Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Geschiedenis
Geplaatst:
13 maart 2013, om 14:29 uur
Bekeken:
747 keer
Aantal reacties:
2
Aantal downloads:
233 [ download ]

Score: 1

(1 stem)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Lieuwe van Wigerathorp"


In het oosten van Friesland lag rond het jaar 1240 de nederzetting Wigerathorp. Het lag daar te midden van de drassige klei als een groene oase, bovenop een terp. Voor de rest was het land woest en ledig doordat het regelmatig onder water liep. Het leven was er hard, de inwoners voerden een dagelijkse strijd om het naakte bestaan. In de nederzetting woonde een jongen, genaamd Lieuwe.

 

Lieuwe was twaalf jaar oud en een bijzondere jongen. Lieuwe was namelijk met de helm op geboren. Hij werd geboren met een deel van de moederkoek op zijn hoofd, als een soort van helm. In die dagen geloofde men dat kinderen die geboren werden met de helm bijzondere gaven hadden. Dat was niet altijd positief want  je kon in die dagen maar beter niet te veel opvallen.

 

Al snel na bleek dat Lieuwe ook echt anders was. Hij was wat dromerig van aard en graag op zichzelf. Hij deed af en toe bijzondere  uitspraken die getuigden dat hij verder keek dan zijn neus lang was en hij bleek ook voorspellende gaven te hebben.  Zo zei hij op een dag tegen zijn buurman: ”Buurman, u moet oppassen. Er dreigt   onheil!”  De buurman had het lacherig verteld aan zijn dorpsgenoten.  Maar wat gebeurde er die week daarop? Tijdens het jagen werd hij geraakt door een pijl van een van zijn medejagers en overleed ter plekke. Zo waren er meer van dit soort verhalen over Lieuwe. De dorpsbewoners vertrouwden hem dan ook niet, zodra hij in de buurt kwam kreeg men een ongemakkelijk gevoel.

 

Op een dag stond Lieuwe aan de rand van de terp en hij keek uit over het weidse landschap. Hij zag in de verte de zee, meeuwen vlogen krijsend over het land. Hij rook de geur van rotte weekdieren die de zee elke keer nadat ze het land weer overspoelde achterliet. Een stevige bries waaide om zijn oren en hij luisterde geamuseerd naar het fluitende geluid dat daardoor werd veroorzaakt.

 

Ineens werd zijn oog getrokken door iets bijzonders: een stoet mannen te paard. Dat was hoogst ongebruikelijk, de nederzetting was nu niet direct een plek waar men graag op bezoek kwam.  Het waren grote, zwarte paarden die we tegenwoordig Friezen zouden noemen. Hij zag de stoet langzamerhand dichterbij komen. Hij keek nog eens goed en zag dat een van de ruiters mooier gekleed ging dan de rest, hij liep ongeveer in het midden van de stoet. Hij had een kleed aan met daarop een familiewapen en al snel zag Lieuwe dat het wapen van de Harkema’s uit Twijzel was. Hij wist nu wie daar aankwam, het was landheer Gerke Harkema, een zeer rijk man en grootgrondbezitter. Hij was ook eigenaar van hun nederzetting Wigerathorp.  

 

Terwijl hij zo stond te kijken, kreeg Lieuwe een van zijn openbaringen. Beelden kwamen voor zijn ogen als in een droom. Hij zag land dat onttrokken werd aan de zee door mensenhanden, maar hij zag ook beelden van grote drijvende monsters met grijparmen en grote bekken die een dijk legden in het water. Wij zouden dat nu kranen noemen, Lieuwe had er echter nog geen woorden voor.  Hij voorzag wel dat de komst van de landheer grote gevolgen zou hebben.

 

Eenmaal aangekomen in het dorp, begaf Harkema zich met zijn gevolg naar een open plek in het dorp. De paarden werden uitgespannen en verzorgd, de geur van de warme paardenlijven hing over de nederdzetting en voortdurend kon je het gebries horen. Na enige tijd klom Harkema op een verhoging en nam het woord.  Ook Lieuwe luisterde gespannen.  “Mensen.  Ik, Gerke Harkema, heb besloten op deze plek een klooster te vestigen ter verheerlijking van onze goedertieren God. Het zal u allen voorspoed brengen en de dagen van uw schrale bestaan zijn voorbij.” De mensen waren niet direct enthousiast, men was behoudend en vreesde de veranderin g maar de wil van Harkema was wet en protest werd dan ook niet gehoord.

 

De wens van Gerke Harkema kwam trouwens niet alleen maar voort uit vroomheid. Het was in die dagen gebruikelijk om als grootgrondbezitter een afgelegen en onherbergzaam stuk grond te schenken aan de kerk. Dat deed de eigenaar niet alleen goed als hij ooit voor de hoogste rechter zou staan, maar het zou ook zijn eer een aanzien vergroten.

 

Voor Gerke gold dat misschien nog wel sterker want ondanks al zijn rijkdom had hij geen nageslacht en dat was een behoorlijke smet op zijn blazoen. Hij was dan ook vaak de risee onder zijn gelijken, vooral als hij er zelf niet bij was.  Door een klooster te vestigen hoopte hij zijn naam voor eeuwig te laten voortbestaan. 

 

Enige dagen gingen voorbij en Lieuwe had nog steeds het beeld voor ogen van de grote monsters en hij hield maar niet op het te vertellen.  “Let maar op! De zee wordt ooit weer land en dat gebeurt men monsters in de zee.”, zo sprak hij. “Dit is de eerste stap!” Zoals al gezegd, het dorp keek hem met argusogen aan. Men vond zijn verhaal eerst vooral idioot maar langzamerhand begon de angst te overheersen en men vreesde groot onheil.  Toen op een nacht bij de buren van Lieuwe twee kinderen tegelijk overleden aan de koortsen, werd de conclusie dan ook snel getrokken. In Lieuwe huisde een boze geest die verderf zaaide onder de gemeenschap.

 

Wie er precies verantwoordelijk voor was, weet ik niet maar op een donkere nacht werd Lieuwe uit huis gesleept en met stokslagen om het leven gebracht. Zijn gruwelijk verminkte lijk liet men gewoon liggen aan de rand van de terp en het werd uiteindelijk meegevoerd door de zee. De moeder van Lieuwe kon dit verdriet niet aan en enkele dagen later liep ze bij hoog water de zee in en verdronk.

 

Het klooster “Jeruzalem” is er uiteindelijk gekomen. In de volksmond werd het al snel Gerkesklooster genoemd. Vanuit dat klooster zijn grote gebieden van de Lauwerszee drooggelegd, landaanwinning. Hoewel de kloosterorde in 1580 is opgeheven, waren het wel de eerste stappen naar die grote afsluiting, zo’n 800 jaar later . Toen werd de klus  met grote machines geklaard.

 

Lieuwe heeft de afsluiting dus al lang in het voren voorzien en is nog steeds nadrukkelijk verbonden met dit gebied. Wie ’s avonds over de dijk loopt, kan nog steeds een lispelend “Lieuweeee….”horen. Weet dan dat dat de moeder is van Lieuwe die nog altijd rouwt om haar zoon.



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.


Reacties:

Bedankt Alida. Verhaal nog wat aangepast, minder exposé om de introductie wat vlotter te laten verlopen. Het is trouwens bedoeld om te vertellen en heb daarom niet al te strikt op de zinsbouw en dergelijke gelet.

Geplaatst op: 2013-03-14 10:17:43 uur

heel interessant verhaal
graag gelezen!

Geplaatst op: 2013-03-13 23:58:03 uur