Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Spanning/Thriller
Geplaatst:
25 maart 2013, om 14:05 uur
Bekeken:
618 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
279 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Het gesprek"


Voor de eerste keer ging het lang niet gek. Maar ik ben blij dat ik ze af mag binden. Om een beetje goed de bochten door te komen moet je schaatsen zo strak als mogelijk aantrekken. Dat doet zeer, zeker na een uur of twee.

De man naast me op het bankje heeft er duidelijk nog  meer moeite mee gehad. Klein, kalend, te dik, schaatsen in spijkerbroek, ja dat kan natuurlijk nooit wat zijn. Een buitenlander blijkt als ik hem aanspreek. Dat verandert het perspectief. daar hoor je bewondering voor te hebben, een expat of een gewone allochtoon die zich de moeite troost om de meest Hollandse sport der sporten eigen te maken. Nou ja, hij zou ook nog op korfbal kunnen gaan, maar misschien mag dat wel niet van zijn geloof. Mannen en vrouwen samen, brr.


'Gisteren nog gezwommen en nu op de baan' zeg ik.

Hij glimlacht vriendelijk, beleefd. 'Waar, in een zwembad ' Nee, geen zwembad meer voor mij. Ik zie hem nog steeds drijven, met zijn kop voorover, in zijn veel te kleine speedo. Wel een echte natuurlijk, niet zoals ik in zo'n ding van de Zeeman.

'Nee, nog in zee' zeg ik met enige trots.

De man glimlacht. 'Dus u kunt net zo goed zwemmen als schaatsen?' wil hij weten.

Nou ja, Nicky lachte altijd om mijn krampachtige pogingen haar bij te houden.

'In ieder geval beter dan een oom van me, die is deze zomer nog verzopen in zijn zwembad' Waarom zeg ik dat? Wat heeft die vent daarmee te maken? Het is alsof ik ook daarmee wil koketteren, met een rijke oom die het in olie en aluminium deed, daarna in aandelen ging, als vermogensbeheerder rijke sukkels voor tonnen getild heeft, voor de rechter gesleept en zelfs bedreigd door een malafide bende, om tenslotte dronken en onder de pillen te verzuipen in zijn eigen zwembad. Nog even en ik ga hem ook vertellen wie hem een klein beetje geholpen heeft bij dat verzuipen.

Gelukkig lijkt de man mij nauwelijks te horen.Zijn aandacht geldt zijn schaatsen. Uit, die krengen.

Maar dan toch: 'een oom van u? Kon hij niet zwemmen dan?' 

'Teveel gezopen, hij zat zwaar in de problemen' geef ik als enige verklaring.

'Laat me raden, financiële problemen, achtervolgd door schuldeisers en erger, vrouw ervandoor met jongere minnaar, zoiets?'

'Ja, zo iets' antwoord ik ontwijkend. Die vent mag nooit meer raden. Ach, hoe cliché is het eigenlijk niet. Dit weekend hebben ze nog een stinkend rijke advocaat gevonden, die zichzelf in zee verzopen had. Een soort Franse Bram, ik las het verhaal bij Charlotte in haar Trouw.

'Zelfmoord of moord? Ik neem aan dat ze dat gevalletje van uw oom niet zomaar laten lopen'

'Geen idee. Ze hebben zijn vrouw wel gehoord denk ik'

'Dat zal, en nu is ze op de loop gegaan zeker? Op de vlucht met die minnaar van haar?'

Wat zit die vent te zeveren over een minnaar. Misschien gelooft hij geen bal van wat ik hem allemaal vertel, vindt hij me gewoon een fantast. Misschien ben ik dat ook wel, droom ik van een nog lang en gelukkig leven met Nicky, ergens op een mooi eiland, zon, zee, een eindeloos dolce far niente. Niemand die ons daar ooit vindt. Niemand niet.

 

'Weet u, we zoeken haar, en ik heb het gevoel dat u ons meer kunt vertellen' Ik verstijf. Natuurlijk de Buitenlander, die Bosniër of wat ook die Nicky ooit aansprak ik de supermarkt toen haar man nog leefde. Hij is hier niet gekomen om te schaatsen, maar om mij, om Nicky.

'Koffie?' Het lijkt een gewone vraag, een buitenlander, verlegen om een praatje met een echte autochtoon. Maar het voelt als een revolver tegen mijn slaap.

'Goed,wat wilt u van me?' Zo snel geef ik me niet gewonnen. Ik weet niks van Nicky, ken dat witte villaatje van haar op de heuvel in Ardennen niet. Het sneeuwt er nu. De eerste sneeuw, maagdelijk wit en mooi. We lopen naar beneden, naar de rivier. IJskoud al.

'Durf jij?' lacht ze.

Natuurlijk durf ik. Voor Nicky durf ik alles. Voor haar zwom ik als jongen naar een rijnaak, achter mijn sterke grote neef aan. Voor haar zwom ik in april al in de Maas. 'Stoere man' zei ze dan lachend,  terwijl ze met een grote handdoek klaar stond. Zelf had ze met gemak al drie keer op een neer kunnen gaan.

'Informatie. U vertelt ons wat u weet, waar wij zijn vrouw kunnen vinden en wij zorgen ervoor dat u verder kunt met uw leven. Dat ze u verder met rust laten' Hij heeft zich voorgesteld als Djovan. Vast een valse naam.

'Wie ze? De recherche? Tot zover niks van ze gehoord, en verder: ik heb ze niks te vertellen en niks te verbergen' Nog even wachten, dan ontbinden ze het team. Verdwijnt het onderzoek ergens onder in een la. Houden ze het gewoon op zelfmoord.

Djovan buigt zich voorover, zijn hoofd in zijn handen, zijn voorhoofd wrijvend, alsof hij plotseling hoofdpijn heeft. Even sluit hij zijn ogen.

'Maar uw dealer wel' De espresso is normaal gesproken prima hier. Nu niet. Mijn beurt om acuut migraine te krijgen.

'Maakt u zich geen zorgen, we hebben hem duidelijk gemaakt dat hij zich een bepaalde klant niet meer herinnert' En zo niet? wil ik vragen. Djovan heeft die vraag niet nodig.

Hij strijkt met zijn hand het tafelblad schoon. Denkbeeldig dan.

'Mensen vergeten gemakkelijk waaraan ze niet meer herinnerd willen worden, vind u niet? uw oom vergat dat hij met andermans geld bezig was mooie sier te maken, zijn vrouw vergat hoe het was om van hem te houden, om zich net op tijd van het zinkende schip los te maken, en u...'

'Voor hem was het een zegen', fluister ik, 'hij heeft er niks van gemerkt, hij proefde dat spul niet eens'

Djovan neemt een laatste slok. 'U bent natuurlijk vrij om hen te vertellen wat u wilt.' Hij staat op.

'En ons, iedere maandagmorgen, hier' voegt hij er tot slot aan toe. Even voel ik zijn hand op mijn schouder. 'Dobar dan' hoor ik hem achter mijn rug om zeggen.

'Bosniër?' gok ik, zonder me om te draaien.

'Joegoslaaf' hoor ik nog.

Ook al zo'n valse droom. Zo'n vent die vasthoudt aan dingen die er niet meer zijn. Nooit meer zullen komen. Om vrij te kunnen zijn moet je niet alleen de narigheid van vroeger, de oorlog en alles kunnen vergeten, maar ook je dromen die niet waar konden worden. Zoiets. In ieder geval moet Nicky nu even wachten. Eerst die vervelende Djovan van me afschudden. Even? Een jaar misschien wel.

A year is just a drop in time, is dat geen liedje van Mercury Rev ofzo? Ik zal het haar sturen. Met een miljoen kussen, zoals altijd.



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.