Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Horror
Geplaatst:
3 december 2012, om 18:41 uur
Bekeken:
800 keer
Aantal reacties:
1
Aantal downloads:
398 [ download ]

Score: 3

(3 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Strafwerk"


Al langer waren de leerlingen van het Berends college, een plaatselijke middelbare school de grillen van mevrouw Bossen zat.
Trudy heette de lerares van haar voornaam, en spottend maakte de hoogste klas van de school, die vol zat met 16 jarige pubers haar  belachelijk.
Achter haar rug scholden ze haar uit voor achterlijk kakwijf en zure pleuristrut, en dat waren nog de minste van de namen die ze kreeg.
Degene die iets meer durfden noemden haar de hoer van de rotari.
Uiteraard achter haar rug om.
Trudy was het soort lerares die mensen liet nablijven en strafwerk liet schrijven als zij vond dat ze hun werk niet goed hadden gedaan.
Als leerlingen onder de les ook maar een woord met elkaar wisselden dan kwam zij er al bij staan om ze een onvoldoende te geven en een boekwerk met naschools strafwerk.
De leerlingen konden zich niet aan de indruk onttrekken dat ze in zichzelf genoot als ze weer een van hen op de lazer had gegeven.
Elke school heeft natuurlijk wel een pestkop en soms ook meerdere, zij die de onzekeren en zwakkeren tot wanhoop drijven, maar mevrouw Bossen was er zo goed in dat ze ze zelfs de meest stabiele personen tot wanhoop en boosheid bracht.
En het kreng genoot ervan.
Het was zo`n beetje het levensdoel van de vrouw geworden, nadat haar man haar had verlaten voor een jonge blondine van 20.
Dat was nu vijf jaar terug en sindsdien was ze van gewoon een oude zuurpruim die zichzelf iets te serieus nam, veranderd in iemand die een demonisch genoegen schepte in het straffen van leerlingen.
De knappe goedlachse Cindy en haar ietwat nerdy vriendje Piet waren mensen met een vriendelijk en geduldig karakter, maar zelfs bij hen knapte er iets nadat ze maanden met de gemene lerares opgescheept hadden gezeten.
Zelfs de andere leraren mochten haar niet, alleen de hoofdmeester, die ook haar broer was hield zijn zus altijd de hand boven het hoofd.
Henry Bossen was zelf ook niet het meest vriendelijke type en eigenlijk had hij een takkehekel aan kinderen, pubers en tieners.
Waarom hij dan toch hoofdmeester was wist niemand.
Waarschijnlijk om zoveel mogelijk leerlingen dwars te zitten.
Op een zekere vrijdag hadden Cindy en Piet hun plan gesmeed.
Cindy legde het plan neer bij de andere leerlingen van de klas en het leek hen allen een goed idee om uit te voeren.
Piet had die midddag ingebroken in de computer van de Hoofdmeester en verzond een email aan Trudy Bossen dat er die avond een spoedvergadering was.
Cindy op haar beurt jatte de reservesleutels uit zijn kantoor.
En dit allemaal gebeurde toen Henry rustig zat te eten.
Een paar andere leerlingen hadden  van een of ander louche figuur een tweetal pistolen gekocht, en weer een paar anderen hadden ongeveer een hele boom aan papier ingekocht.
Het was wachten op de avond en de leerlingen waren voor het eerst verheugt om Juffrouw Trudy Bossen te zien.
Vanavond zouden ze dat oude serpent is een flink lesje leren.
Rond zevenen kwam ze aan in haar degelijke mantelpakje.
Ietwat verrast merkte ze in zichzelf op dat ze waarschijnlijk de eerste was.
Aangezien ze nog geen auto`s van haar collega s zag staan.
Echt erg vond ze dat niet, ze minachtte ze toch alsof ze uitwerpselen in een openbaar toilet waren.
Zelfverzekerd stapte ze de aula binnen, toen ze onmiddelijk het koude ijzer van een pistool tegen haar hoofd voelde.
Toen ze zag wie het was leek ze zowaar wat emotie te tonen, ze keek namelijk geschokt toen ze zag dat de breedgeschouderde Leo Mandeman, een van haar vervelende leerlingen degene was die het pistool op haar hoofd had gezet.
Waar denk je dat je mee bezig bent jongeman, zei ze zo rustig mogelijk.
Meekomen mevrouw Bossen op naar de les.
Hier ga je flink mee in de problemen komen jongeman.
Alstublieft mevrouw Bossen het is beter dat u even stil bent, want ik ben hier tenslotte degene met het pistool, en ik verzeker u dat als u gilt of wat dan ook probeert te doen waarvan ik niet gediend ben dan schiet ik u af als de lelijke slang die u bent, heb ik mezelf nu duidelijk gemaakt Trudy.
Angstig knikte Trudy en volgde zijn weg naar de klas.
Eenmaal in de klas aangekomen werd Trudy Bossen met touw aan haar burostoel vastgebonden.
Alleen haar armen en handen werden vrijgehouden.
Cindy nam het woord.
Weet u nog die keren dat wij straf kregen om redenen die nergens op sloegen, alleen maar omdat u uw dictatuur wilde uiten richting ons allen.
Vooral die keer dat Piet en ik een proefwerk kregen afgekeurd, nadat Piet even zijn ei aan me kwijt moest omdat zijn zusje die was aangereden door een auto vocht voor haar leven in het ziekenhuis.
Dat wist u maar het maakte u geen donder uit.
Wist u nog de belangrijke cijfers die wij misliepen gewoon omdat u het ons niet gunde, en weet u ook nog hoe u daar verdomme van genoot met uw zure rotkop.
Ik zal u vertellen ik ben een type die niet makkelijk te breken is maar u kreeg het bijna voor elkaar.
Bijna, inderdaad want toen besloten we in te grijpen en het niet verder te laten gaan.
Trudy wilde reageren maar onmiddelijk legde Piet zijn hand op haar mond.
Lieverd doe jij er tape op dan hoeven we dat slappe gelul van haar niet aan te horen, zei ze tegen Piet.
Natuurlijk schat voor jou wel.
Mevrouw Bossen kreeg het tape op haar mond, waarna een leerling het grote papier op haar buro legde en haar een een pen gaf.
Okay mevrouw Bossen het gaat nu als volgt sprak Cindy met haar altijd vriendelijke glimlach: u gaat strafwerk schrijven.
U gaat opschrijven: ik zal geen leerlingen meer dwarszitten.
En nee niet een uurtje, ooh nee u gaat het hele weekend schrijven tot aan maandagochtend.
Als u dat red kunt u maandag weer verder met uw pathetische leventje.
U zult schrijven, en wel aan een stuk door.
De lerares keek haar hatelijk aan, maar Cindy en de rest van haar klasgenoten die lachten alleen maar.
Cindy en Piet gingen zo in hun victorie op dat ze gepassioneerd zoenden, en de lerares keek alleen maar vol walging.
Ooh en mevrouw Bossen geen eten en drinken tot maandag, en niet stoppen met schrijven anders gaat het pistool af dat vanonder de tafel op u gericht staat.
Denk daar maar aan als u moe wordt.
En zo begon Trudy Bossen dus met schrijven, alsmaar schrijven.
De eerste uren gingen nog wel, daarna kwamen de blaren maar ook dat was nog niets vergeleken bij zaterdagavond, want toen begon het eerste bloed te komen, en kregen haar trillende bebloede handen steeds meer moeite om grip te houden op haar pen en papier.
Voor het eerst in jaren huilde ze, en haar blik werd die van een smekende.
Maar de leerlingen hadden geen genade.
Ze zou schrijven tot het vel van haar huid af viel totdat haar handen zo kapot waren en de honger zo erg was dat ze van pure pijn zou opgeven en het wapen zou laten afgaan.
Haar handen zouden toch nooit meer hetzelfde worden, want met de minuut kwam er meer bloed en meer bloed.
In de loop van zondagmiddag begon Haar vel  er gewoonweg af te vallen en ondanks de tape op haar mond kermde ze het uit.
Maar niemand kon haar horen, niemand kon haar zien, behalve de leerlingen waarvan de ouders niet beter wisten dan dat ze een weekend weg waren met school.
En die leerlingen kenden na al die maanden geen genade meer.
Die waren inmiddels zo ver heen dat ze genoten van de walgelijke mengeling van bloed vel en inkt.



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.


Reacties:

Ik ben benieuwd wat mensen van mijn verhalen vinden.
Dus reacties zijn altijd welkom.

Geplaatst op: 2012-12-03 18:54:31 uur