Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Overige
Geplaatst:
18 januari 2013, om 11:39 uur
Bekeken:
626 keer
Aantal reacties:
1
Aantal downloads:
236 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"VOOR HAAR"


Toen Patricia naar haar kind keek, een klein meisje van drie jaar oud besefte ze dat er op financieel gebied snel iets moest gebeuren.
Als ze namelijk binnen de komende twee weken haar huur niet zou hebben betaald zou ze vrijwel zeker op straat komen te staan.
Haar ouders waren immers beiden al lid van de eeuwige jachtvelden, Haar moeder al twaalf jaar en haar vader al negen jaar.
Ze had geen broers of zussen en met de rest van haar familie had ze weinig contact.
Twee weken had Patricia Beekmans nog om haar huurschuld af te betalen en ze stond er alleen voor want haar ex-vriend en vader van haar dochtertje Megan was er een aantal maanden terug vandoor gegaan met een meisje van achttien, blijkbaar vond hij eenendertig toch echt wat te oud naar zijn maatstaven.
Nog nooit eerder had Patricia zo in zak en as gezeten, want als ze er uitgezet zou worden dan kreeg ze ook nog eens de kinderbescherming op haar dak omdat ze kleine Megan geen zekerheid kon bieden.
Dan zou haar kleine meisje naar een tehuis worden gestuurd zo hadden ze haar verteld, in ieder geval totdat ze haar weer een huis zou kunnen bieden.
Zo nu en dan huilde Patricia en op die momenten vroeg kleine Megan die natuurlijk niets van de situatie begreep wat er aan de hand was?
Uit liefde vertelde ze haar dochter dan vaak een leugentje en zei ze dat het niks ergs was.
Ze haatte het om te moeten liegen tegen haar kind maar wat moest ze dan zeggen?
Ze kon moeilijk zeggen dat ze haar bij haar mama zouden weghalen.

 

 

Toen Ken, haar egoistische ex-vriend was vertrokken had hij zijn pistool in het nachtkastje laten liggen met drie kogels ernaast.
Ken had namelijk zijn wapenvergunning gehad en was een gerespecteerd lid van de plaatselijke schietclub.
Of het voor hem ook legaal was om een wapen voor zichzelf te bezitten dat wist Patricia nooit en ze had ook nooit besloten om hem er naar te vragen.
Lang twijfelde ze of ze wel hetgeen moest doen wat al dagen in haar hoofd rondzong, het zou immers tegen de wet zijn en ze had geen enkele ervaring op dit gebied.
Diep van binnen wist ze dat hetgeen dat ze van plan was eigenlijk alleen maar fout af kon lopen, maar tjezus wat moest ze anders, ze leefde van de bijstand kon maar geen werk vinden en met haar benen wijd voor allerlei vunzige kerels was nou ook niet bepaald de oplossing die ze voor zichzelf bedacht had, al zou ze met haar Marilyn Monroe achtige uiterlijk genoeg klanten krijgen, maar verdomme ze had teveel zelfrespect om zich tot zoiets te verlagen.
En dus ging ze van haar laatste rooie duit naar de stad om een bivakmuts te kopen.
De afgelopen dagen had ze al gekeken bij de bank wat de rustigste dag was, en in die dagen was ze er achter gekomen dat ze het het beste op woensdag kon doen, woensdagmiddag om vier uur.
Toen ze die woensdag wakker werd rilde haar hele lichaam van de spanning, maar stoppen daar dacht ze geen moment aan niet nu zeker niet nu, ze deed het immers voor haar kleine meid.
En dus telde ze de uren en om half vier pakte ze haar tas en vroeg ze aan haar buurvrouw of ze even op megan wilde passen aangezien ze even wat kleine boodschapjes moest doen.
Toen ze een half uur later in de buurt van het bankgebouw was deed ze haar bivakmuts op en haar handschoenen aan, het pistool droeg ze onder haar jas maar ze had zichzelf voorgenomen dat er geen gewonden zouden vallen.
Ze zou dit snel doen en dan snel weer naar huis alsof ze nergens iets van af wist.
Met trillende benen betrad ze luttele tellen later het bankgebouw.
In langzame trillende pas liep ze naar het loket.
Daar aangekomen haalde ze langzaam het pistool uit haar handen.
Toen de kalende man achter het loket dat zag wilde hij eerst schreeuwen maar Patricia gebaarde hem dat hij beter zijn mond kon houden.
Ze gebaarde naar de kluis achterin de bank maar nu begonnen ook de andere mensen de gemaskerde verschijning op te merken.
Patricia zag het vanuit haar ooghoek en gebaarde de deftige mevrouw die al met de telefoon in haar hand zat om de politie te bellen dat ze dat beter niet kon doen.
Ze maakte nog maar eens een haastig gebaar naar de man achter het loket om het geld zso spoedig mogelijk te regelen.
Ze stapte achter het loket en zetten de man het pistool tegen zijn rug om vervolgens richting kluis te lopen.
Toen de man de kluis eenmaal geopend had vulde hij haar tassen met het geld wat er lag.
Ze wist niet hoeveel er lag maar ze dacht wel dat het ongeveer een half miljoen moest zijn.
Even voelde ze zich daar schuldig over maar vervolgens verviel dat schuldgevoel toen ze bedacht dat de mensen van wie dat geld was vast ook geen donder om haar welzijn zouden geven.
Ze verliet het pand via de achterkant en ging met de grote Zak geld, tja probeer dan maar eens om niet op te vallen via de meest onopvallende steegjes richting huis.
Patricia dacht veilig te zijn en knuffelde haar dochtertje toen ze haar had opgehaald bij de buurvrouw.

Echter had ze er niet aan gedacht dat in de straat waar ze de bivakmuts op had gedaan er ook een kleine onopvallende camera hing.

 

 

Agent Pieter Beerens nam de aangifte van de bank op en was degene die deze zaak mocht gaan onderzoeken.
Hij was inmiddels een jaar gescheiden van zijn vrouw en mede doordat hij en zijn ex-vrouw niet heel erg goed door een deur konden zag hij zijn zoontje Leo maar weinig, ze hield dat kleine mannetje zo veel mogelijk bij hem weg.
De hele siuatie deed Pieter pijn want hij was toch altijd goed geweest voor dat kleine ventje, hetzelfde gold voor zijn dochter Leann die er op haar achtiende verjaardag vandoor was gegaan met een of andere oudere kerel die zelf thuis een vriendin met kind had zitten.
Misschien was dat wel haar protest geweest tegen de scheiding van haar ouders.
Om zijn gedachten te verzetten beet de agent zich als een pittbull in deze zaak vast, vastberaden om de dader te pakken en hem of haar te laten boeten, waarschijnlijk hem dacht hij bij zichzelf.
Na een aantal dagen aan de zaak gewerkt te hebben zonder resultaat bedacht hij opeens dat het best had gekund dad de dader vanuit het kleine onopvallende zijstraatje waar alleen maar leegstaande winkelpandjes stonden was gekomen.
Tegelijkertijd bedacht hij dat ondanks dat er daar alleen maar leegstaande pandjes bevonden de camera in het straatje nog altijd daar hing, puur omdat de gemeente gewoonweg te lui was geweest om het weg te halen.
Hij glimlachtte en vroeg de tape op bij het beveiligingsbedrijf.
Hij bekeek de tape en zag meteen dat een blonde vrouw daar een bivakmuts over haar hoofd trok.
Toen hij de zaak verder onderzocht kwam hij erachter dat het hier om Patricia Beekmans ging, geboren 3 Januari 1982 wonend op de Prinssenstraat nummer 15.
Zonder zijn collega"s in te lichten ging hij zelf op de zaak af na het opzetten van een arrestatiebevel.

 

 

Een klein halfuur later stond hij voor haar deur en belde aan.
Gespannen deed Patricia open.
Ze schrok toen de agent voor haar deur stond en haar confronteerde met wat ze gedaan had.
Ze begon zachtjes te huilen en gaf toe dat zij degene was die de bank had overvallen.
Ik deed het voor mijn kleine meid zei ze snikkend, ik kon de huur niet betalen en als ik mijn huis verloor zou ik haar ook kwijtraken, maar door mijn eigen acties zal ik haar nu ook kwijtraken en zelfs niet kunnen zien opgroeien.
Pieter Beerens werd geraakt door het emotionele betoog van Patricia.
Maar mevrouw Beekmans u weet toch zelf ook wel dat dit de oplossing niet is voor uw problemen.
Ik weet het agent maar ik kon niet anders ik was wanhopig, zou u niet alles voor uw kinderen doen? Heeft u kinderen.
De agent voelde de tranen nu ook een klein beetje branden in zijn ogen. Ik begrijp u en ik zou zelf ook alles doen om mijn kinderen te helpen maar ik moet helaas de wet volgen hoe klote dat in deze siuatie ook is.
Doe wat u moet doen ik zal u niet tegenwerken, maar beloof dat u persoonlijk voor een goed pleeggezin voor mijn kleine meid zorgt.

 

De agent begon te peinzen, een kind heeft ten alle tijden zijn moeder nodig.
Okay dit is hoe het gaat gebeuren pak je pistool!!
Wat?
Luister naar wat ik zeg pak je pistool.
Zwijgzaam volgde Patricia zijn opdracht op.
Okay heb je het pistool?
Ja.
Haal hem van zijn veiligheidspal af en richt hem op mijn arm.
Wat nee straks schiet ik u dood.
Wees stil en doe wat ik zeg.
Patricia deed het.
Focus je nu want ik wil nog langer leven als vandaag.
Ben je gefocust?
Ja zei Patricia met trillende stem.
Mooi haal de trekker over en schiet me in mijn arm.
Maar straks!!
Doe wat ik zeg of ik reken je nu in, het moet lijken alsof je me overmeesterd hebt.
Patricia focuste zich en wachtte totdat het trillen iets minder werd.
Opeens was haar angst weg en haar doel duidelijk, ze zag de prachtige ogen van kleine Megan voor zich en besefte dat ze moest doen wat de agent zei als ze die mooie ogen na vandaag nog vaker zou willen zien.
Voor het eerst in haar leven was ze overtuigd van zichzelf, ze richtte het pistool nog een keer en schoot de agent in zijn arm, de agent slaakte vervolgens een korte schreeuw.
Toen hij een klein beetje van de pijn was bekomen gaf hij Patrica de volgende opdracht, pak je vakantiekoffer en doe het geld tussen je kleren zodat het minder snel opvalt.
Laat het grootste deel hier, neem vijftigduizend mee dat moet genoeg zijn.
Boek een ticket naar een of ander zonnig land en koop een nieuw paspoort en een nieuwe naam voor jou en je kind, dat moet lukken met geld.
En het belangrijkste ga nu en kom hier nooit meer terug.
Ik ben verplicht dit te melden maar ik geef je een uur de tijd.
Dank u wel hoe kan ik u ooit bedanken zei Patricia.
Geef uw kind een heel goed leven dan is het dit allemaal waard gewees. Ik ben zelf een vader en ik weet dat je voor je kind alles zou doen, of het nou binnen de regels ligt of niet.
Genoeg gepraat haal je kind uit haar wieg pak het geld en vertrek met een lastminute.

 

 

Patrica scheurde zo hard als ze kon naar het vliegveld en vertrok met het eerste de beste vliegtuig.
Ze had haar dochtertje gered en zou nu onder een nieuwe naam een nieuw leven opbouwen.
Waar? Wie zal het weten?
Voor Patricia of welke naam ze nu ook heeft maakte het niet uit, alles wat ze nodig had zat met haar mooie ogen naast haar en samen waren ze sterk genoeg om de wereld aan te kunnen.

 

 

                                              THE END



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.


Reacties:

Ik ben benieuwd wat mensen van mijn verhalen vinden, dus reacties zijn altijd welkom.

Geplaatst op: 2013-01-18 11:40:05 uur