Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Liefde/Romantiek
Geplaatst:
1 november 2013, om 19:33 uur
Bekeken:
714 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
194 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Stavros de aanminnige"


Het rimpelloze blauw maakte alweer veel goed en langzaam voelde ze de meeste adrenaline ruggelings van haar botten afglijden, tot de stress via een laatste trilling haar huidoppervlak verliet. Zoals ook een regenbui een laatste druppel kent. Net als andere jaren waren ze bij aankomst eerst even op het terras neergestreken. Omdat Egbert dat nu eenmaal graag zo wilde. Zelf was ze liever eerst gaan douchen. Even een momentje voor zichzelf. Het eerste in 24 uur. Even geen Zaanse verwijtmethode. Klopt, Magda reed niet graag in het donker. En klopt, overdag had ze last van aambeien. Maar moest ze dat echt elke 50 kilometer weer horen? Als piketpaaltjes die rechtstreeks haar geweten werden ingedreveld?

Gelukkig reed Eg veel en graag. Moeiteloos een etmaal aan één stuk door. Als hij niet af en toe moest stoppen om te tanken was hij in één ruk van Gouda naar Griekenland gereden. Stoer en onverantwoordelijk. Net een kind, dacht ze soms vertederd. Maar vaak ook haatte ze hem. Gewoon pure haat. Dit jaar al weer voor de veertiende keer naar Griekenland. Zij had wel eens wat anders gewild. Voor mijn part Sauerland, dacht ze. Of Sleswig Holstijn. Ze realiseerde zich dat je dat waarschijnlijk anders schreef. Maar goed, het ging om het idee. Gewoon eens iets anders. Altijd maar weer Volos, en alles wat daaronder schiert. Misschien haatte ze zichzelf nog wel het meest. Omdat ze niet de kracht had gehad om te stoppen met Eg. Al was het alleen maar met het afkorten van zijn naam tot een kozing. En dan stoppen met vakanties met Egbert. En dan gewoon stoppen met hem. Was haar leven eigenlijk niet opgebouwd uit leugens? Was ze geen seriële kleptomaan van haar eigen gevoelensbeurs geworden? Te vaak verwachtingsvolle coupures, nutteloos uitgegeven. Eigenlijk was ze gewoon leeg. Maar ook deze vakantie zou ze weer met frisse tegenzin laten overwaaien. Zo goed kende ze zichzelf inmiddels wel. So you think you can suppress your feelings. Als dat een tv-programma was geweest. Moeiteloos naar de finale.


En toen was daar toch ineens die ander geweest. Zomaar midden op de camping. Een aanminnige Griek met een snor, en een jonge twinkeling in zijn ogen. “Stavros”, had ze hem in stilte genoemd. Ze kon natuurlijk niet echt met hem praten, maar beider ogen spraken boekdelen, als ze hem tegenkwam op weg naar het toiletgebouw. Natuurlijk had ze haar flirtatie al snel opgebiecht. Maar EgbertEgbertEg wilde van geen wijken weten. Wilde geen tweede viool spelen omdat MAGDA zo nodig voor de één of andere klotegriek moest vallen. En het was waar, Stavros kreeg haar met een blik van zijn ogen moeiteloos op haar knieën. Geen weerstand, maar rechtstreeks naar haar hart. Dat daar nog een weggetje naar toe liep. Alleen dat was al een fijne gedachte. Gelukkig had ze een confrontatie tussen Egbert en Stav kunnen voorkomen. Maar de kans op een nieuwe toekomst bleef wel aan haar trekken. Was ze wel realistisch nu? Zou Stavros wel in Nederland kunnen aarden? Zou hij wel tegen al die hoosbuien bestand zijn? Niet elk wezen is even resistent tegen ons mottige klimaat. Of tegen het leven in Gouda. Haar geheime toekomstplannen hingen als een waas over haar vakantiedagen heen, gelijk de klamme deken waar ze zich ’s nachts onder verborg, nadat Egbert aan zijn dagelijkse gerief was gekomen. Door deze donsdeken van vragen en onzekerheid, was ze nergens echt met aandacht  geweest: niet in het treintje dat vertrok vanaf Ano Lechonia, niet in Milies waar ze loom rondslenterden, niet in het schattige Trikeri waar ze verse vis hadden gegeten. (Stavros hield vast veel van vis!). Ze had zelfs geen aandacht tijdens een adembenemende zeiltocht met magnifieke uitzichten over het hele schiereiland dat zich vanaf Volos naar het zuiden toe voor hun ogen leek te ontrollen (Stavros hield vast niet van zwemmen). Zelfs Egbert ontdooide van zoveel moois. Die dag haatte ze zichzelf. Een klein beetje. Maar broeden bleef ze.


Eindelijk was de laatste vakantiedag aangebroken. Egbert maakte zich al weer op voor zijn 24 uur van “the Eg-man”. De GG-rally, zoals hij het zelf ook wel graag noemde. Nog één keer onder de douche, en dan was het zover.


  “Eg, mag ik de sleutels even, dan leg ik de laatste spullen vast in de auto.”

Moeiteloos onderdrukte ze dit keer haar fantomende aambeien.


En terwijl Egbert de laatste vakantiestuipen van zijn kromme lijf spoelde, snorde de sedan steeds sneller noordwaarts. En op de passagiersstoel snorde ook Stavros, bij elke bocht lichtjes meeschommelend, met af en toe een knipoog of een luie gaap naar zijn nieuwe vrouwtje, en soms een lichte trilling van zijn glanzend grijze vacht.

 

Samen op weg naar tomeloze verten.



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.