Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Waargebeurd
Geplaatst:
24 april 2013, om 20:27 uur
Bekeken:
611 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
259 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"TEUNIS EN DE VOS"



Ten zuiden van het Lauwersmeergebied ligt een klein, wat verstild dorpje. Wie er rondloopt, hoort er weinig anders dan wat vogels en het ruisen van de wind, zelfs overdag.  In dat dorp ligt aan een doodlopend straatje een klein huisje. Het is een oud vissershuisje maar nu woont er een predikant in ruste genaamd Teunis. Teunis woont daar samen met zijn vrouw Jeltje, een goedmoedige en vriendelijke vrouw.

 

Op een avond maakte Teunis zich klaar om er met zijn fiets op uit te gaan. Hij deed dat elke dag, zomer en winter. Zo´n twee uur voor het donker wordt vertrok hij om dan een uur of twee later weer terug te keren. Teunis hield van de dieren in het Lauwersmeergebied en als de meeste toeristen uit het gebied zijn vertrokken, was de kans het grootst dat hij wat te zien kreeg. Teunis keek nog even of hij alles bij zich had: zijn verrekijker, zijn vogelgidsje en een handig klein rood trommeltje met materiaal om banden te plakken en eenvoudige verwondingen te behandelen. Als je door het bos liep, was een kras of snee immers zo opgelopen. Alles was compleet dus Teunis kon op pad. Hij zwaaide nog even naar zijn vrouw en stapte op zijn stalen ros. Het was een degelijke, ouderwetse zwarte fiets zonder toeters en bellen. “Hoe minder erop zit, hoe minder er kapot kan”, zei Teunis altijd.

 

Teunis begon zijn fietstocht volgens zijn vaste route. Eerst via Zoutkamp langs de Strandweg richting zijn eerste halte: de Jaap Deenshut, een vogelkijkhut. Hij stopte en ademde de frisse lucht tot diep in zijn longen in. Het proefde volgens Teunis nog altijd een beetje zilt, als herinnering aan het zoute water dat hier ooit stroomde. Vervolgens zette hij zijn fiets tegen een paaltje en liep naar de hut.  Onderweg naar de hut zag hij  in dit seizoen vrijwel altijd de blauwborst in de bosschages, een klein vogeltje met prachtige kleurtjes. Meestal hoorde hij trouwens eerst de uitbundige zang, zodat hij wist waar hij moet kijken. Teunis liep verder, opende de deur van de hut en ging naar binnen. Hij werd overweldigd door de schoonheid van het gebied, ondanks dat hij hier al ontelbare malen was geweest. Hij zag de watervlakte met de verschillende vogels, de foeragerende  lepelaars, de grutto’s met hun luide roep. Teunis bestudeerde ze met zijn kijker en keek hij er met verwondering naar. Hij genoot van de stilte die hij achter de vogelgeluiden kon horen, de zachte bries in zijn gezicht, de weidsheid. Teunis was een tevreden man.

 

Na een half uurtje ging hij verder. Hij liep naar zijn fiets en stapte op. Wat nu te doen? De lucht begon al rood te kleuren dus wellicht was het mooi om even naar het wad te rijden. Maar op de een of andere manier had hij het gevoel dat dat vandaag niet zijn bestemming was en besloot de strandweg te verlaten en richting het ballastplaatbos te gaan. Daar aangekomen parkeerde hij zijn fiets en liep het bos in. Het rook er heerlijk. Doordat het al wat kouder werd, was het bos een beetje vochtig en dan was volgens Teunis de bosgeur op haar best. Genietend struinde hij door het bos. Hij zag een tweetal reeën door het struikgewas schieten, op een open plek huppelden konijnen en in de blaadjes aan weerszijden van het pad ritselde af en toe een veldmuisje.  Bovenin de boom floot een merel zijn hoogste lied. Teunis bleef er even naar luisteren en hoorde hoe de roep van de merel in de verte werd beantwoord. Zou hij ook nog een vos te zien krijgen? Heel soms zag hij wel eens een vos, maar altijd in een flits. Ze zijn erg schuw en houden niet van mensen.  Teunis hield echter wel van de vos.

 

Na een minuut of tien lopen kwam Teunis in de buurt van een open plek en daar zag hij iets bijzonders. Een vos! Teunis hield even in en gluurde door zijn kijker. De vos lag precies aan de voet van een mooie wijdvertakte boom, een wilg.  Aan wilgen worden al sinds mensenheugenis magische krachten aan toegeschreven. Teunis keek nog eens en verwonderde zich erover dat vos nog niet was gevlucht. Dat was niets voor zo’n schuw dier.  hij keek nog wat beter constateerde dat er iets mis was met de vos. Een van de voorpoten zat onder het bloed. Teunis sloot langzaam dichterbij en hij zag dat vos hem aankeek. Hij was dus wel degelijk opgemerkt door het slimme dier. Teunis sprak geruststellende woorden. “Rustig maar vos, ik doe niks” Dichter en dichterbij naderde hij, er voortdurend op bedacht dat de vos ook zou kunnen uithalen als hij zich bedreigt voelde. Maar dat gebeurde niet. Toen Teunis zo dichtbij gekomen was dat hij de vos zou kunnen aanraken, ging hij rustig door de knieën. Even leek het alsof de vos zou vluchten maar dat gebeurde niet.  Geloof of niet, het leek wel alsof hij besefte dat hij hulp nodig had. Teunis raakte voorzichtig de vos aan en voelde de zachte vacht. Na zo even te hebben gezeten pakte hij de poot van de vos en keek of er iets mis was. Hij zag het al snel.  Een grote houtsplinter stak door de poot van de vos. Voorzichtig haalde Teunis de splinter eruit en deed wat jodium op de plek. Vervolgens bond hij er losjes een verband omheen zodat de vos het er over een paar uur zelf vanaf zou kunnen halen. Zodra Teunis was opgestaan, leek de vos hem dankbaar aan te kijken en verdween in het bos.

 

Met een grijns van oor tot oor is Teunis huiswaarts gekeerd. Veel heeft hij onderweg niet meer gezien, zo vol was hij van het gebeurde. Toen hij thuis aankwam, stond de koffie al klaar. In het kleine, genoeglijke huiskamertje deed Teunis zijn verhaal. “Ik geloof vast dat het geen toeval was Teuis, dat je zomaar naar het bos ging”, spraak Jeltje. Teunis was het daar wel mee eens.

 

Het is al een tijdje geleden dat dit verhaal plaatsvond, maar Teunis kun je nog regelmatig vinden op de open plek. Dan zit hij hij onder de wilg en meestal komt  de vos dan even langs. De vos nadert Teunis dan tot op enkele meters en kijkt hem aan alsof hij hem op die manier wil bedanken.



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.