Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Eenzaamheid
Geplaatst:
11 augustus 2013, om 18:28 uur
Bekeken:
709 keer
Aantal reacties:
1
Aantal downloads:
166 [ download ]

Score: 2

(2 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Twijfel"


 

“Ik heb een leuk nieuwtje. Ik denk dat Saskia het niet erg
vindt dat ik het jou vertel. Maar Saskia is in verwachting, nu bijna twee
maanden.” Als de laatste woorden zijn uitgesproken voelt ze zich onrustig
worden. Een groot verdriet maakt zich meester van haar. Ondanks dat de zon fel
schijnt krijgt ze het ineens koud. De warme zonnestralen die het terras van
Emma verwarmen voelt ze niet meer. Het lijkt alsof de wereld er ineens zwart en
somber uit ziet.  Maar dit alles kan ze natuurlijk niet laten merken.  Al haar
vrienden en bekenden denken immers dat ze helemaal geen kinderen wil. Dat
vertelt ze hen al jaren. En dat laat ze ook maar zo. Ze zouden haar vast niet
begrijpen als ze wisten hoe ze er echt over dacht.

Snel tovert ze een glimlach op haar gezicht. “Wat leuk!” roept ze enthousiast. Ze vraag hoe het met Saskia gaat en krijgt het hele verhaal te horen over zwangerschapshormonen, misselijkheid en andere dingen die Saskia nu bezighouden. Af en toe glimlacht ze flauwtjes.
De rest van de middag zit ze uit. De verhalen die Emma haar vertelt hoort ze
wel maar toch laat het drukkende en verdrietige gevoel haar niet los.  Het blijft haar bezig houden. Waarschijnlijk zal dit zoals wel  vaker  nog een paar dagen aanhouden. Dat is elke keer nog zo gegaan als er iemand in verwachting blijkt te zijn. Saskia is al de
vijfde in het afgelopen jaar. Vroeger kwam het niet vaak voor dat er iemand in
haar omgeving een kind verwachtte, maar de laatste tijd volgt de een na de
ander. Niet zo vreemd natuurlijk. Zelf was ze nu alweer vierendertig jaar.  De meeste vrienden en bekenden zaten de in dezelfde levensfase en waren bezig met wat ze nog  wilden in het leven. Bij sommige bleek dat een kind te zijn. Wat helemaal niet vreemd was natuurlijk.

Ze herinnerde zich nog het gesprek met Iris. Hoe zij haar had verteld dat zij en Jasper er wel mee bezig waren geweest of ze ook een kindje wilden. 
De zus van Iris en de broer van Jasper  hadden allebei een kleine gekregen en dat
vonden ze wel zo lief. Het leek ze zo mooi om zelf ook een kindje te krijgen.
Ze hadden hun financiële situatie bekeken en hoe het er nu uitzag zou een kind
wel mogelijk zijn voor ze. Iris vertelde haar dat ze hadden besloten dat ze  in oktober dat jaar zou stoppen met de pil. Maar dat was uiteindelijk anders gelopen.  In
plaats van te stoppen met de pil had Iris haar in oktober verteld dat ze twee
maanden in verwachting was. Natuurlijk was ze blij voor haar geweest maar ook
toen had het verdriet haar weer overheerst. De maanden daarna volgden de
babyshower van Iris waar ze met opgeheven hoofd naartoe ging.  Ze lachte en luisterde naar alle verhalen, maar van binnen ging ze kapot. In april kreeg ze het bericht dat Iris was
bevallen van een dochter. Een dochter nog wel. Ze feliciteerde haar vriendin.  Toen ze de telefoon opging stroomde de tranen over haar wangen. Het duurde een paar dagen voor ze van het nieuws bekomen was.
Met het kraambezoek was het niet anders geweest. Iris was de eerste in de rij
geweest. Daarna volgde de ene zwangerschap na de andere. Ze voerde haar
toneelstukje op en zat daarna dagen in zak en as. Ze wilde het wel vertellen
aan mensen, maar ze had het idee dat ze haar niet zouden begrijpen.  Waar andere mensen zich zorgen maakten over hun financiële situatie had zij die zorgen totaal niet. Nadat haar ouders een paar jaar geleden waren overleden had zij als hun enige kind een flinke erfenis
gekregen.  Zorgen over financiën had ze niet.  Wat ze wel vervelend vond was dat
een kindje geen opa en oma van haar kant zou hebben. Maar ze verwachtte dat dat
uiteindelijk geen groot probleem zou worden. Wat een kind niet heeft kan hij
ook niet missen. Er waren ook kinderen die geen goede band hadden met hun opa
en oma. Dus dat was niet haar grootste probleem. Ze wist wel wat dat wel was.

Het was al meer dan vijfentwintig jaar geleden. Ze zag zichzelf weer op het
schoolplein staan. Ze hoorde de kinderen weer schelden en schreeuwen. De jaren
daarna waren niet anders verlopen. Tien jaar had het in totaal geduurd. Waar de
een juist sterk werd van pesterijen hadden ze bij haar averechts gewerkt. Nog
altijd had ze last van verlegenheid en onzekerheid. Voor een groep mensen
praten durfde ze niet meer en assertief was ze totaal niet. Ondanks alle hulp die ze had gehad. Dus probeerde ze maar te accepteren hoe ze was. Dat sommige dingen er niet meer in zaten. Al zag ze de vele jaren van pesterijen daar wel als oorzaak van. Haar man, met wie ze al
een paar jaar samen was,  was vroeger ook vaak gepest . Als zij samen een kind zouden krijgen, dan was de kans enorm groot dat dat kind nu ook weer gepest zou worden.

Ze wist al jaren niet wat ze moest doen. Moest ze de gok nemen en hopen dat hun kind niet hetzelfde zou overkomen? Of moest ze het risico maar niet nemen en daarmee voorkomen dat hun kind er ook  jaren lang last had  van iets wat vroeger was gebeurd? Ze wist het
echt niet.

Waar andere mensen zich vooral druk maakten over financiën en spullen
maakte zij zich vooral druk over of het slecht was als een kind haar karakter
zou erven. Of het slecht was dat een kind op haar leek. En hoe kon ze een
moeder zijn als ze nu nog niet eens voor zichzelf op kon komen? Toen ze begin twintig
was speelde dit alles nog niet. Pas vanaf haar zesentwintigste ongeveer begonnen
mensen haar te vragen of ze ook kinderen wilde. Ze had de waarheid en haar twijfels
nooit over haar lippen kunnen krijgen. Dus had ze altijd maar gezegd dat ze
geen kinderen wilde. Dat ze dat moedergevoel nooit had gehad. Soms werd ze er
wel vreemd op aan gekeken. Maar de mensen hadden haar wel geloofd. Na een paar
keer vroegen ze het haar niet meer. En nu, de jaren gingen verder. Ze was nu
vierendertig. Er bleef steeds minder tijd over. Nog altijd wist ze niet wat de
beste beslissing was.

 

Lachend neemt Emma afscheid van haar en geeft haar drie zoenen
op haar wang.  Als ze het huis van Emma voorbij rijdt  zwaait ze nog  naar Emma. Als ze de hoek van de straat om is loopt er een traan over haar wang.



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.


Reacties:

Een emotioneel verhaal Anna, op zich goed geschreven met enkele stelfoutjes die ik je via een persoonlijk bericht wel wil aanreiken. Tevens zou ik een andere lay-out maken met alinea's en dergelijke!

Per definitie hoeft een kind van wie de ouders vroeger gepest zijn, dat niet ook te worden hoor, zoiets zit niet in de genen. Het zit dus niet bij het genotype maar bij het fenotype. Dat houdt in dat je ook gevormd wordt door de de omgeving waarin je opgroeit.

Als ouders zich door zulke traumatische ervaringen uit het verleden wat krampachtig e.d. zouden gedragen bij de opvoeding van hun kind kan men zulk vervelend gedrag bij anderen misschien wel ontwikkelen. Als men daar bang voor is als ouders zijnde, zou men daar uit voorzorg eventueel begeleiding voor kunnen vragen!

Een voorbeeld van het fenotype: Een kind dat de muzikale gave bezit om b.v. een goede pianist te kunnen worden, daarbij zal dat echter niet gebeuren als hij nooit met een piano in aanraking zou komen, daardoor zijn aanleg niet kunnen ontplooien!

Het bovenstaand stukje had ik ingelast, vandaar dat de volgorde niet helemaal meer klopt, maar je komt er vast wel uit Anna!

Een mooie zondagavond gewenst.
Hartelijk liefs van Corry.*

Geplaatst op: 2013-08-11 19:02:05 uur