Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Overige
Geplaatst:
9 december 2012, om 15:41 uur
Bekeken:
597 keer
Aantal reacties:
2
Aantal downloads:
249 [ download ]

Score: 2

(2 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Thuis"


Vier grijze muren is wat ik om me heen zie.

Het zweet breekt me uit, deze gevangenis maakt claustrofobische gevoelens bij me los.

Mijn enige ontsnapping naar betere tijden zit in mijn hoofd.

 

In mijn gedachten ben ik weer in het plaatsje waar ik geboren ben en waar ik de mooiste tijd van mijn leven had.

Ik zie mezelf van de trein stappen terwijl mijn ouders mij liefdevol verwelkomen.

Alles is nog hetzelfde als toen ik deze plaats verliet, zelfs de takken aan de bomen.

Op het tuinpad van mijn ouders komt Mary mij tegemoet rennen met haar goudblonde haren en haar volle lippen.

Ik denk aan de vele keren dat we kusten en mijn gedachten zijn zo levendig dat het allemaal echt lijkt en dichtbij, al is het maar voor eventjes.

 

Maar naar dat leven kan ik nooit meer terug.

Nooit meer zal ik met haar in het gras liggen.

Nooit meer zal ik de onovertroffen biefstuk die mijn moeder altijd bakte proeven.

Hoewel de smaak van dat heerlijke stuk vlees zo vast in mijn gedachten zit dat ik het soms nog proef zonder dat het er echt is.

Maar ik besef dat ik de realiteit onder ogen moet zien.

Zowel Mary, die ik al drie jaar niet had gezien als mijn ouders waarmee ik de band verpest had kwamen gister voor de allerlaatste keer afscheid nemen.

Mary kuste me voor de laatste keer en vertelde in mijn onschuld te geloven, mijn ouders omhelsden me en vertelden dat ze van me hielden dus ik denk dat de mensen die ik lief heb mij vergeven hebben voor mijn domme acties in de laatste paar jaar.

Ondertussen dwaalt mijn blik weer af naar de vier grijze muren.

De bewaker opent de deur om een dominee binnen te laten die mij een laatste psalm wil voorlezen, over leven over dood en over vergeving en meer van dat soort dingen.

Ik bedank hem vriendelijk en zeg dat ik geen religieus man ben en dat hij dat boek maar beter weer mee kan nemen.

De dominee probeert mij nog te overtuigen om om vergeving te bidden, maar ik ben onschuldig aan hetgeen waar ik voor vast zit.

Zoals ik al zei ik heb veel domme dingen gedaan, drank, drugs, diefstal, inbraak.

Ik heb mijn ouders gekwetst en Mary bedrogen met haar beste vriendin.

Ja het klopt dat ik in mijn laatste jaren niet altijd leuk bezig ben geweest, maar ik ben niet schuldig aan hetgeen waarvoor ik veroordeeld ben.

 

Ik ben niet schuldig aan moord.

De oude vrouw die is doodgeschoten en waaraan ik nog geld schuldig was is neergeschoten door iemand anders.

Diegene heeft mij knockout geslagen toen ik hem op heterdaad betrapte.

Mijn verbijstering was namelijk zo groot dat ik me vergat te verdedigen.

Hij had handschoenen aan en duwde mij in bewusteloze toestand het pistool in mijn handen.

Dat is hoe de politie mij vond, met mijn vingerafdrukken op het pistool.

Maar de politie gelooft mij niet en hier in Louistown geld de doodstraf, de elektrische stoel.

Nog een keer denk ik aan Far, de kleine plaats waar ik ter wereld kwam en mijn mooiste jaren beleefde.

Nog een keer gaan mijn gedachtes terug naar de biefstuk van mijn moeder, de voetbalwedstrijden die ik met mijn vader keek,

en de keren dat ik de liefde bedreef met Mary in het zachte groene gras, terwijl mijn hand door haar goudblonde haren ging en haar lippen de mijne raakten.

 

Over een uur is het zover dan verlaat ik deze wereld, als de spons mijn hoofd nat maakt en de kap over mijn inmiddels kale schedel wordt getrokken.

Daarna zullen de mensen die mij lief hebben, mijn ouders en Mary me begraven onder het groene gras van thuis.

Rozen zullen op mijn kist vallen, mooie rode rozen waarop Mary en ik altijd zo gek waren.

Daarna zal slechts de duisternis mijn gezelschap zijn als mijn kist langzaam in de grond zakt.

Ik hoop dat mijn ouders hier ooit van kunnen herstellen, en dat Mary ooit nog iemand vind waarmee ze oud kan worden.

Dat verdiend ze.

Wat mij betreft het is slechts een leven, en leven komt en gaat dagelijks.

Ik ga naar huis, en deze keer zal ik nooit meer vertrekken dat is mijn troost voor eeuwig zal ik rusten omringt door het groene gras van thuis.



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.


Reacties:

Ik vind het goed geschreven.
Je helemaal ingeleefd in de persoon!
Schrijf en schrijf, het kan allemaal nog steeds beter, maar dat komt. Oefening baart kunst!

Geplaatst op: 2012-12-11 18:32:26 uur

Ik ben benieuwd wat mensen van mijn verhale vinden dus reacties zijn altijd welkom.

Geplaatst op: 2012-12-09 15:45:09 uur