Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Horror
Geplaatst:
17 juli 2012, om 11:31 uur
Bekeken:
688 keer
Aantal reacties:
1
Aantal downloads:
132 [ download ]

Score: 3

(3 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Voorradig"


 

De deurbel van de winkel klingelde en een langere, magere man stapte naar binnen. Enigszins schichtig keek hij om zich heen, tot hij de kleine, gedrongen vrouw achter de toonbank naar hem zag glimlachen. Hij rechtte zijn rug en liep op haar af. Met een vriendelijke stem vroeg ze: “Wat kan ik voor u betekenen?”

Even aarzelde hij nog voor hij zijn vraag durfde te stellen: “Ik... eh... ik heb gehoord dat hier mensenvlees te koop is?”

“Helaas, meneer, dat is momenteel niet op voorraad.”

Meteen veranderde zijn houding. “Ha, zie je wel, ‘niet op voorraad’, het is gewoon alleen maar een lokkertje hè, om klanten de winkel in te krijgen!”

“Meneer, ik verzeker u dat ik regelmatig wél mensenvlees, beenderen en organen kan leveren, maar helaas is het momenteel echt niet voorradig.”

“Ik geloof er helemaal niets van! Waar haalt u dat allemaal dan vandaan? En waar en hoe bereidt u het? Allemaal quatsch, volgens mij!”

“Wel, ik kan u de slachterij laten zien, als u wilt?”

“De... eh... slachterij? Eh, okee, goed, doe maar!”

“Goed hoor, komt u maar mee.”

 

Ze liepen door een gangetje naar achteren, en door een stevig deur naar een kleine ruimte waar het licht stonk naar desinfectiemiddelen.

De vrouw liep naar een houten tafel met bloedvlekken en sporen van messen, die duidelijk als slachtbank gediend had. De man schrok even, maar bedacht snel dat dit natuurlijk niet betekende dat hier mensen geslacht waren.

Tegen een zijmuur stond een bankje waarop enkele schapenhuiden lagen. Zie je wel, gewoon dieren dus!

 

De vrouw begon uit te leggen wat er te zien was.

“Hier verwerk ik al het vlees, dierlijk en menselijk. De dieren vil ik eerst, daar ziet u nog wat huiden liggen, van de mensen is ook de huid goed bruikbaar om in het gehakt te doen. Ik snij al het vlees los, dat kruid ik dan later en verdeel het tot filets en, zoals gezegd, gehakt. De beenderen houd ik apart en die reconstrueer ik tot hun oorspronkelijke toestand, er is grote vraag naar skeletten. Met de organen ben ik voorzichtig. Er zijn zo veel kwalen waar een mens aan kan lijden, dat ik de meeste organen uit veiligheidsoverwegingen maar niet gebruik. Bij vrouwen verwijder ik wel de vagina, baarmoeder en eierstokken, die prepareer ik dan, en verwerk ze tot een mooie decoratie.”

“Hmmm, en van al die onderdelen is er hier nu helemaal niets? Niet één botje of orgaantje of wat?”

“Helaas, nee, als ik iets heb, gaat het meestal heel snel alweer de deur uit.”

Ze keek de man heel even schuin aan en wierp dan een heimelijke blik op de deur achterin de ruimte. “En verder bewaar ik van de mannen wat voor mijn privé-collectie, maar die is, zoals gezegd, privé.”

De man had haar blik opgevangen en keek bedachtzaam naar de deur. “Dusss... de enige bewijzen zijn dáár?”

Hij wilde in de richting van de deur lopen, maar de vrouw hield hem tegen. “Meneer, u bevindt zich hier op mijn privé-terrein, en wat mij betreft is uw bezoek hier bij deze afgelopen. Gaat u terug naar de winkel, alstublieft.”

 

Mopperend gehoorzaamde de man. Teruggekomen in de winkel draaide hij zich nog eenmaal om naar de vrouw. “Nee, ik geloof er nog steeds helemaal niets van. Leuke stunt, maar niet overtuigend.”

Hij stampte de deur uit en liet die met een klap achter zich dichtvallen. Buiten liep hij de straat over en een hoek om, om vervolgens snel terug te sluipen naar de achterkant van het winkelpand. Hij zag een achterdeur die ongetwijfeld in die geheimzinnige kamer uitkwam. Voorzichtig probeerde hij de deur te openen. Tot zijn verbazing gleed deze zonder problemen open. Grijnzend stapte hij naar binnen. De vloer zakte onder hem weg en toen hij viel, drong een scherpe pijn door zijn hele lichaam.

 

---

 

De deurbel van de winkel klingelde en een dikke man kwam binnengeslopen, duidelijk niet op zijn gemak. Hij keek rond en zag de kleine, gedrongen vrouw achter de toonbank. Hij liep aarzelend op haar af en na haar vraag “Kan ik iets voor u betekenen?” schraapte hij zijn keel en vroeg met een timide stem: “Er... eh... zou hier mensenvlees te koop zijn?”

“Inderdaad, meneer, er is weer een verse selectie voorradig!”

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.


Reacties:

goed verhaal, ik ben zelf niet zo dol op horror omdat het zo onwaarschijnlijk is. Maar ik vind dit zeker goed geschreven.

Geplaatst op: 2012-07-17 15:34:41 uur