Gegevens:

Categorie:
Columns/Blogs
Geplaatst:
4 april 2013, om 11:45 uur
Bekeken:
606 keer
Aantal reacties:
4
Aantal downloads:
191 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"De gevoelsrechter"


Voor ieder ongemak welke tegendraads staat op de wet, kunnen wij een aanklacht indienen. Eén meter te ver uit je zone, is al reden om aan de bel te trekken. Eén dag te laat, of een paar euro niet betaald. Wij zijn beschermd door regels, en tegelijkertjjd belemmeren deze regels ons net zo goed. Alles wat voor je kan pleiten, werkt met diezelfde kans tegen je. Wij kunnen elkaar niet ongestraft oplichten of beroven, en met een berooid en beroofd gevoel achterlaten. Spullen zijn traceerbaar en verdampen niet. Zelfs geld is te achterhalen.

Toch is er één gebied, één terrein waarop wij mensen elkaar de grootste ongemakken kunnen flikken, waarbij wij elkaar -al zouden we dat willen- geestelijk kapot kunnen maken, elkaar kunnen verwaarlozen, kwellen, en ga zo maar door... Alles op het gebied van ons gevoel en vertrouwen, welke toch nauw samenhangen met de standaarden die wij hanteren in het dagelijks leven, en eigenlijk net zo goed een slecht of minderslecht tot goed gevoel kunnen geven.

In de liefde blijft elke gemene streek onbestraft!

Er is geen toezicht op, en ook al klaag je steen en been, en is je vrouw met de hele buurt naar bed geweest, en jij zit met je hele emotionele lichaam aan gruzelementen, en kan niets anders meer dan met het hoofd gebogen, de kroeg opzoeken, en je leven slijten als alcoholist tot de dood erop volgt, je betaalt gewoon alimentatie voor je kinderen die bij mams wonen met haar nieuwe vriend (en flink!). Toch?

Ik heb het niet over het huwelijk, dus even los te zien van de huwelijksplicht. Ik heb het over de gezonde veronderstelling waar je vanuit mag gaan indien mensen op een intieme manier met elkaar omgaan. Ik heb hier een alternatief voor bedacht. In mijn wet moet hartebreuk bestraft worden. De ander op schofterige wijze bezeren. En aangezien er in relaties altijd mededingers zijn, heeft het verhaal meerere kanten, en blijft nooit ongezien. Mensen praten, en de waarheid komt snel boven tafel.

Ik word liever van mijn volle portemonnee bestolen, dan van mijn hart. Mijn geld kwijt is heel vervelend maar doet geen pijn. Het gaat tot een grens, maar niet verder. De pijn van liefde lijkt echter grenzeloos. Toch is dit legaal. Toch kan hier schijnbaar niets aan gedaan worden. We zeggen dan snel: "Het is je eigen schuld", maar is dat zo, en geldt dit dan niet voor alles? Dan is alles je eigen schuld. Een opgeschoten tienermeisje met een knap gezicht, kan verschrikkelijke schade aanrichten onder hongerig puberland des heren adolescent. Deze kunnen van één onbesuisde actie enorme schade en kwelling ondergaan. Omgekeerd net zo uiteraard. Slechte jongens, doen dit ook.

Ik stel voor dat er een buro komt, waarbij emotioneel beschadigde mensen, hun verhaal kunnen doen, en er registratie van gemaakt wordt. Zo ontstaat een web, en vallen de patronen snel in het oog. Die cijfers kun je aanvragen, en dan weten wij direct en op voorhand de statistieken van de getrouwheid van ons aanstaande schatje. "Oei!, dat ziet er lelijk uit, zoveel pijn bezorgd..??" Zeg loop jij maar door hoor!" Dit waag ik niet!" En om smaad of bedrog te voorkomen, word je natuurlijk wel even aan een leugentestje gezet.

"Goed meneer Utopia, de plakkertjes zitten erop, steekt u maar van wal.. "Nou.., het zit namelijk zo ikke ehh ."enz   >> "Wacht even Utopia, uw hartslag is te hoog, uw emotionele uitwijking knalt door onze polygraaf, u staat onder enorme stress, we hebben bewijzen genoeg!" Geef haar naam en u kunt gaan..." Dat zou zo fijn zijn. Als iedereen werd bestraft voor gemene dingen, maar we leven nu eenmaal niet als een groep indianen waarbij iedereen weet heeft van elkaar, en er dus een kleine ruimte over is, voor rotstreken. Alles wat je in de hechte groep doet, valt op. Niet in deze samenleving. Ja, hier kun je harten breken bij de vleet. Zolang je leeft kun je ongestraft mensen bedriegen in het gevoel, liegen en besodemieteren. Kwellen en pijnigen. Allemaal onbestraft, zolang het niets met eigendommen te maken heeft en zolang je geen fysiek geweld gebruikt. Maar plotseling voor vuil achterlaten, is natuurlijk wel prima. Negeren mag. Ook al levert iemand liever zijn auto of huis daarvoor in, om die pijn te stoppen, je staat machteloos. Ik weet dat het onzin is om hier tegenin te gaan, want het is gewoon niet anders, hier kun je geen sancties voor geven. Omdat het een ontzettend schemergebied is, een wirwar, een bende. Er is geen tijd en geld voor de rompslomp van iedereen.

 

Toch voor de gein, mijn alternatief


~We nemen 3 kleurcodes. Roze, blauw en paars.~

 

 

De roze is de begin fase, wie onder kleur roze leeft, heeft zijn partner nog maar net leren kennen. Daarom is het niet erg als hij of zij plotseling weg is, en loop je het risico dat het elk moment uit kan gaan, omdat je in de verkenningsfase zit. Hierin wordt beslist om wel of niet verder te gaan.

 

Fase blauw, we komen meer tot elkaar en hebben intimiteit ervaren, wandelingen gemaakt, gezoend en samen geslapen. Dit is de fase waarin je gekweekte gevoelens zijn gaan groeien. Door de intimiteit, en het langer samenzijn, is het nu een slecht idee om de ander plotseling te dumpen, omdat er emotie en vertrouwen beschadigd zullen raken. Hier in fase blauw, is dat ondoenelijk. Uiteraard heb je altijd maar dan ook altijd de keuze te stoppen, maar het verschil zit 'm in de manier waarop. Niet plotseling en zonder een woord achter te laten. Wij houden rekening met elkaar. Net zoals je elkaar niet besteelt van de portemonnee, wordt je partner ook niet wakker alleen in zijn huis. Wie zich in fase blauw bevindt, en er toch achterkomt dat dit 'm niet wordt, wat heel normaal is, en logisch kan zijn, dient op respectvolle wijze te eindigen. Dit, omdat wij nu toch wel inmiddels weten, hoeveel ellende je onbedoeld aanricht. In fase blauw, ga je zeker niet met vrienden van je scharrel! En al helemaal niet in zijn of haar bijzijn! Dat is bijna moorddadig. Fase blauw kenmerkt zich door respect en vertrouwen. Daarom wordt er onder deze kleurcode gepraat als er dingen niet gaan zoals je wenst. En er wordt nooit plotsklaps gestopt zoals onder kleur roze. Onder blauw, bel je mekaar nog even om te vragen hoe het gaat.

 

 

Dan nu kleur paars, welke volgt uit een verlenging van blauw. Zie het als een fase blauw van een week tot een maand die tot een verwachtingspatroon is gekomen. In deze fase heb je elkaar echt beter leren kennen, en weet je van elkaar in te schatten wat wel en wat niet goed aansluit. Er hoeft minder te worden gepraat, en er wordt meer aangevoeld. Je leeft al een beetje als man en vrouw. Deze fase is belangrijk, omdat je goede gedrag langzaam vervalt in de automaat. Wij keren langzaam -na die verwoede liefdespoging- tot onszelf, en zullen moeten wennen aan het bijzijn van de ander. Je privacy deel je, en je komt elkaar op heel andere manieren tegen.

In fase paars, kan soms juist weer gemakkelijker worden gestopt dan in fase blauw. Dit is omdat je op een gevoelslijn samen bent, en beiden partijen meer van elkaar weten, en automatisch weten of iets echt werkt of niet. Je bent al door de verkennings fase heen, je hebt je intimiteit gehad, je bent een paar weken samen waarin je af en toe slaapt en belt en smst en dus constant een contact hebt gehouden... Dus heb je de eerlijke kans gehad om nu te beseffen hoe de zaken er werkelijk voor staan.

In paars kunnen teleurstellingen en ergernissen voorkomen, waardoor de liefde en interesse in elkaar snel afnemen en het stoppen zou daardoor minder wederzijds pijnlijk kunnen zijn. Ook kan het zwaarder zijn, als één alles doet om het te laten werken. (tot er niets meer van hem of haar overblijft)

Voor fase paars heb ik geen regels, dat moeten de twee maar zelf helemaal uitzoeken. Omdat iedereen anders gevoelig is. Je zou kunnen zeggen:"Je hebt je kansen gehad" En daarom is het moeilijker hier regels aan te verbinden.

 

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.


Reacties:

't scheelt wel met kleding uitzoeken. je hoeft 's morgens niet te denken: wat zal ik eens aantrekken...

Geplaatst op: 2013-04-04 15:45:17 uur