Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Spanning/Thriller
Geplaatst:
4 februari 2013, om 08:44 uur
Bekeken:
555 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
247 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"De Pestersdood (1)"


Introductie:

 

We moesten voor een nederlandsmodule op school een verhaal schrijven. Het enige punt waaraan het moest voldoen was dat het spannend moest zijn. De module is inmiddels afgelopen en ik heb een acht voor mijn verhaal gekregen. Nou zou ik graag weten wat jullie ervan vinden. Ik heb het in stukken gepubliceerd. Anders is het een enorme lap tekst.

 

Reacties, tips en kritiek zijn van harte welkom. Veel leesplezier.

 

Bericht:

vandaag, 7 december 2011. Een scholier van het Schaersvoorde college Aalten heeft zich vannacht van het leven beroofd. De reden is nog niet duidelijk. Er wordt gesugereerd dat het gaat om een gepeste scholier. Deze zou een brief achtergelaten hebben met de namen van de pesters erin. Meer informatie is nog niet verkrijgbaar.

 

 

De pestersdood:

Daar staan ze weer. Mooi opgesteld voor het schoolhek. De Orde der Moordenaars. Het groepje is voltallig. Nu lachen ze nog. Verkneukelen zich om de gevolgen van hun daden. Maar dat lachen zal ze vergaan. Dat beloof ik.

Weet je, eigenlijk zijn het gewone kinderen zoals jij en ik. Gewone kinderen die naar drie havo van de middelbare school gaan en in de pauze samen rondhangen en/of een sigaretje roken. En vanbuiten lijken deze leden van de Orde echt. Ik begrijp de verwarring enigszins. Maar vanbinnen zijn ze gruwelijke, halfvolwassene wezens die wachten totdat het juiste moment daar is om hun nietsvermoedende slachtoffers te besluipen en, door hun daden, hen in de dood te drijven. Soms puur omdat het gezicht van hun slachtoffer ze niet aanstaat. Dat geldt trouwens voor elke Pester, over de hele wereld. En als er weer een sterfgeval is, door pesters veroorzaakt, schrikken ze daar van? Hebben ze spijt van hun daden, stoppen ze ermee? Nooit, nooit of te nimmer zal het ophouden. Niet vanzelf. Ik zal, tenminste hier, op deze school, de eerste echte stap naar verbetering zetten.

Dit had al een jaar geleden moeten gebeuren. Toen ze haar brief in handen kregen. De brief met de namen. De namen van de Orde. Toen had de directie, de politie of haar familie de beslissende stap moeten nemen. De daders straffen. Ze laten boeten. Ze doden. Maar ja, het is nog niet te laat. En ook al ben ik geen betrokkene, toch zal ik degene zijn die de gerechtigheid laat spreken.

 

 

Maandag 3 december 2012 10:00: De wreker

Ik achtervolg de Orde tot hun volgende leslokaal. Als ze even niet opletten, smeer ik wat ketchup tussen hun boeken. Samen met een briefje: “Moordenaar. Wie is de volgende?” Dat moet nu maar even genoeg zijn. Snel ren ik terug naar mijn ‘eigen’ groep.

In de les kan ik niet goed opletten. Gelukkig is dat voor mij ook niet nodig. Ik probeer steeds een blik te werpen op het schuin tegenoverliggende lokaal. De les van de Orde wordt gegeven door een of andere duffe aardrijkskunde leraar van wie je de naam al vergeet voordat deze geheel uitgesproken is. Misschien dat mijn actie voor wat afwisseling zorgt. Niets te zien. Nou ja, volgende keer beter.

 

 

Maandag 3 december 2012 11:05: De wreker

Opnieuw. Dit keer zonder ketchup, maar met berichtje: “ Je wordt in de gaten gehouden.”  Schijnt goed te werken bij mensen. Die worden gestresst om niks. Vanaf nu begint de lol pas. Oeps, snel weg. Ze komen al weer terug van de Jumbo, zo’n supermarkt zoals de mensen dat noemen. Ik zie ze binnenkomen, alle vijf samen. Lachen om een domme grap. Ja, geniet maar van je leventje zo lang het nog kan.

 

 

Maandag 3 december 15:25: De wreker

Ik heb ze niet achtervolgt door de school. Teveel werk. Maar de briefjes hebben hun werking vast wel gehad. Wat wel een probleem wordt, is om ze naar huis te vervolgen. Ze wonen niet allemaal op dezelfde plek. Omdat ze uit zijn, besluit ik haastig achter dat ik op de terugweg naar huis de aanvoerder van de Orde volg. Langzaam, om niet op te vallen, fiets ik achter hem aan. Sinds ik dat briefje in alle tassen van de Orde had gestopt, keken ze vaker achterom als dat het toeval kon zijn.  Het plan begint te werken.

 

 

Maandag 3 december 10:17: Ralph

O nee. Aardrijkskunde. Het meest saaaie uur van de week. Langzaam sloffen we het lokaal in. Alleen de aanblik van de leraar al is genoeg om gaapneigingen te krijgen. Oud, verfrommeld, met een lijkkleurende huid en grijze visogen. Tussen zijn verdroogde planten en de kale witte muur zou hij niet eens opvallen. Als in slowmotion gaan Maarten en ik naast elkaar zitten. Ik open demonstratief langzaam mijn tas en trek mijn boeken eruit. En pak midden in de smurrie. Getver. Wat IS dat? A bah, een of andere grapjas heeft ketchup aan mijn boeken gesmeerd! Maarten probeert niet te lachen, maar als hij zijn boeken uit zijn tas haalt, vergaat hem onmiddelijk de pret. Ook zijn boeken zijn vies. Als we in de klas rondkijken, kunnen we aan hun gezichten zien dat nog drie anderen, onze vrienden Luuk Eva en Julia bezoek hebben gehad van ketchupman. Eva heeft nog iets anders in haar hand en is lijkbleek geworden. Wij anderen hebben er ook allemaal een. Een briefje: “Moordenaar. Wie is de volgende?” Moordenaar? Wij toch niet?

 

 

Maandag 3 december 15:27: Maarten

Wat een creepy dag. Eerst de ketchup en het briefje onder aardrijkskunde. We dachten nog dat het een grapje was en wisten zelfs Eva te overtuigen. En toen, tijdens frans, weer een briefje: “Je wordt in de gaten gehouden.” We probeerden er nog lacherig over te doen. Zo van, he, goeie grap man. Had ik nou niet achter je gezocht. Maar sinds die les loopt er iemand achter ons aan. Ik weet het gewoon zeker. Elke keer als ik voorzichtig omkijk, staat er wel ergens een schaduw achter me. De anderen verklaarden me voor gek, maar ik zag hen ook kijken. En nu dit. Fiets ik gewoon naar huis, zie ik opeens achter mij een donkere gedaante. Tot aan mijn huis volgt hij/zij me. Hij doet niets, zegt niets. Als ik afstap fietst hij/zij door en laat een briefje vallen. Hoewel ik beter weet, raap ik het briefje op. Dit MOET een grap zijn. Een hele slechte. “Je dood ligt voor je op de loer.” En het briefje zit onder de rode vlekken. Geen ketchup dit keer. Het ruikt goor, ijzerachtig. Ik besef dat dit goedje niets anders is dan... echt bloed!



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.