Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
18 januari 2013, om 16:56 uur
Bekeken:
525 keer
Aantal reacties:
9
Aantal downloads:
226 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Wat ik niet begrijp, of juist wel"


 

Iets wat mij als niet-ouder, dus als niet-vader (maar wel ooit als kind van vader en kleinkind van opa) vreemd voorkomt, zijn de verschillende verhoudingen in intensiteit qua liefdevolheid naar elkaar.


Simpele taal: "Waarom is opa liever dan papa?" En de vraag die daarbij aansluit, is dan ook: Als opa's en oma's wel zo veel leuker zijn dan papa's en mama's (welke ik vermoed door hun bezorgdheid en ouderrol een meer gestreste en serieuse kant van het verhaal bestrijken), waarom gedragen de papa's en de mama's zich dan niet net als de opa's en oma's doen? Namelijk liever, vriendelijker en zachtaardiger.


Als je een weekeinde bij opa en oma logeerde, was het minder gestrest dan thuis. Van oma en opa, de ouders van jouw ouders, die strengere ouders, mag meer, en zij doen niet moeilijk, en als ze ergens op tegen zijn, brengen zij dat op een meer humane manier over.


Wat gebeurt er met onze vriendelijkheid zodra wij ouder worden? Waarom dan wel maar nu niet? Is het de ervaring van het opvoeden?, nee dat kan niet want dat zou betekenen dat het eerste kind het strengst wordt opgevoed, en het laatse kind het minst streng. Misschien een beetje waar, maar staat niet in relatie tot het verschil in opvoeding tussen directe ouders en de ouders van hen. Welke op de kleinkinderen passen, de kinderen van hun kinderen, net zo goed, vaak zelfs beter, en op een leukere manier.


Is het omdat opa en oma niet meer werken, en daarom meer tijd hebben, en minder zorgen? Of heeft het met de ouderdom te maken? Ik denk het laatste, en wel hierom: Zij hebben langer geleefd, en hun beeld van de wereld als wel hun voorstelling van wat zou moeten, is dusdanig versoepeld, dat hoofd en bijzaken beter in perspectief worden geplaatst. Waar een moeder nog zeurt over kleine dingetjes, is dit eerder het resultaat van haar eigen wel en wee in het leven, dus als afspiegeling van haar emotionele staat van welbevinden, ongeacht het gedrag van haar kind. M.a.w, als haar zoontje nu recht fietst of niet, het maakt weinig verschil of zij wel of niet zal corrigeren. Zij zal corrigeren uit voorzorg, of als straf.


En opa of oma, hebben in hun gedrag geen hinder van hun eigen beslommeringen uit het leven ten aanzien van het kind. Zij kunnen dit beter scheiden dan de ouders. Als opa zijn emoties los zou laten op het kind, in kwade zin, dus het kind zou opzadelen met zijn gebreken en intolerantie ten aanzien van zowat alles, is dit een kwade opa. Maar als ouders dit doen, wordt dit volgens mij gezien als onderdeel van de opvoeding. Daarom kunnen ouders er mee wegkomen; wegkomen met ongepast gedrag. Terwijl op opa's en oma's deze regel niet van toepassing is, omdat van hen simpelweg niet wordt verwacht dat zij een corrigerende opvoedende taak hebben. Dit meegenomen houden wij een simpele vergelijking over: "Hoe dichter bij de genen, hoe bozer."

Opa's en oma's zijn meer ethisch verantwoord, door het uitblijven van ouderschap en zij een ondersteunende stabiliserende uitwerking behouden door het uitblijven van eigen bijkomende stress juist omdat de levensduur de levenservaring het inzicht op een dusdanige manier heeft beïnvloed zodat deze een overzichtelijk en minder precisieuze manier van levensbeschouwing er op nahouden.

Daarom stel ik het volgende voor: Als we ervan uitgaan dat het teveel aan sturende werking inderdaad een gevolg is van dit bovenstaande principe, waarom maken we in de hele opvoeding van onze kinderen dan niet één generatiesprong? De ouders voeden het kind zo op, op de manier die opa en oma zouden verkiezen!


Dit neemt de last van de ouder op het kind weg, en interfereert niet met de pure opvoeding zoals die behoort te zijn,, namelijk dat de persoonlijke emotionele disbalans niet in het geding komt. En zaken puur tot sturing resulteren, en niet tot verwarring van het kind, daar geen enkele ouder meer onbewust zijn persoonlijke humeur tussenbeide kan laten komen. Hij hoeft alleen nog maar te denken aan zijn eigen opa en oma, en dit te projecteren op zijn kind.

Houd dat beeld goed voor ogen! Zodat alle kinderen liefdevoller op kunnen groeien in een minder gestreste leefomgeving. Het is negerns goed voor, en ik vind dat veel te veel ouders onzinnig en overbodig boos reageren op hun kroost. Bij opa en oma zijn ze ook lief, toch?




Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.


Reacties:

ik had al lang voordat ik dit las de dingen overdacht die ik in de opvoeding verkeerd heb gedaan. het vervelende is, dat er verkeerde dingen gedaan blijven worden. niemand leert van de fouten van de ander. dat is het vervelende met mensen. grootouder zijn is nu eenmaal een meer ontspannen toestand omdat je over het algemeen niet bij het hele opvoedingsproces betrokken bent. in de situatie die jij in je reactie beschrijft is het natuurlijk een heel andere zaak.
als je met de hele familie in 1 huis woont, kan het allemaal veel soepeler verlopen, mits je allemaal een duit in het zakje kunt doen. maar het lijkt me dan wel essentieel dat je allemaal een beetje dezelfde opvattingen hebt. Als de ene persoon vrij auroritair is en de andere meer van het laat maar waaien type, dan kan dat nog veel meer spanningen opleveren. Twee ouders of 1 ouder of een hele familie is lang niet zo belangrijk. belangrijker is of er harmonie en respect voor elkaar in het gezin heersen. kinderen moeten aandacht krijgen en ook door de ouders gerespecteerd worden. respect dient altijd wederzijds te zijn.

Geplaatst op: 2013-01-19 19:48:01 uur

je benadert de situatie theoretisch. in de realiteit spelen veel meer factoren een rol, waarbij ervaring, levenswijsheid en een heel andere verantwoordelijkheid er enkele van zijn.

Geplaatst op: 2013-01-19 09:52:53 uur