Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Drama
Geplaatst:
15 mei 2013, om 19:37 uur
Bekeken:
864 keer
Aantal reacties:
2
Aantal downloads:
245 [ download ]

Score: 2

(2 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Het achterste kleedhokje"


 

De zwemles was voorbij, en zoals gebruikelijk liep Tine weer achteraan, op weg naar de kleedhokjes. Ze was nu eenmaal niet zo snel, ze moest altijd even nadenken voordat ze de dingen goed kon doen. Dus liep ze meteen maar naar het achterste kleedhokje, die waarvan de deur altijd een beetje op een kier bleef staan, zodat hij van buitenaf opengemaakt kon worden.

Tine ging het hokje in en deed de klink dicht, want dat hoorde nu eenmaal zo. Ze deed haar badpak uit en wachtte even. Daar was de vinger van Joris al, die de klink van de deur weer openmaakte. Joris, de zwemleraar, kwam met haar vrijen, net als iedere week na de les.

Glimlachend kwam hij binnen. Hij gaf haar een aaitje over haar wang en deed zijn zwembroek uit, terwijl Tine zich omdraaide. Nog voorovergebogen gaf hij haar een zoentje op haar bil, waardoor zij even giechelde. Hij ging tegen haar aanstaan en ze voelde zijn harde ding tegen haar onderrug. Zijn hand gleed over haar buik naar beneden en zijn vinger begon haar speciale plekje te strelen. Dit vond ze altijd het fijnste.

 

Ze had het altijd fijn gevonden om met Joris te knuffelen. Toen het knuffelen was veranderd, had ze dat ook nog wel fijn gevonden, maar toch twijfelde ze. Eigenlijk wist ze best dat het ‘fout’ was wat Joris deed, maar ze wist niet precies wat er nou ‘fout’ aan was.

Haar mama sloeg haar als ze weer iets doms gedaan had, en Tine dacht dat dat ook ‘fout’ was, maar dat mocht blijkbaar toch, want papa keek dan gewoon toe en deed niets, dus misschien was ‘fout’ wel goed, gewoon omdat zij zo dom was?

 

Tussen haar gedachten door had ze gemerkt dat haar plekje lekker was gaan gloeien. Joris haalde zijn vinger weg en ze boog een beetje voorover om hem in haar te laten. Dit stuk van het vrijen vond ze soms wel fijn, maar soms ook niet. Joris bewoog meestal wel zachtjes in haar, maar soms voelde het wel goed en soms ook niet. Maar ja, zij wist ook niet wanneer het wel of niet goed zou zijn, en als hij eenmaal in haar was, wilde ze hem ook niet teleurstellen.

 

Want teleurstellen deed ze al genoeg. Thuis was ze het mislukkelingetje, de lelijkerd, de dommerd. Syndroom van Down, zo noemden ze het, en het betekende gewoon dat ze lelijk was en niets goed kon doen, zo anders dan haar twee mooie, slimme zussen. Als ze iets doms zei, iets niet wist, dan brulde papa tegen haar dat ze stom was, en haar zussen lachten haar uit. Daarom kon ze thuis ook niet vragen wat er nou ‘fout’ was aan wat Joris met haar deed. En ze was nu toch al veertien, dus ze zou zoiets toch zelf moeten kunnen bedenken. Maar nee, dat kon ze dus niet.

Joris vond haar niet dom en niet lelijk, want hij vrijde graag met haar. Dat betekende dus eigenlijk dat ze toch iets wél goed kon? Ze had er wel eens aan gedacht dat ze misschien bij Joris kon gaan wonen. Hij zou haar niet slaan, niet tegen haar schreeuwen, haar niet uitlachen...

 

Ze voelde hoe hij steeds sneller in haar naar voren en naar achteren ging. Dat warme gevoel in haar was best fijn, maar ze kon er nu niet echt van genieten, want ze had zoveel gedachten, zoveel vragen die haar helemaal in beslag namen. Joris stootte diep in haar en kreunde hard. Daardoor wist ze dat het vrijen nu voorbij was.

Even bleef hij nog zwaar staan ademen, toen ging hij uit haar, trok haar even dicht tegen zich aan en knuffelde haar lief. Dit was weer fijn, even zo in zijn armen staan, dan voelde ze zich waardevol. Ze keek naar hem omhoog, hij glimlachte naar haar en zei “Dank je wel, lieverd.”

Hij liet haar los, deed zijn zwembroek, met wat moeite over zijn ding, weer aan, streelde nog even haar billen en opende de deur. Hij draaide zijn hoofd om en knipoogde naar haar. “Je weet het nog wel hè, nooit tegen iemand zeggen dat we dit doen, dit is ons geheimpje.”

Ze knikte met een klein glimlachje, en hij ging het kleedhokje uit en deed de deur achter zich dicht. Tine deed de klink er weer op, gewoon omdat dat nu eenmaal zo hoorde.

 

Ze hoorde wat geluiden uit de andere kleedhokjes, en ze vroeg zich weer af of de andere kinderen écht niet wisten wat Joris en zij deden. Dat dacht ze altijd als hij weer langsgeweest was, maar ze dacht er nooit meer aan om het te vragen, als ze weer in de klas waren. Zulke dingen vergat ze nu eenmaal, en het was ook niet zo belangrijk. Veel van de andere kinderen in haar klas waren net zo dom als zij, daarom zaten ze ook allemaal in die klas, dus misschien dat zij het zich allemaal ook niet eens zouden herinneren. Ze praatten er in ieder geval nooit over.

Ze kleedde zich langzaam aan, terwijl de gedachten maar doorgingen. Dat maakte het alleen maar moeilijker om dat aankleden goed te doen, maar ze kon echt niet stoppen met denken.

 

Bij haar in de buurt noemden ze haar “die kutmongool”. Tine had ooit ergens gehoord dat iemand met het syndroom van Down soms een ‘mongool’ genoemd werd, en dat haar spleetje ook wel een ‘kut’ heette, dus eigenlijk klopte dat woord toch gewoon? Maar ze deden net alsof ze het erg moest vinden om zo genoemd te worden. Dat was ook weer zoiets dat blijkbaar ‘fout’ was, maar ze mochten haar toch zo noemen, want zij was toch te dom om te snappen wat er ‘fout’ aan was.

 

Tine snapte het allemaal niet zo goed, ze wist gewoon niet wat ze moest doen, of ze was dingen heel snel vergeten, omdat er weer zoveel andere dingen bijkwamen waar ze aan moest denken. Maar ze bleef proberen erover na te denken, te bedenken of ze het vrijen met Joris nou wel of niet wilde, en wat er ‘fout’ aan was, waardoor ze er steeds zo over twijfelde. Volgende week was nog zo ver weg, misschien dat ze er nu in slaagde om het allemaal uit de denken. En zo niet, dan zouden ze wel weer vrijen, en dan zou ze alles wel weer opnieuw uit gaan denken...

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.


Reacties:

Tsja, ik heb er lang over getwijfeld (al geschreven in februari) of ik dit wel kon/mocht/zou moeten publiceren, omdat het nogal controversieel is...

Geplaatst op: 2013-05-16 13:10:41 uur

triest

Geplaatst op: 2013-05-15 20:52:28 uur