Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Eenzaamheid
Geplaatst:
3 mei 2013, om 00:23 uur
Bekeken:
723 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
270 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Een voorstelling vol Bruckner"


“Hoe stel je je onze eerste ontmoeting eigenlijk voor?”


Deze zin speelde al enige maanden door zijn hoofd. Hoe vaak had hij
niet opnieuw ingelogd en de zin herlezen? Haar hele mail herlezen? Het vormde
de geruststelling dat deze persoon ergens in het universum moest bestaan. En in
ieder geval op dit moment nog geen hekel aan hem had gekregen. Een mentaal
gekoesterd kleinood dat hij niet wilde inruilen voor wat dan ook. Nog niet.


“Iets baroks, iets in de oude stad, een matinee, iets met Bruckner. Misschien zal er ook wel
verlangen zijn? Hopelijk iets dat moeiteloos onder de huid kruipt. “


Hoe achteloos had hij deze woorden direct uit zijn hart getoverd. Niets
voor hem. Alsof hij zelf was geschrokken van het gemak waarmee zijn gedachten via
het toetsenbord de wereld waren ingestroomd, had hij zijn reactie nog dagenlang
in de concepten bewaard. Alsof hij daarmee ook z’n eigen oude vertrouwde ik nog
een planmatige rol kon geven in het hele gebeuren. De week erop had hij het dan toch aangedurfd haar het voorstel te doen. Het kon trouwens ook wel later geweest zijn, dat
zou hij na moeten kijken. Maar belangrijk was het feitelijk niet. Het terug
willen halen van het exacte moment was waarschijnlijk meer te wijten aan de
spanning die zich steeds meer van hem meester maakte.


Hij kon zich de strofen nog moeiteloos voor de geest halen. Of althans de strekking ervan.


“Ik heb twee kaarten voor een voorstelling. Rij 12, stoel 6 en 7. Ik stuur je er eentje toe.
We zullen elkaar dan aan het begin van de voorstelling ontmoeten. Zwijgend.
Verwachtingsvol. Genietend van een mooi concert. Hopelijk genietend van een
mooi concert. Bij de toegift schalks opzij kijkend. Of wellicht al eerder in
het half donker elkaar iets toefluisterend? Zou je dat bevallen?”


Was hij dit? En waarom was hij dit nu pas? Als woorden niet gesproken
maar geschreven werden, openbaarde zich blijkbaar een compleet nieuwe Egbert.
Het was hoe dan ook raak geweest. De keer daarop rolden vele emoticons over het
scherm. Foto’s uitwisselen was niet haar ding. Maar haar adres was geen
probleem geweest. Hij was er op een stille dag al eens langs gereden. Net te
doen in een dagtochtje. Het jack was stoerder dan de man. Toch een flinke rit
als hij dat straks regelmatig zou moeten doen. Willen doen. Niks moet
natuurlijk. Mooie straat. Mooi adres. Zelfs haar postcode was mooi. Een
ritmisch samenspel van vier opeenvolgende cijfers en twee medeklinkers. Life is
what you make of it. Op de terugweg de wind in z’n haar.


Hij had zojuist zijn jas afgegeven bij de garderobe en stopte routineus
het ticketje in zijn broekzak. Het stel voor hem had beider jassen op één
hangertje laten hangen, en samen één ticketje gekregen. Op een of andere manier
vertederde het hem. Zelfs het woord “ticketje” was lief. Zou hij dit ook ooit
mee gaan maken met de vrouw die hij al bijna ging ontmoeten? Zoiets simpels,
maar op dit moment was hij bereid om zijn motor ervoor weg te doen. Of zelfs te
verhuizen. Weg uit zijn geboortestreek. Het maakte niet meer uit. Hij was er
klaar voor.


Even rondgekeken vol verwachting. Zoveel gezichten. Geen bekenden. Bewust
een stad uitgezocht waar ze beiden niemand kenden. Of waarschijnlijk niemand
kenden. Geen gedoe zo’n eerste keer. Het was toch al spannend genoeg. Voor hem
tenminste. Veel succes bij vrouwen had hij nooit gehad. Een nestblijver hadden
ze hem wel eens genoemd. Hij woonde al jaren op zichzelf. Het zou z’n
uitstraling zijn. Een man alleen. Tja.


De zoemer klonk. Teken dat de zaal zich diende te vullen met binnendruppelende mensen, als een warm bad dat verwachtingsvol opstoomt naar het podium.


Hij was bewust als allerlaatste de zaal in gelopen. Om zeker te weten
dat zij er eerst zou zitten. Als ze zou komen opdagen tenminste. Die kans
bestond ook nog. Sterker nog, het was misschien wel het meest waarschijnlijke.
Stom zeg. Nog geen moment bij stil gestaan.


Rij 15 nu. 3 rijen verder zou hij langs geparkeerde benen schuifelen.
Excuses mompelend. Vrouw – stoel – vrouw . Nog één stoel vrij. Ze moest er dus
al zitten. De linkse of de rechtse. Allebei brunettes. Allebei mogelijk. Hoe
had ze zich ook weer voorgesteld die eerste mail?


“Passievolle brunette, speelse mix van eruditie en oog voor de textuur der dingen. En op vaste momenten übergeil”


Dat ze dat durfde te schrijven. Hij durfde het zelf nog amper te denken. Schaamde zich voor benepen solosex op het houten bankje in de bijkeuken. Alsof het een onfris klusje was dat periodiek afgehandeld diende te worden, waarna de herwonnen orde der dingen zijn energie weer in betere banen wist te leiden.


De man die nog voor hem door het gangpad schuifelde, draaide zich om en
keek hem aan. Ogen die om hulp vroegen. Verwarring.

“Wat stom, ik heb een kaart voor het balkon. En ik ben zo maar de zaal in gelopen. Daar ben ik nooit meer op tijd. ”

Hij wees met zijn stok omhoog, in de goede richting.

“Bent u alleen, meneer?”

Hij hoorde het zichzelf zeggen. Met een soepel gebaar ruilde hij beide
kaarten om, gaf de grijsaard een knipoog, en draaide zich weer om. Binnen
enkele tellen was hij al halverwege de trap.



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.