Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Horror
Geplaatst:
14 januari 2013, om 02:13 uur
Bekeken:
603 keer
Aantal reacties:
1
Aantal downloads:
257 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Het Duistere huis"


Al van jongs af aan had ik het vreemde gevoel dat er iets kwaads, iets niet van deze wereld in het huis waar ik met mijn ouders opgroeide was.
Mijn ouders vertelden me altijd dat het mijn op hol geslagen fantasie was, en mijn vader zou ons beschermen als er iets kwaads in het huis zou zijn.
Daarmee gaf hij me dan een gevoel van veiligheid en op latere leeftijd vervaagde het vreemde gevoel dat er iets niet pluis was.
Jarenlang dacht ik er niet aan, totdat mijn vader op een ochtend onder mysterieuze omstandigheden levensloos onder zijn bed werd gevonden.

Ik bedoel maar, wie wordt er in vredesnaam dood onder zijn bed gevonden.


Mijn moeder die sinds tien jaar buiten de stad woonde, na de scheiding vijf jaar eerder in 1997, wist ook geen rationele verklaring te vinden.
Het vreemde gevoel van vroeger was weer terug, had ik het toen dan toch goed gezien?
Ik hoorde hem er nooit over, maar hij was een man van weinig woorden die het, al zou hij het gezien hebben toch nooit zou hebben verteld.
Op zijn begrafenis voelde ik de vreemde aanwezigheid weer alsof het mij en mijn familie achtervolgde.
Maar tegelijkertijd voelde ik dat iets mij beschermde.
Uiteindelijk praatte ik mezelf in dat er niets aan de hand was, daarom ging ik ook weer in het huis wonen waar ik ben opgegroeid.
Om voor eens en voor altijd van mijn angsten af te komen.
Nu weet ik dat ik dat beter niet had kunnen doen.
Want wat ik nu ga vertellen zal voor velen overkomen als op hol geslagen gedachte's.
De eerste nacht begon al ietwat vreemd.
De ramen kraakten en buiten bewoog een tak de hele nacht op dezelfde manier, waarmee hij om het kwartier het raam raakte.
Dat beangstigde me nog niet echt, ook niet het gekraak van de ramen en deuren, die de dagen daarna volgden.
Want het huis was immers oud, en dat soort dingen waren daarin de normaalste zaak van de wereld.
Maar toen ik s'nachts deuren hoorde open en dicht slaan bekroop een angstig gevoel mij.


In de nachten daarna hoorde ik stemmen roepen door de gangen.
Stemmen die klonken alsof ze niet van deze wereld waren.
Kom Naomi kom snel, fluisterden zij over de gang.
Ondanks mijn angst keek ik op een moment ook op de gang.
De schaduw die ik op de muur zag was niet menselijk, waarmee ik bevestigd kreeg wat ik altijd al dacht.
Door een fikse wind in het huis, (Lees de ramen en deuren waren gesloten, het kwam uit de muur) Werd ik omver geblazen.
Ik wachtte tot het dag werd maar de kracht van het ding van de andere wereld liet niet toe dat het dag werd, het werd alleen nog maar nacht.
Ik sloot me op in mijn kamer en werd langzaam gek.


De eerste nachten klopte de geest of wat het ook was alleen maar aan, alsof het niet naar binnen kon komen.
Maar dat was schijn bedriegt.
Want op een nacht betrad het mijn kamer.
Vraag me niet hoe het eruit zag dat is niet te beschrijven, net als dat ik nooit zal weten wat het was of waar het vandaan kwam.
Naomi, Naomi kom, ik wil je ziel.
Op de een of andere manier werd ik net als mijn vader onder het bed gedreven, en dacht ik dat mijn lot bezegeld was.
Ik sloot mijn ogen en wachtte op het einde, toen ik een stem hoorde die vertrouwd klonk, de stem waarmee ik was opgegroeid.
Mijn vader althans een geestverschijning van hem stond in de deuropening.
Laat haar gaan, laat mijn kleine meid gaan.
Het wezen gromde.
Ik ken je zwakte sprak mijn vader tegen het wezen, dat is de reden dat je wel mijn leven nam maar mijn ziel niet kon krijgen.
Je kan namelijk alleen de zielen pakken die angst voor je hebben, ik had en heb geen angst voor jou.
Papa ben jij dat?
Ja kleine meid, mijn liefde voor jou zorgt ervoor dat ik voor een korte periode de kracht heb om dit misbaksel te stoppen.
Laat haar gaan, laat haar gaan, laat mijn kleine meid gaan.
Als sneeuw voor de zon verdween het, wat me even daarvoor had proberen te vermoorden.
Papa hoe is het je gelukt deze geest te verdrijven.
Twee dingen kleine meid niet bang zijn en mijn liefde voor mijn dochter.
Het spijt me meisje.
Ik kan niet veel langer hier blijven, maar laat dit huis achter je, want ik weet niet hoelang het wegblijft.
Ga met me mee Pap, en leef weer.
Ik zal altijd bij je zijn zolang ik leef in je hart.
Vaarwel Pa, vaarwel zei ik met pijn op mijn gezicht.
Daarna verliet ik het huis en ging ik heel ergens anders wonen.
van het geestwezen heb ik tot op de dag van vandaag nooit meer lastgehad.



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.


Reacties:

Ik ben benieuwd wat mensen van mijn verhalen vinden, reacties zijn altijd welkom.

Geplaatst op: 2013-01-14 17:52:16 uur