Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Kinder
Geplaatst:
14 augustus 2012, om 08:53 uur
Bekeken:
742 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
286 [ download ]

Score: 1

(1 stem)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Eldan - Draakje te water!"


 

 

Draakje Eldan vloog over een grote waterplas.

Heel in de verte kon hij de overkant zien, dus hij dacht dat hij, als grote drakenjongen, daar makkelijk naartoe kon vliegen.

 

Maar na een tijdje vliegen werd hij toch wel erg moe, en die overkant leek maar niet dichterbij te komen.

Eldan werd steeds moeier en moeier, zijn vleugels gingen heel erg pijn doen. Hij ging steeds lager en langzamer vliegen, maar ook dat hielp niet.

En toen... au, au, Eldan kreeg kramp in zijn vleugels, hij kón gewoon niet meer verder vliegen, maar de overkant was nog zó ver!

Eldan kon niet meer, en met een grote PLONS! viel hij in het water.

Maar draakjes kunnen helemaal niet zwemmen! Eldan spartelde in het water, maar wist niet hoe hij boven moest blijven. Steeds weer ging hij kopje onder. Oh, wat moest hij nu toch doen, zo ging hij nog verdrinken!

 

Toen opeens voelde Eldan iets onder hem, dat hem langzaam omhoog duwde.

Eldan schrok zich een hoedje, wat was dat nou?

Het grijze ding tilde hem bijna helemaal uit het water. Toen hoorde Eldan een stem, die zei: “Vouw je vleugels maar op en ga op je rug liggen, dan drijf je vanzelf.”

Eldan deed het maar, hij vouwde zijn vleugels op, ging op zijn rug op het grijze ding liggen, en toen... dook het grijze ding weer langzaam onder water!

Eldan was even bang dat hij weer zou wegzinken, maar nee, omdat hij rustig op zijn rug lag, zonk hij maar een klein stukje weg, en bleef toen drijven. Opgelucht haalde Eldan adem en spuugde wat van het water uit, dat hij had ingeslikt.

 

Naast hem kwam het grijze ding weer boven, en nu zag Eldan dat het een dier was, met een kop met ogen en een bek, en vreemde platte handen.

Eldan wist helemaal niet wat dit was, maar hij zou er vast niet bang voor hoeven te zijn, dus zei hij: “Hoi, ik ben Eldan de Draak, hoe heet jij?”

Het grijze dier antwoordde: “Hoi, ik ben Danny de Dolfijn. Dus jij bent een draak? Maar die horen toch helemaal niet in het water thuis? Je was bijna verdronken!”

Eldan schaamde zich wel een beetje, dat hij zo dom geweest was om zomaar dat veel te grote stuk water over te gaan vliegen, en zei: “Ja, dat weet ik nu ook, dat was dom van me. Maar hoe kom ik nu weer op het droge?”

Danny keek even hoe Eldan er uitzag, en antwoordde: “Beweeg je staart eens heen en weer, dan ga je vast vanzelf vooruit!”

Eldan zwiepte onder water zijn staart zachtjes heen en weer, en ja hoor, hij bewoog een stukje in de richting die zijn kop uitstak.

Hij zwiepte iets harder met zijn staart, en daardoor ging hij sneller door het water. En als hij zijn staart meer de ene dan de andere kant uitzwiepte, dan maakte hij een bocht.

Hoe harder hij ging, hoe vaker er water over zijn kop spatte, maar dat vond hij niet meer zo erg, dan hield hij even zijn adem in tot het golfje voorbij was. Ja zeg, hij kon zwemmen!

En zo gingen Eldan en Danny op weg naar het vasteland.

 

Danny zwom rustig om Eldan heen, want als dolfijn kon Danny veel sneller zwemmen. Na een tijdje zei hij tegen Eldan: “Hee, zo gaat het wel erg lang duren voor je weer aan de kant bent, en dan is je staart doodmoe. Pak maar met je handen mijn rugvin vast, dan trek ik je snel naar het land toe.”

Danny zwom naar Eldan toe en stak zijn rugvin boven water, Eldan draaide zich op zijn buik en pakte Danny’s rugvin stevig vast.

Langzaam begon Danny te zwemmen. Eldan kon zich goed vasthouden, dus ging Danny iets sneller. En toen nog iets sneller, en sneller, en sneller!

Eldan hield zich goed vast en genoot enorm van hoe snel ze door het water gingen.

Toen remde Danny en Eldan liet hem los. Hij zag dat ze vlak bij de kant waren. Hij liet zijn poten zakken en ja hoor, zijn voeten raakten de grond!

Eldan was heel opgelucht om weer vaste grond onder zijn voeten te voelen. Vrolijk liep hij het water uit en hij schudde zich lekker uit tot hij weer droog was.

 

Toen draaide hij zich om naar Danny, die rustig in het water lag te dobberen.

“Bedankt, Danny, je hebt mij leven gered! En je hebt me ook nog leren zwemmen!”

“Geen dank hoor”, zei Danny, “ik kon je toch ook niet zomaar laten verdrinken?”

 

Eldan en Danny spraken af dat Eldan nog eens vaker naar het water zou komen om met Danny te spelen.

Toen ging Eldan op de vleugels, hij zwaaide nog naar Danny die beneden hem weer onder water dook, en hij vloog terug naar huis, om zijn papa en mama te vertellen dat hij had leren zwemmen.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.