Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Spanning/Thriller
Geplaatst:
30 mei 2013, om 23:07 uur
Bekeken:
602 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
184 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Jurgen Thomas"


Eigenlijk wilde hij ermee ophouden vertelt hij me. Jurgen Thomas, rechercheur. Zo weggelopen uit een of ander krimi, verwaaide haren, onverzorgd uiterlijk, shabby jasje, oud, dik en versleten. Maar deze zaak, waar eigenlijk niemand meer in gelooft laat hem niet los.

'Vermoord?' vraag ik verbaasd. Dat het niet allemaal zuivere koffie was, die zaakjes van mijn oom, ja, dat vermoedde ik ook wel, zonder het fijne ervan af te weten. Nee, ik kan hem niet verder helpen. En ja, ik heb hem nog wel eens gezien nadat ze vanuit Zwitserland hier waren teruggekomen.

Zwaar aan de drank, dat was hij, dat kon zo wel zien. Eigenlijk altijd al geweest, maar ja, hij kon het hebben. Moeiteloos sloeg hij een halve fles whiskey achterover op een verjaardag, niemand dronk het bocht behalve hij, en dat stapte hij zonder dat je iets aan hem merkte of iets aan hem zag in zijn Jaguar, 'de Jag' zoals Nicky het beest liefkozend noemde om dezelfde avond weer terug te racen naar het Zwitserse. Het was zijn auto maar mijn lul waarvoor ze viel. En misschien nog een beetje meer. .


 

Thomaspraat maar aan een stuk door. Hij heeft me gevraagd omdat ik, als eerste van de neven en nichten, misschien iets meer weet, iets wat hem op een spoor kan brengen. Omdat ik een nogal goede band met zijn vrouw Nicky gehad schijn te hebben.

' U bent beiden ongeveer even oud' vraagt Thomas. Hij hoeft het niet te vragen, hij weet het. Hij weet genoeg, teveel eigenlijk.

Er is een spoor gevonden, vanuit zijn tuin naar achteren, de duinen in. Schoenmaat 43, 44 misschien.

'Mijn schoenmaat' haast ik me te zeggen. Tja, hoeveel mannen niet. Een sportschoen waarschijnlijk. Ook al weinig waardevolle informatie. In een echte krimi komen ze vaak op het spoor door iets wat niemand heeft, een typische kleur van de bekleding van een auto waarvan een draadje is gevonden op het plek delict, een fles drank die in Nederland alleen door slijterij Louis-Pierre aan het Stuyvesantplein wordt verkocht. Zo, dat soort dingen. Niet door een stomme sportschoen in de obligate maat 43.


Dan laat hij me een leeg buisje zien. Verdomme, te gemakkelijk gedacht.

'Vijf en halve milliliter kan erin, 15,7 cent per stuk, als je er tenminste 2000 vanaf neemt' Thomas lijkt er plezier in te hebben me te belasten met onnutte kennis. Ik had er maar een nodig, en gevuld verschuift de komma wat naar voren. Maar dat hoef ik hem niet te vertellen.

'Het lijkt wel op zo'n flesje wat we voor urinekweek enzo gebruiken' ontwijk ik.

'GHB' zegt hij alleen, en buigt zich naar voren, zijn buik klemzettend tegen de tafel. Voor het eerst kijkt hij me echt aan. Die onderzoekende rusteloze blik, het is net alsof ik Nicky zie in zijn ogen.

'U ongetwijfeld welbekend' zegt hij met zachte stem. Nu gaat het menens worden, nu gaat het echt beginnen, als dat geouwehoer vooraf was om me op een dwaalspoor te zetten, om me te laten geloven dat hij eigenlijk niks wist, om mijn leugens nu in een keer te ontmaskeren.


GHB, natuurlijk ken ik dat goedje. Bijna elk weekend is het raak. Moest er weer iemand zo nodig een tweede ampulletje, of is het weer eens bij een mooie meid in haar drankje geflikkerd. Elke drugs wordt nu eenmaal omgeven door zijn eigen mythes, en GHb, nou ja, dan schijn je niet meer te houden te zijn. Nicky had het niet nodig, en ik, ach, misschien komt die tijd nog wel.

maar in plaats van een heerlijk avondje eindigt het partijtje bij ons in een ziekenhuisbed, en soms moet zelfs de pijp erin.

'Komen ze wel eens bij u aangifte doen?' vraag ik nieuwsgierig. Dat is steevast ons advies aan de dames. En andere vriendje zoeken, als ze de schuldige dichterbij zoeken.


Thomas laat mijn vraag onbeantwoord. Het lijkt net alsof hij er even niet bij is, zo schijnbaar gedachteloos speelt hij met het lege buisje voor ons op de tafel.

'Iemand moet dit in zijn drank gedaan hebben toen hij al straalbezopen was' zegt hij dan.

'Jezus, dus hij is echt vermoord?'

'Daar lijkt het sterk op, ja

'Maar door wie, en waarom dan, veel viel er niet meer bij hem te halen toch, en op deze manier al helemaal niet?'

'U heeft gelijk, maar dat soort lui denkt niet zoals u en ik, en soms handelen ze gewoon uit woede of wraak' Weer die vaderlijke, belerende toon, die Thomas begint me een beetje de keel uit te hangen. Duidelijk is dat ze niks weten, niks vermoeden, en de zaak omdat ie ze naar een bende uit de Oekraïne of Bosnië leidt maar laten rusten.

'Maar weet u, ik twijfel, dat soort beroeps gaan meestal wat gewelddadiger te werk. Ze slaan je eerst tot moes, rammen je kapot, en hakken je vervolgens in stukken, en natuurliefhebbers zijn het al helemaal niet. De resten kan je vinden op de stort of in een duiker in Spaarnwoude'

Een duidelijk gevalletje imponeren lijkt me. Moet ik hem nu vertellen van die kerel die projectiel bloed begon te braken recht in m'n bakkes? Of van die vent die terwijl we voor zijn leven vochten me dwong te stoppen, me zelfs voor mijn kop dreigde te timmeren als ik niet stopte?


'Ik hou niet zo van de dood' erken ik. Eerlijk blijven, dan lieg je het best.

'Het is deel van ons werk, van dat van u en mij, het is niet anders' Die Jurgen Thomas heeft er blijkbaar nog geen genoeg van, of hij heeft geen Nicky die op hem wacht, of geen geld of een of andere rare aberratie die hem uitmuntend geschikt maakt voor zijn vak meer nergens anders voor. Te veel eten, op spaarzame vrije momenten wat filosoferen over de zin van het leven met een al even versleten eenzame vriend en moordzaken oplossen. Zoiets.

'Een tijd lang dacht ik daarom aan een vrouw' gaat Thomas onverstoord verder. Het lijkt erop dat hij er genoeg van heeft. Hij begint de paperassen in zijn dossier te ordenen.

'Nicky? Een crime passionele?'

'Ja zij, of haar geheime minnaar'

Alle sporen van onze liefde hebben we grondig uitgewist. Er is geen mail, geen verhaal, geen brief of sms meer over. We zijn zelfs geen facebookvrienden meer, ze heeft me uit voorzorg geblokt. De verleiding om naar haar te kijken mocht eens te groot zijn. Ze weten niks, helemaal niks van ons.

'En nu?'

'We wachten. Die Nikcy kan haar mond wel houden, maar hij. Vroeg of laat zal hij wat van zich laten horen. Met oud en nieuw ofzo, met haar verjaardag misschien.'

'En dan?'

'Mag hij ons wat vertellen. Het gebruikelijke. Waar hij was die middag enzo'

Thomas staat op. Voor hem is het gesprek afgelopen. Hij geeft me een hand.

Nicky, nooit meer Nicky. Verslagen loop ik naar buiten. Het is opgehouden met regenen. Het kan niet, het mag niet, ik moet naar haar toe. Ik moet haar zien, haar voelen, moet weten hoe het met haar gaat. Niemand niet kan me tegenhouden, ook die maffe Thomas met zijn rare ideeën niet. Ik ga, Nicky, ik kom eraan.





Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.