Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Overige
Geplaatst:
20 oktober 2012, om 22:07 uur
Bekeken:
269 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
71 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Het kan verkeren"


Onderstaand verhaaltje schreef ik in opdracht voor schrijfles. We moesten een verhaal van maximaal 1 A-4tje schrijven over Max en Marieke, die een blind date hebben en allebei verwachtingen hebben die ze flink moeten bijstellen. Het ging er hierom dat je consequent vanuit hetzelfde perspectief schreef. Ik heb gekozen voor het personaal perspectief vanuit Max. Je ziet dus alles met de ogen van Max.

 

 

 



Hè verdorie! Max schopte zuchtend zijn broek uit.
Koffievlekken, dáár kon hij niet mee aankomen op zijn date met Marieke. Hij had
uit haar gegevens op de datingsite al begrepen dat ze tamelijk geordend was.
Dat boezemde hem wel wat vrees in. Chaotisch was meer het bijvoeglijk naamwoord
dat bij hem paste, maar de rest van haar beschrijving had hem zó aantrekkelijk
geleken dat hij dit ene punt wel dacht te kunnen passeren. Natuurlijk geen
enkele gewassen broek, o wacht eens even, er lag nog een schone joggingbroek.
Eigenlijk geen gezicht voor een date, maar hij zou wel zeggen dat hij na hun
afspraak direct zou gaan joggen.



Zowaar, er lag nog een shirt dat er wel bij paste en twee
sokken, waarvan één met een gat, maar dat zag je niet als je je schoenen aan
hield. Tja, dan moest hij ook wel zijn joggingschoenen aan. Nou ja, ze moest
hem maar nemen zoals hij was…of niet.



 



Met een drafje kwam Max het restaurant binnen waar hij met
Marieke had afgesproken en aan een tafeltje bij het raam zat het mooie meisje
dat hij zich had voorgesteld. Ja, zó moest ze eruit zien, kastanjebruin haar,
groene ogen en een figuurtje…tjonge! Maar ze keek even om en een slanke donkere
jonge man kwam uit het herentoilet en stevende recht op haar af. Ze hoorden
duidelijk bij elkaar.



Een paar tafeltjes verder zat, mijn hemel, een puisterig
meisje met een beugel. Ze lachte vriendelijk naar hem en zei: ‘Jij bent vast
Max, ik ben Marieke’. Ze had een prachtige stem, dat wel, en ze zag er ook heel
netjes gekleed uit. Max verontschuldigde zich maar niet over zijn kleding.
Tegenover die puisten mocht best wat staan, dacht hij. Met enige tegenzin ging
hij zitten om een uur later verbaasd tot de ontdekking te komen dat hij
verwikkeld was geraakt in een bijzonder humoristisch en interessant gesprek.
Eigenlijk vielen die puisten best mee. Daar zou heus wel wat aan te doen zijn
en zo’n beugel, daar werd je alleen maar mooier van, toch?



 



Toen ze afscheid namen, na voor de volgende week weer
afgesproken te hebben, zei Marieke:



‘Weet je, je valt me alles mee. Ik had eigenlijk gedacht dat
je een saaie Piet zou zijn en toen ik je in die joggingkleding zag binnenkomen
dacht ik: o nee, nog een sportfanaat ook.’



Max legde haar uit waarom hij de joggingkleding aanhad en
Marieke lachte en antwoordde:



‘Ach…je kunt niet alles hebben en soms lukt het nog wel wat
structuur in je leven aan te brengen, met een beetje hulp misschien…’



 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.