hem op andere gedachten te brengen, maar ze wist dat dit allemaal een gevolg was van de sluipende ziekte die zijn hersenen aan het overnemen was. Toch had ze nooit gedacht dat dit meer dan verwrongen denkbeelden waren. Ze kon bijna niet geloven dat hij, als voormalig politieman, en degene wiens rechtvaardigheidsgevoel haar ook het politie-ambt in had geleid, zo ver zou gaan om die ideeën daadwerkelijk vorm te geven. Toch was het zo, het moest wel zo zijn, alles wees erop.

 

Toen ze op de plaats delict aankwam, zaten de twee kinderen naast elkaar in hun rolstoelen, dood, door het hoofd geschoten. Ivo, twaalf, spastisch maar mentaal helemaal in orde, en Miranda, elf, met haar langzaam slopende spierziekte. Beste vrienden, altijd samen te vinden, en ja, natuurlijk, hulpbehoevend, vast wel meer dan de meeste kinderen. Maar twee die, ondanks alles, positief in het leven stonden, veel buiten waren, en daardoor goed zichtbaar waren, ook, vooral, voor iemand die zijn aftakelende geest niet meer goed onder controle had.

Omstanders hadden gezien hoe een oudere man op de kinderen afliep, een pistool één voor één op hen richtte, en afdrukte, waarna hij zijn pistool weer in de binnenzak van zijn colbert stak, en wegliep, alsof het allemaal de gewoonste zaak van de wereld was.

De beschrijving van de man was duidelijk, Tanja herkende meteen haar vader erin. Dus nu was ze op weg naar haar ouderlijk huis, om hem te arresteren voor een dubbele moord... alsof dat de gewoonste zaak van de wereld was...

 

Aangekomen bij het rijtje huizen waarvan haar ouderlijk huis het tweede was, hoorde Tanja de stemmen van haar vader en moeder in de achtertuin. Ze liep de tuin van het eerste huis in en keek voorzichtig door de kieren van de schutting. Haar vader zag haar bijna onmiddellijk. “Tanja, goed dat je er bent.”

Hij hief zijn pistool op, niet direct in haar richting, maar het was genoeg om haar achteruit te doen springen. Ze verschool zich achter het schuurtje van het huis.

“Tanja, je weet toch waarom ik dit gedaan heb, hè? Deze kinderen hoorden niet te leven, Darwin verbiedt dat toch, het waren eigenlijk gewoon sterfgevallen over datum. Ik heb gedaan wat gedaan moest worden, maar wat niemand nog heeft willen doen!”

“Papa, ik zou willen dat ik hier rustig met je over zou kunnen praten, maar jij hebt een pistool in je hand en ik ben politieagent. Ik moet je arresteren, dat weet jij ook, maar ik begrijp heel goed dat je me dat niet zomaar gaat laten doen. Dus, pap, wat doen we nu?”

Tanja hoorde de gedempte stem van haar moeder, maar kon niet verstaan wat ze zei. Haar vader antwoordde met duidelijke irritatie in zijn stem: “Lise, daar hebben we het net al over gehad, dat kan ik niet, ook niet aan mijn dochter! Ik heb gelijk, ik weet gewoon dat wat ik gedaan heb goed was, ook al zullen sommige mensen dat niet kunnen accepteren. Ik heb iets goeds gedaan!”

Even was het stil. Tanja probeerde na te denken, hoe ze haar vader kon overtuigen zich over te geven, wat ze moest doen als hij dat niet deed, of ze haar moeder kon beschermen als hij haar wat aan wilde doen, of ze hém...

“Tanja, lieverd, jij kunt beter niet hier blijven, je kunt beter weggaan en dit aan je collega’s overlaten.”

Ze kromp ineen bij dat woord ‘lieverd’. Ze wilde hem toeschreeuwen dat ze zijn lieverd niet meer kon zijn, niet na wat hij gedaan had. Maar ze moest zich als een professional gedragen.

“Pap, ik ben nu hier, ik moet dit doen, dat is mijn taak, weet je wel, zoals jij dat vroeger ook gedaan hebt? Je bent toch niet zo veranderd dat je dat niet meer weet? Hoe jij vroeger optrad tegen mensen waarvan je wist dat ze iets gedaan hadden wat niet mocht?”

Van achter de schutting klonk een diepe grom. “Meisje, sla mij nu niet om mijn oren met ‘plichtsbesef’, hè, ik weet verdomd goed wat ik gedaan heb en ik sta er vierkant achter. Ik verdien hier een lintje voor, geen straf!”

Diep van binnen ontstak Tanja in een enorme woede. Wat dacht hij wel!? Hij had twee kinderen vermoord, ze zou hem verdomme...

Haar moeders stem klonk weer, met een duidelijk sarcastische ondertoon. Haar vader brulde: “Nee, Lise, IK weet niet alles, maar JIJ ook niet, dus stop met die onzin. Laat me het huis in, dan kan ik daar afwachten wat ze op me afsturen.”

Nu kon Tanja haar moeder wel verstaan. Hoe resoluut haar stem ook was, er klonk wanhoop en verdriet in door. “Nee. Dit was óns huis. Maar er is geen ‘ons’ meer, en jij hoort niet meer in dit huis thuis. Je ziet maar hoe je het redt, ik ga je niet helpen.”

Door de schutting heen kon ze haar vaders silhouet met afhangende schouders naar het huis zien staren. Hij schudde zijn hoofd en draaide zich om. “Dan vecht ik het zelf wel uit.”

De stem van haar moeder klonk weer, onverstaanbaar, met een bezorgde klank.

Haar vaders stem klonk vermoeid: “Nee, Lise, nee, echt niet, mijn dochter is een gezonde jonge vrouw, haar ga ik echt niet doodschieten.”

 

Tanja wist dat hij uit de achterpoort zou komen en rende naar het einde van het steegje achter de huizen. Een buurjongen stond door het hek te kijken, zag haar met getrokken pistool opdoemen, en maakte dat hij weg kwam, naar de dichtstbijzijnde tuin waar hij naar binnen kon.

De poort ging open en haar vader stapte het steegje in. Hij keerde zich in haar richting en keek haar diep van onder zijn wenkbrauwen aan. Zijn hand met het pistool hing slap langs zijn lichaam. Hij zette zich in beweging, in haar richting.

Tanja schudde haar hoofd, ‘nee, niet doen papa, stop nou toch, alsjeblieft!’ maar de woorden kwamen niet over haar lippen. Toen hij vlakbij haar was hief hij zijn arm op. In een reflex schoot Tanja twee keer. Het was zijn andere arm. Hij duwde haar hard tegen de muur van een schuur en wankelde langs haar heen de straat op. Hij haalde het tot de overkant en viel toen op zijn knieën.

Tanja viel ook op haar knieën, haar pistool gleed uit haar krachteloze hand. Ze keek naar de groeiende rode vlek op de rug van haar vader, waar één van haar kogels dwars door hem heen gegaan was. Ze wilde schreeuwen, ze wilde naar hem toe gaan, ze wilde janken, maar niets lukte, ze kon daar alleen maar zitten, starend naar haar stervende vader.

Haar moeder kwam naast haar zitten en drukte haar stevig tegen zich aan, terwijl haar vader voorover op de stoep zakte.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.


Reacties:

Goed verhaal, groen duimpje

Geplaatst op: 2013-11-08 20:02:39 uur