Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Horror
Geplaatst:
16 december 2012, om 15:43 uur
Bekeken:
709 keer
Aantal reacties:
1
Aantal downloads:
231 [ download ]

Score: 2

(2 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Het Monster"


Papa, Mama er zit een monster onder mijn bed, zei de vijfjarige Liz angstig tegen haar ouders.

Lizzy monsters bestaan niet.

Het is echt waar Papa, hij zegt dat hij ons allemaal te pakken krijgt.

Ga nou maar lekker slapen Liz ik laat het nachtlampje branden dan is het wat minder eng in het donker.

Terwijl haar ouders naar de huiskamer gaan om de avondfilm af te kijken probeerde Liz zichzelf in slaap te krijgen:

Monsters bestaan niet, monsters bestaan niet, mompelde ze in zichzelf.

Maar hoe zeer ze zichzelf ook probeerde te overtuigen er was geen ontkomen aan de vuurrode ogen die haar vanaf de rand van haar voeteneind aankeken.

Ga weg, ga weg zei ze angstig tegen het monster.

Liz moest er niet aan denken dat zij of haar ouders door het monster gegrepen zouden worden.

Papa en Mama waren altijd heel lief, op maandag gingen ze altijd ijsjes halen en omdat kleine Lizzy niet kon kiezen tussen waterijsjes en chocolade ijsjes kreeg ze er altijd twee.

Op woensdag en zaterdag mocht ze met Papa mee zwemmen, en op zondag mocht ze altijd de film uitzoeken die ze zouden kijken voordat ze naar bed ging.

Liz had twee lieve ouders John en Marnie, die elkaar tien jaar terug hadden ontmoet in de rij bij de supermarkt.

Ze raakten aan de praat en van het een kwam het ander.

Na hun eerste date gingen ze nooit meer bij elkaar weg.

 

 

Liz zag het monster steeds dichter naar haar bed kruipen.

Het maakte ranzige en slijmerige plopgeluiden terwijl het tergend langzaam over de vloer kroop.

Het kleine meisje was doodsbang maar kon zich door haar angst niet meer bewegen.

Ze wilde gillen net als toen ze haar konijn bebloed en dood in zijn hokje vond maar deze keer kwam er geen geluid uit.

Het monster kroop nu met zijn kop over de rand heen, en vervolgens begon hij het doodsbange meisje iets in haar oor te fluisteren:

Niet veel later was hij als sneeuw voor de zon verdwenen.

 

 

Het meisje haar angst leek ineens weg toen ze reikte naar het glinsterende zilveren object onder haar kussen.

Ze pakte het en begon op een duivelse manier te glimlachen.

Niet veel later stapte ze uit bed en liep met het zilveren glimmende vleesmes door de gang.

Onderweg stopte ze even en raakte ze met zichzelf in discussie.

Nee je mag dit niet doen, Pappie Mammie houden van ons.

Het moet zei een ander gedeelte van haar sissend terug.

Kleine Liz begon te huilen en duivels te glimlachen op hetzelfde moment, alsof het goede en het kwade gedeelte in haar om voorrang vochten.

 

Haar goede gedeelte waagde nog een poging.

Hou op, hou op, maar haar kwade deel bleek toch te sterk.

Langzaam opende ze de slaapkamerdeur van haar ouders en op haar tenen betrad ze hem.

Het was pas anderhalfuur geleden dat haar ouders haar weltrusten hadden gezegt.

Inmiddels sliepen ze zelf omdat de film was afgelopen.

Langzaam sloop ze naar het bed en toen ze die eenmaal bereikt had bracht ze het mes omhoog.

Nog een keer twijfelde ze, maar toen nam het kwade gevoel het weer over.

Met een snelle haal stak ze het mes in de halsslagader van haar moeder.

Het bloed spoot eruit en haar moeder gilde terwijl het leven langzaam uit haar verdween.

Van dat geluid werd haar vader wakker, maar voordat hij besefte wat er gebeurt was stak Liz het mes al in het zachte vlees van zijn buik.

Waarom? stamelde hij nog.

Ik wil dit niet Pappie, zei kleine Lizzy huilend, ik wil dat jullie blijven leven.

Onmiddelijk kwam de glimlach weer terug, nee sterven Pappie, sterven mammie.

Langzaam en met veel moeite haalde ze het mes door haar vaders buik alsof ze croma aan het snijden was.

 

Niet veel later waren haar ouders dood.

Daar lagen ze dan de mensen die haar leven hadden geschonken.

De hand van haar moeder lag in die van haar vader alsof ze daardoor voor eeuwig verbonden zouden zijn.

Of was samen sterven misschien draagelijker dan alleen.

Liz begon te huilen en schudde paniekerig aan haar ouders.

Die gaven op hun beurt geen krimp meer.

Huilend liet ze zich op de grond zakken terwijl ze besefte wat ze had aangericht.

Nooit meer samen zwemmen, nooit meer samen film kijken, nooit meer samen ijsjes halen.

 

ALLES WAS VOORBIJ.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.


Reacties:

Ik ben benieuwd wat mensen van mijn verhalen vinden dus reacties zijn altijd welkom.

Geplaatst op: 2012-12-16 15:45:42 uur