Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Drama
Geplaatst:
6 juni 2012, om 15:46 uur
Bekeken:
571 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
151 [ download ]

Score: 1

(1 stem)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Passagier"


 

Ik sluip door de uitgedroogde struiken, moet zorgen dat ik zo stil en onzichtbaar mogelijk langs het dorp trek.

Niemand mag me zien, ik mag er niet zijn.

Daar lopen mensen, voorlopig even wegduiken.

 

Vanmiddag zag ik weer hun auto’s rijden in de richting die ik nu op ga. De blauwe vlaggetjes en helmen waren duidelijk te zien.

Ik moet er zien te komen, voor mijn passagier. Het enige wat van belang is, is dat ik mijn passagier daar kan afleveren. Zij zullen mijn passagier een goed leven kunnen geven.

 

De mensen zijn voorbij. Op weg maar weer. Zorgen dat ik uit zicht blijf. Niemand mag mij opmerken, want ik ben slecht, ze zullen me straffen.

Pijn. Mijn passagier beweegt. Stil toch, kleine, als je mij pijn doet, maak ik misschien wel geluid, en dan kunnen ze me vinden. Nog even, je moet nog even blijven waar je bent, tot ik veilig bij die blauwe helmen ben.

 

Misschien heeft mijn passagier weer honger. Voor mij maakt het niet uit, maar ik zal toch voedsel moeten zoeken om mijn passagier gezond te houden. De velden zijn nog kaal, er is zelfs nog nauwelijks iets geplant, de oorlog gooit alles in de war.

Ik zal dus hier moeten blijven en vannacht moeten zoeken in het dorp.

 

Ik herinner mij hoe ik slecht ben geworden, de pijn van de mannen die in mij gingen. Ik mocht niet tegenstribbelen, dan was ik slecht, maar ik was niet met deze mannen getrouwd, dus dat maakte me ook slecht. Het was verwarrend, en niemand die me iets uit wilde leggen. Natuurlijk niet, meisjes moeten niet vragen, die moeten doen wat ze gezegd wordt, ze kunnen toch niet begrijpen waarom de dingen zijn zoals ze zijn.

Toen ze mijn passagier bemerkten, werd ik uitgestoten, weggejaagd. Ik was het slechtste meisje van de wereld geworden, natuurlijk moest ik verdwijnen.

 

Het is nu donker genoeg om op weg te gaan naar het dorp. Hee, kleine passagier, houd jij je alsjeblieft rustig terwijl ik naar eten voor jou zoek?

Daar hangt vlees te drogen, dat kan ik zonder moeite meenemen. De waterton ruikt zuiver genoeg. Hopelijk dat het vuil dat erin zit niet al te slecht is voor mij, dat ik niet ziek word, want dat mag niet, voor mijn passagier.

Terug naar de struiken, eten, proberen kort te slapen en weer op weg.

 

Alweer pijn. Als dit maar goed gaat. Als mijn passagier nu al bij me vandaan wil, wordt het wel erg moeilijk. Blijf toch rustig, kleine, binnenkort mag je weg, dan krijg jij een goed leven en ga ik dood, maar nu nog niet. Ik kan me voorstellen dat je bij me weg wilt, maar nu is het echt nog te vroeg.

 

De ochtend schemert al, snel op weg om uit de buurt van de mensen te zijn, voor ze wakker worden en zien dat ik ze bestolen heb.

Had ik maar geen voedsel nodig, of kon ik maar stukken van mezelf als voedsel gebruiken of zo, dan kon ik sneller voortgaan.

Ik kan alleen hopen dat ik snel bij de blauwe helmen ben.

 

Je beweegt weer, kleine passagier, je schopt me, straft me voor mijn slechtheid, je wilt eruit. Maar ik kan er ook niets aan doen, je bent niet sterk genoeg om je eigen weg te gaan, dus je moet nog even bij me blijven.

 

Eindelijk. Daar is het. De blauwe helmen. Een groot dorp met muren eromheen. Daar moet ik zijn, kleine passagier. Daar zal ik je kunnen laten gaan, daar zullen ze goed voor je zorgen, veel beter dan ik kan.

Kom, we gaan er samen heen, dan kunnen ze jou bij me weghalen, en ben ik eindelijk klaar om te sterven.

Eén slecht kind minder op de wereld.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.