Gegevens:

Categorie:
Spanning/Thriller
Geplaatst:
26 februari 2013, om 15:31 uur
Bekeken:
844 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
269 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Het Ronde Huis .3"


Het kostte me weinig moeite om Bram enthousiast te krijgen. Een plaatsvervanger voor zijn geroyeerde – nee, niet geliquideerde - zoekmaatje Bernie, dat zag hij wel zitten. Naar een plek op de Veluwe waar vroeger rijke stinkerds, de playboys van toen, bijeenkwamen en de beest uithingen. We konden er best zondag in zijn bestelbusje heen, ergens parkeren en er op twee mountainbikes met zijn metaaldetector er opuit. Alle onkosten waren voor mijn rekening, verzekerde ik hem - benzine, maaltijden in een restaurant onderweg, you name it. Ook zou ik zorgen voor een kaart van het gebied, voor informatie en foto’s geplukt van het internet.

  Vrijdag ging ik met wasgoed naar mijn ouderlijk huis. De wasmachine in het studentenhuis was weer eens kapot. In de kast op de slaapkamer van mijn zusje zocht ik naar haar muntenverzameling – waar ze nooit meer naar omkeek. Uit een schoenendoos met tientallen munten pikte ik een verweerde, grijsgroen aangeslagen halve gulden. Met enige moeite ontwaarde ik het gekroonde hoofd van Wilhelmina en het jaartal 1907. Een uiterst geschikt muntstuk – zag eruit of hij lange tijd onder de grond had gelegen. Ik stak het bij me.

  Volop gebruik makend van Katja’s afwezigheid snuffelde ik tussen haar spullen in haar slaapkamer. Ik kwam een stapeltje pocketboekjes tegen die mijn zusje eens op een rommelmarkt op de kop getikt moet hebben. Het waren Enid Blyton boekjes die ze nu allang ontgroeid was: De Vijf op avontuur, De Vijf en de geheime doorgang, De Vijf en het geheimzinnige spoor... en meer van zulk fraais. En dan, van hetzelfde formaat en al even beduimeld en be-ezeloord: De Vijf Roeiers. Hé, wat deed die ertussen? Tussen al deze tenenkrommende shitboekjes? Had ze dit pareltje ook gelezen? De Vijf Roeiers van Simon Vestdijk? Ik bekeek het exemplaar aandachtig. Ik stak het boekje in m’n jaszak, daar kon ik misschien iemand anders blij mee maken – mijn vriend Rogier. Katja zou het niet missen, net zomin als de munt.

 

  Terug in het studentenhuis merkte ik algauw dat het fenomeen spin een rage onder mijn medebewoners was geworden, een running gag. Iemand had zo’n groot langpotig griezelbeest van rubber in een feestneuswinkel gekocht en die met twee-componentenlijm boven de deurkruk van mijn kamer vastgeplakt. Jaap, een lange nerdstudent natuurkunde, die altijd met consumtie sprak, vooral als hij enthousiast over de Large Hadron Collider deeltjesversneller vertelde, verklaarde splutterend in de keuken dat hij ’s nachts uit zijn slaap werd gehouden door hordes buiten onder zijn raam voorbijtrekkende stampvoetende pissige, op wraak beluste spinnen.

  Toen ik zaterdagochtend mijn kamer verliet om op weg te gaan naar Bram, liep ik op de trap Loes tegen het lijf. Ze pakte me bij m’n arm en riep in m’n gezicht: ‘... de spin Sebastiaan... het is niet goed met hem gegaan!’ Ik rukte me los. Beneden hoorde ik haar stem achter me: ‘... er werd dit berichtje doorgegeven: binnen werd een moord gepleegd, Sebastiaan is opgeveegd.’ Wat mankeerde die meid, waar had ze het over?

 

  Bram woonde buiten de stad, een busritje van zo’n half uur. Onderweg dacht ik na over het Ronde Huis en wat zich daar een eeuw geleden aan gruwelijks moet hebben afgespeeld. Ik was goed ingelezen, op alles, ook op het ergste voorbereid. Zouden er kinderlijkjes te vinden zijn in de bossen bij Nunspeet? Op de plaats delict? Beenderen, skeletten... van meisjes tussen de negen en veertien jaar die daar naar toe waren gebracht door de Zwarte Duivel – Frank van Vloten – en die daarna nooit meer waren teruggezien. Die daar ‘lotusvoetjes’ hadden gekregen zodat ze niet konden vluchten – waren daar nog overblijfselen van te vinden in de vorm van kleine voet- en teenbotjes? Waren alle botten van de vermoorde, begraven kinderen vergaan, alle sporen uitgewist, of bleven er nog kleine dingetjes over, kinderspulletjes die met een metaal detector konden worden opgespoord? Ik had Katja kunnen meenemen die nog maar net was overgestapt van Enid Blyton-boekjes vol mysterie en avontuur naar de volwassen misdaad en horror literatuur.

  Bram en zijn vriendin Ingrid bewoonden een arbeidershuisje dat ze samen hadden opgeknapt. Het bestelbusje stond voor hun huis klaar met de twee mountainbikes en een metaal detector in een grote groen en bruin gevlekte rugzak die van een legerdumpzaak gekomen moest zijn. Er werd eerst koffie gedronken in de keuken. Ingrid was een goedlachse jonge vrouw met een rond gezicht, brede heupen en stevige benen. Een moederlijke type. Ze was bezig broodjes te smeren en een thermoskan te vullen bij het aanrecht.

  Bram liet de vitrinekast in de gang zien met daarin alles wat hij tot dusver had gevonden op diverse lokaties. Enkele bronzen munten lagen tussen de halfverweerde spullen maar vooral veel hulzen. Rondom het Ronde Huis zouden ook wel stille getuigen te vinden zijn van de jacht op wilde zwijnen bedreven door Sweinchen Heinrich, vader van de toen nog jonge princes Juliana, beiden graaggeziene gasten op het landgoed van het Ronde Huis. Ook van de Zwarte Duivel Van Vloten was bekend dat hij daar altijd met een geweer rondliep en op van alles en nogwat schoot.

  ‘Een bammetje voor Brammetje,’ zei Ingrid opgewekt toen we terug waren in de woonkeuken. ‘En eentje voor Brams nieuwe zoekmaatje Otto.’ Ze gaf ons ieder een plastic doos en een er was een grote thermoskan koffie. We konden op weg.



 



 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.