Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Columns/Blogs
Geplaatst:
10 april 2012, om 18:26 uur
Bekeken:
572 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
158 [ download ]

Score: 2

(2 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Wetenswaardigheden van een vakantie in Madeira"


Wetenswaardigheden tijdens een weekje Madeira

 

“Madeira is prachtig!” was de veelgehoorde roep van diverse kennissen die wij kort voor aanvang van ons bezoek aan het bloemeneiland te horen kregen. Inderdaad kan ik dit hoera volmondig beamen. Omdat er al zoveel over dit eiland bekend is, zal ik U daarmee niet vermoeien. Ik wil wat vertellen over wat typische dingen van het eiland, klein of groot van aard, die min of meer toevallig bij mij binnenkwamen. Mogelijk niet voor iedereen nieuw, maar een opfrissertje kan een mooie ervaring weer doen herleven. Het zijn vaak die toevallige herkenning en weetjes die een herinnering weer in beeld brengen.

 

Dat dit ook wel eens tot een lichte ontluistering kan leiden, overkwam mij toen ik vernam, dat de door mij tot sprookjesachtige hoogte verheven naam Madeira, niets ander betekent dan hout. “Het eiland van hout” Nee, dit kwam op mij wat houterig over!

 

Een tweede ervaring van onderkoelde aard was de verplaatsing naar grote hoogte met een kabelbaan, die alle overeenkomsten had met de winterse kabelbanen in West Europese skigebieden. Dit nog eens “vloekend” geaccentueerd met het opschrift van de Zwitserse firma Doppelmeijer. Wat in de winter op de tong doet smelten, kan ’s zomers een neiging tot kokhalzen oproepen. Zeg maar, een persoonlijke associatie, want met het transport was verder niets mis>

Om het winterse helemaal compleet te maken. Kon je met een soort arrenslee weer naar onder. Niet getrokken door edele herten met reebruine kijkers, maar voortgestuwd door een tweetal steppende slaven, achter het hoffelijk gestoelde gezelschap.

 

Prachtige tuinen

Wij verkozen een wandeling door de prachtige tuinen om het vreemde beeld weg te poetsen. Het bloemetje blijkt toch bij uitstek een middeltje in het leven te zijn om oneffenheden van gevoelige aard te egaliseren.

Genoeg van deze licht wrange gevoelens! Bovendien waren ze pietluttig van aard zodat ze snel als sneeuw voor de zon verdwenen.

 

Het agrarische

Als toegewijd volkstuinier was ik benieuwd wat de bruinige lavagrond te bieden had. Wel, aan de zeer vruchtbare grond ligt het niet dat de productie schamel is. Maar, waar vind je een vlak stukje op dit van berg tegen berg aanleunende landschap? De vaak schuine ligging met toegang via smalle kronkelpaadjes en trapjes, beperken de tuinier tot authentiek gereedschap als schop, riek, hark en pikhouweel. Maar noeste arbeid loont want om het spreekwoordelijk te zeggen, groeit zelfs de kool als kool en de patat kan drie maal per jaar worden gepoot. Het blijft echter keuterwerk voor de ambitieuze burger.

 

Druiven en de bijzonder smaakvolle kleine banaan wordt op grote schaal geteeld. Trossen met wel tot tweehonderd bananen hangen uitnodigend aan de boompjes. Helaas mogen ze naar EG-normen niet geëxporteerd worden omdat ze wat plekjes vertonen op de schil.

Wat in het verleden veel verbouwd werd is suikerriet, maar suiker is geen hoofdproduct meer.

Kinderen lopen nog vaak te kauwen op een stukje van het riet, zoals wij vroeger op zouthout.

 

Infrastructuur

Door de terrasvormige ligging van huizen met toegangswegen, kijk je veel op de daken van huizen, die met terracotta pannen zijn bedekt. Op zich een fraai gezicht, alsof de huizen daar uit vrije hand zijn uitgestrooid. Smalle wegen kronkelen zich door het landschap. Dankzij financiële steun van de EG is er een autobaan aangelegd, waarin veel tunnels en bruggen nodig waren om snellen van A naar B te komen.

Bij de wat oudere huizen zie je vaak onder op de hoeken van de daken duifjes of kinderhoofdjes van diezelfde terracottasteen. Het overtuigend geloof dat daarmee de boze geesten hun huisje zouden negeren, ligt daaraan ten grondslag.

 

Bijzonderheden van land en volk

De bevolking is overwegend rooms katholiek maar het zijn vooral de vrouwen die de kerk bezoeken, terwijl de mannen zich verzamelen op hangplekken of in de kroeg. Dit beeld was ook duidelijk te zien op Goede vrijdag, tijdens de viering van de kruisweg.

 

Opvallen zijn de kerstrozen en lelietjes-van-dalen, die hier aan bomen groeien. Heel mooi zijn de lampenpoetsers, de paradijsvogel, en de trots van Madeira, maar als ik over bloemen begin is het einde zoek.

 

De ponsha is een geliefd drankje met een hoog alcoholpercentage. Een likeur met honing, rum en vermengd met lemon juice om het percentage acceptabel te maken. Misschien doelde Ted wel op dit drankje met zijn: “Een glaasje Madeira my dear!”

 

De espada is een bijzondere vis die op alle menu’s voorkomt in diverse variaties. Heerlijk is de combinatie van visfilet met de gebakken kleine banaan. Het visvlees is wit en zacht.

Als je de vis in werkelijkheid ziet is hij helemaal zwart en heeft afschuwelijk dreigende ogen en scherpe tanden. Het is dan ook een roofvis, van de aalsoort, zonder vinnen.

 

Het verhaal over de vangst is bijzonder. Ze zwemmen op een diepte van meer dan duizend meter. Alleen ’s nachts wordt er op gevist omdat ze dan op roof (andere visjes) zijn. De vissers laten dan een duizend meter lange lijn in zee zinken, met een vijf kg gewicht er aan bevestigd. Daarnaast zitten er meer dan honderd vishaken aan met lokspijs. De totale tijd voor het inbrengen en ophalen van de lijn neemt meer dan twee uur in beslag. Aanvankelijk dacht men dat deze meer dan één meter lange vis alleen in de zee rond Madeira voorkwam. Ook nabij Ierland en Japan is de espada gesignaleerd.

 

 

Muzikale verrassing

Er zijn ook wel eens van die spontane momenten tijdens een vakantie. Zo belandde wij na een kort bezoek aan de kathedraal in Funchal (hoofdstad van Madeira) op het daarvoor gelegen plein. Het was prachtig weer en de terrasjes lonkten verleidelijk voor een koesterende zit met een cappuccino. (Let wel, het was nog vroeg!).

Vóór ons op het plein installeerde zich een drietal “Gipsyachtig” uitziende mannen. Drie gitaren, een geluidsinstallatie en een koffer met Cd’s werden uitgestald. Wij prepareerden ons op wat bedelachtige muziekmakers. Toen het drietal echter de eerste melodie inzette, keken alle terrasbezoekers verrast op en draaiden hun stoelen, met aanblik in richting van het drietal.

Het plein liep voller met aandachtige wandelaars.

Het “Rosenberg Trio” is een van onze favoriete muziekgroepen, maar deze knapen konden er ook wat van. Ze brachten een veelzijdig repertoire en waren zeer virtuoos. Twee uur hebben we zitten genieten naar een gratis optreden waar we in Nederland dikke munt voor hadden moeten neertellen.

 

Wij hebben onze dank en bewondering geuit door wat in de gitaarkoffer te deponeren. Ik verraad niet de hoogte van het offer. Maar een beetje schamen we ons wel.   

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.