Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Horror
Geplaatst:
18 december 2012, om 00:27 uur
Bekeken:
668 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
252 [ download ]

Score: 1

(1 stem)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Highway to hell"


Bill had de adviezen genegeerd.
Hij had het advies gekregen om niet via het verlaten landweggetje naar Far te rijden, maar het was de enige weg waarmee je het plaatsje redelijk snel kon bereiken.
Er waren ook wel andere wegen maar dan deed je er minstens twee uur over, en aangezien Bill al over drie kwartier een presentatie over zijn nieuwe boek had, sloeg hij de adviezen in de wind.
Hij had de verhalen gehoord over een ernstig auto ongeluk wat hier dertig jaar geleden had plaats gevonden en waarbij alle zes de inzittenden om het leven kwamen.
Vier volwassenen en twee kinderen.
De legende wilt dat de geesten van deze mensen hier nog steeds rondzwerven, loerend op de mensen die over deze weg rijden, om ze vervolgens te grazen te nemen omdat hun leven voorbij is en ze het niet kunnen accepteren dat anderen wel hebben wat zij niet hebben, namelijk leven.
In de dertig jaar na het ongeluk zijn er op deze weg meer dan twintig mensen verdwenen.
Hun auto"s werden midden op de weg gevonden, zondere enig teken van passagiers.
Alle twintig kwamen ze nooit op hun bestemming aan, en van alle twintig is nooit meer iets vernomen.
Bill nam de verhalen niet al te serieus, en besloot de weg gewoon te nemen.
Veel erger dan zijn altijd zeurende ex-vrouw konden die geesten toch niet zijn.
Bill begon in zichzelf te lachen bij de gedachte.
Hij moest nog een paar meter tot aan het weggetje, en besloot nog maar een marlboro op te steken.
Want ondanks dat de roman die hij vandaag ging presenteren zijn zoveelste hit was raakte hij toch altijd wat uit zijn doen als hij toespraken of dat soort dingen moest doen.
Dat had hij vroeger al op school en dat was nooit echt verdwenen.
Uit de radio schalde ondertussen Country roads van wijlen John Denver.
Bill begon het refrein hard mee te zingen, onderwijl denkend aan hoe hij straks het beste zijn boek kon presenteren.
De brug was inmiddels bijna bereikt en hij moest nog een keer grinniken om de spookverhalen over dat oude weggetje.
Hij draaide zijn auto naar rechts en reed over het bruggetje richting de beruchte weg.
Aan beide kanten van de weg waren er diepe afgronden te zien, dus voorzichtig rijden was noodzakelijk.
Hij kwam het bruggetje af en reed vervolgens het weggetje op.
Ondertussen mompelde hij tegen zichzelf. (Zie je nou wel er is niets aan de hand)
Niet veel later sprong de radio op een andere zender, en Highway to hell schalde door de boxen.
Toepasselijk dacht Bill.
Hij zong een beetje mee met de radio, onderwijl rustig voortrijdend over de weg,
Toen het nummer was afgelopen zette hij de radio even uit, maar stomverbaasd keek hij op toen het uit zichzelf weer aansprong.
Opnieuw klonk Highway to hell door de speakers.
Bill probeerde het apparaat uit te zetten, maar de radio reageerde niet.
Bill probeerde een ander kanaal maar op elk kanaal klonk Highway to hell door de speakers.
Zijn volgende poging om de radio dan maar stil te zetten en los te koppelen faalde ook, het ding leek muurvast te zitten en het geluid werd inplaats van zachter steeds harder.
Terwijl Bill bezig was met de radio schrok hij ineens op.
Voor een kort moment leek het alsof er een schim door zijn voorraam ging.
Toen hij opkeek voelde hij een koude wind, zijn raampje stond ineens open zonder dat hij hem zelf geopend had.
Hij draaide het snel weer dicht en vervolgde zijn weg.
Toen Bill de tegenligger recht op hem af zag rijden dacht hij dat zijn levensdagen geteld waren.
Er was geen mogelijkheid meer om de tegenligger te ontwijken en Bill sloot zijn ogen wachtend op de dood die elk moment zijn intrede kon doen.
Toen de auto nog maar een paar centimeter van hem af was en Bill voorzichtig voor een laatste keer zijn ogen opende, was het voertuig in het niets verdwenen.
Het enige wat hij nog voelde was een ijzig koude wind.
Snel praatte hij zichzelf maar in dat het gezichtsbedrog was.
Highway to hell speelde inmiddels voor de vijfde keer en hoe hij de knop ook probeerde zachter te zetten, het verdomde ding reageerde niet.

Hij raakte nog meer verbijsterd door hetgeen wat hij voor zich zag.
Twee kleine kinderen in bebloede witte kleding midden op de weg, het meisje in een jurk, het jongetje in een soort van kostuum.
Beiden zaten onder het bloed.
Bill had ze niet ouder dan een jaar of vijf a zes geschat.
Hij remde hard, en stopte zijn auto.
Hij stapte uit om te kijken wat er aan de hand was.
De kinderen keken hem ineens strak aan toen hij naar ze toeliep.
Is alles ok?
Bill liep nu iets sneller naar ze toe.
Opeens waren de kinderen weer in het niets verdwenen, ongeveer net zo snel als dat ze verschenen waren.
ik zie dingen die er niet zijn dacht hij bij zichzelf.
De koude wind van eerder gierde weer door hem heen, en toen hij omkeek zat er een grote barst in zijn autoruit.
Wat is dat nou weer verdomme mompelde hij in zichzelf.
Hij stapte zijn auto in draaide het sleuteltje om en vevolgde zijn weg, terwijl Highway to hell voor de zoveelste keer speelde.
Na een paar meter sprongen alle vier zijn banden lek en was hij gedoemd om hier te blijven totdat de hulp kwam die hij nu zou gaan bellen.
Zijn mobiele telefoon bleek hier echter geen bereik te hebben, en zijn verbijstering werd nog groter toen het toestel in duizend splintertjes uit elkaar spatte.

Nu begint hij toch ook wel in paniek te raken.
Het hamertje die je normaal gebruikt om een ruit mee in te slaan mocht je knel komen te zitten bij een ongeluk, besluit hij nu te gebruiken om zijn radio mee tot pulp te slaan.
Maar alsof het ding alles kan hebben blijft het apparaat gewoon Highway to hell spelen.
Verdomme wat is dit.
Ondertussen lopen de twee kleine kinderen met de bebloede kleren met uitgestoken handen op hem af, en van de andere kant komen er twee vrouwen in bebloede jurken op hem af, aan weer een andere kant verschijnen er twee mannen in pak.
Vanuit het niets verdwijnen de zes mensen weer, net zo snel als dat ze waren verschenen.
Paniekerig kijkt Bill om zich heen terwijl hij uit zijn auto springt en het op een rennen zet.
Highway to hell begint nu harder en harder te spelen, en de zes mensen komen weer tevoorschijn.

Plots beginnen zijn benen aan te voelen als pap en stopt hij met rennen
Bill wilt bewegen maar het lukt niet, Bill wilt schreeuwen, maar er komt geen geluid uit.
De geesten komen dichterbij en dichterbij en steken hun handen naar hem uit.
Bij elke stap sluiten ze hem verder in.
Alle twaalf de handen reiken nu naar hem uit, en trekken hem mee de afgrond in.
Alles om hem heen wordt vaag.
De twintig andere geesten huilen en schudden met hun hoofd.
Nog een keer hoort hij heel zachtjes Highway to hell, en daarna wordt het stil.
Zijn geest verlaat zijn lichaam, die op zijn beurt in het asfalt verdwijnt alsof het er nooit geweest is.
Er zal gesproken worden over de eenentwintigste verdwijning.
Bill begint te besffen dat hij gedoemd is om eewig hier te blijven.
Eeuwige gevangenschap.
Voor altijd zal hij de geesten van de verkeerslachtoffers moeten vergezellen, omdat de zes nu eenmaal nooit genoeg gezelschap zullen hebben.
Hij is niet de eerste en zal ook zeker niet de laatste zijn.
Er zullen er meer volgen, zij die net zo eigenwijs zijn als hem.
En ze zullen het weten ze zullen het beseffen, net zoals hij nu beseft dat je goede raad nooit in de wind moet slaan.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.