Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Vriendschap
Geplaatst:
12 februari 2012, om 11:35 uur
Bekeken:
734 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
159 [ download ]

Score: 1

(1 stem)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Moed voor twee"


 

'Ze moet wel net zo eenzaam zijn als ik', dacht Danny, toen hij haar weer alleen in een hoek van de kantine zag staan. In die tijd dat hij hier nu rondliep, had hij haar al zo vaak daar in die hoek zien staan, nooit met iemand pratend, nooit met zelfs maar iemand bij haar in de buurt. Zo was hij in de brugklas ook begonnen: stilletjes in precies diezelfde hoek gestaan, hopend dat hij niet opviel. Soms lukte dat, maar de pesters hadden het snel door en dus was hij maar van tactiek veranderd. Nu liep hij, de hele pauze, alle pauzes, gewoon maar doelloos door de gangen en buiten het gebouw om, steeds goed oplettend om de pesters op tijd te zien en te omzeilen.
Hij twijfelde of hij dit meisje moest vertellen dat stilstaan niet goed was, dat ze juist daardoor een makkelijk doelwit zou worden. Hij wist ook helemaal niet of zij gepest werd, of gewoon alleen was omdat ze geen gezelschap wilde of zo. Maar ja, als het wél zo was, dan kon hij ruim twee jaar ervaring met haar delen, misschien dat zij dan een iets minder rottige tijd zou hebben. Aan de andere kant, hij had ook geen idee hoe lang zij al op deze school zat, dus misschien werkte dit voor haar wel goed.
Toch moest hij een keertje besluiten wat hij zou doen. Natuurlijk durfde hij niet op haar af te stappen, dat ging niet veranderen, maar misschien moest hij dat toch maar gewoon een keer doen? Hmja, alsof dat zo werkte... maar ja, hoe kon hij zichzelf er anders toe zetten?

Ze keek op, haar blik gleed door de kantine, bleef even op hem rusten waardoor hij snel wegkeek. Toen hij een paar seconden later weer haar richting uit durfde te kijken, stond ze weer naar de vloer te staren. De eenzaamheid straalde van haar af.
Danny nam zijn besluit: nu of nooit. Als hij niet nú op haar af zou stappen, dan zou hij het nooit meer durven, en hij wíst gewoon dat hij haar een hoop ellende kon besparen!
Hij doorkruiste de kantine, oplettend niemand in de weg te lopen en zo goed mogelijk uit het zicht te blijven van de tafels waar zijn klasgenoten zaten. Het laatste stukje naar haar toe werd het lood in zijn schoenen steeds zwaarder, maar hij zette door, geen idee waar hij de kracht vandaan haalde, maar dit moest gewoon.
Hij ging naast haar staan, keek niet naar haar, haalde diep adem en schraapte zijn keel. Haar hoofd ging lichtjes in zijn richting.

“Hee, eh... ik wil je niet storen of zo, maar ja, eh... ik zie je hier wel vaker staan, en dat... daar... nou ja, hier dus... heb ik ook heel vaak gestaan, omdat ik... nou ja, eigenlijk hier helemaal niet wilde staan... mezelf wilde verbergen maar dat kan hier niet echt... nou ja, ik wil eigenlijk zeggen... vragen of jij soms ook gepest wordt en daarom hier zo in een hoek staat want als dat zo is dan kan ik je misschien nog tips geven of zo...”

Het was even stil. Danny had geen idee wat voor indruk hij had gegeven, of hij een flater geslagen had, misschien dat hij nu maar weg moest lopen of zo...
Haar stem klonk zacht en onzeker. “Ja, ik probeer er ook niet te zijn, ik zou willen dat ik hier helemaal niet was, maar ja, je moet nou eenmaal naar school hè. Ach, school is ook niet erg... Gepest... tsja, wanneer word je gepest... meestal word ik meer gewoon genegeerd, alsof ik er echt niet ben, dat vind ik dan wel fijn, maar soms moeten ze me wel hebben ja...”

Weer was het even stil, Danny had geen idee of hij nu iets moest zeggen, en wát dan.
Haar stem klonk bijna fluisterend toen ze vroeg: “Kun jij dan vertellen hoe ik zorg dat ze me niet meer pesten, maar gewoon altijd negeren?"
Danny schudde bedroefd zijn hoofd. “Nee, wist ik nou net dát maar! Ik weet wel dat als je in een hoek blijft staan, ze op een gegeven moment wel weten dat je altijd dáár staat, en dat ze dus weten waar ze moeten zijn als ze iemand willen treiteren.”
“Ja, dat is eigenlijk wel zo, maar overal anders valt het veel meer op als je daar staat, toch?”
“Nou ja, daarom ga ik ook niet meer ergens staan, ik blijf rondlopen, dan weten ze niet waar ik ben én ik kan makkelijker een andere richting uitgaan als ze toch in mijn buurt komen.”
“Hm, wel slim, eigenlijk.”
“Mwoch, slim... meer gewoon nodig, vanzelfsprekend.”
“Okee... Ik probeer ze ook wel een beetje te vermijden door in de schoolbieb te gaan zitten, maar die is nu nauwelijks ooit meer open, hè...”
“Pfff, ja, handig is dat, zo’n bieb die er iedere dag de hele dag is, maar maar een paar uurtjes open is omdat ze niemand kunnen vinden om achter die balie te gaan zitten.”
“Ja... dus is zou eigenlijk meer moeten gaan rondlopen... Is ook nog eens goed voor de conditie, toch?”
Danny keek haar even met een klein grijnsje aan. “Nou, daar doe ik het niet voor, maar welja, dat werkt vast ook wel zo.”

Er viel weer een stilte. Danny dacht razendsnel na wat hij kon doen om het contact gaande te houden. Toen viel het hem in dat ze het begin eigenlijk overgeslagen hadden.
“Hee, eh... ik eh... ik heet trouwens Danny.”
Ze giechelde even. “Oh ja, voorstellen, hè! Ik ben Irene.”
“Nou ja, mooie klassieke naam, hoor. Ik zit in gym 3. En jij?”
“Tweede havo/vwo brugklas. Ga volgend jaar ook wel gym doen.”
“Leuk... Ben je dus vast ook slim, en dat vinden ze dan weer genoeg reden om te pesten...”
“Hm, ik laat al lang niet meer merken dat ik slim ben, deed ik in de eerste nog wel, maar... pfoe... dat heb jij vast ook snel afgeleerd, hè?”
“Ja echt wel.”

Even overdachten ze hun situatie. Ze hadden allebei geen idee hoe ze nu verder moesten gaan, maar hadden goed door dat ze een contact gelegd hadden dat te waardevol was om niet door te zetten.
De bel ging. Wow, een pauze zonder verdere vervelende dingen verlopen. Danny keek Irene voorzichtig aan, zij keek een fractie van een seconde terug en keek dan vlug op haar horloge.
“Zullen we volgende pauze samen een stukje lopen?”
Danny kreeg een hoofd als een doorgekookte kreeft, maar slaagde er toch in om een “okee” uit te brengen. Irene knikte en beantwoordde zijn okee. “Zie je dan wel.”
Irene liep weg en Danny keek haar een tijdje na, volkomen verbaasd over zichzelf.

---

Het was nu de derde dag dat ze in de pauze samen opliepen. In het begin durfde hij eigenlijk niet op haar af te stappen en was zij maar naar hem toegekomen. Maar nu vonden ze elkaar bijna vanzelf en het begon best vertrouwd te voelen. Danny had minder de behoefte om zo snel mogelijk rondjes te lopen, lette minder op zijn omgeving. Het gezelschap van Irene gaf hem op één of andere manier wat extra zelfvertrouwen, wat minder angst voor alle mogelijk pesters die er, in het echt of alleen maar in zijn gedachten, rondliepen.
Ze praatten soms wat, niet veel, niet over moeilijke dingen, maar toch, hij durfde met haar te praten, dat was al heel wat.

Plotseling werd hun pad versperd. Danny keek op: Roy en zijn twee vaste aanhangsels, uit Danny’s klas. Hè shit, niet goed genoeg opgelet.
Roy ging breeduit voor Danny staan: “Hee, kijk eens, Danny heeft een meisje!”
Hij brulde het nog eens over het schoolplein, alsof het een wonder was wat iedereen toch echt moest komen bekijken. Z’n vrienden lachten hatelijk met hem mee, want dat kón toch zeker niet, Danny met een meisje? “Lopen jullie nou toevallig naast elkaar, of betaal je haar hiervoor? Ha, het idee zeg, Danny die een meisje heeft?!”
Irene was langzaam kwaad geworden, zag hoe Danny in zijn schulp kroop en de pesters wéér gingen winnen. Maar nu niet, deze keer zou zij sterker zijn! Zich enorm inhoudend zei ze poeslief: “Ja, leuk hè, voor Danny, dat hij mij heeft! Heb jij zelf ook een meisje?”
Roy keek haar eens aan, wilde een vernederend antwoord geven, maar realiseerde zich net op tijd wat Irene gezegd had. Hij bleef haar even aankijken, zoekend naar iets zinnigs om te zeggen. “Hee, ik kan iedere meid krijgen die ik wil, maar heb daar nu effies geen behoefte aan. Danny moet het met jou doen. Pfffffff...”
Hij liep kwaad weg, zijn vrienden op sleeptouw. Voorzichtig keek Danny schuin opzij naar Irene. Ze durfde nauwelijks terug te kijken, ze probeerde haar lachen in te houden tot de jongens ver genoeg weg waren. Dan richtte ze haar blik al even voorzichtig in zijn richting en zag dat hij, zijn hoofd licht gebogen, breeduit naar haar stond te grijnzen. Samen barstten ze in lachen uit.

“Goed joh”, fluisterde Danny toen de lachbui een beetje voorbij was. Irene haalde haar schouders op, onzeker of ze zo’n compliment wel durfde accepteren. “Mwoah, je moet ze weten aan te pakken, hè!”
Het idee dat juist zij ‘ze wel wisten aan te pakken’ was voldoende om beiden een tweede, onbedaarlijke lachstuip te bezorgen.

---

Danny was al even op zoek naar Irene, maar had haar nog niet kunnen vinden. In de gang bij de garderobe zag hij haar eindelijk. Ze stond met gebogen hoofd, haar rug tegen de muur gedrukt. Een jongen stond vlak voor haar hard te praten en prikte daarbij steeds met zijn vinger tegen haar schouder, terwijl de meisjes aan beide kanten van haar stonden te lachen. Die jongen was een stuk groter dan Danny, maar nu maakte dat hem niets uit: die klootzak moest van Irene afblijven. Zo hard als hij kon en met de zwaarste stem die hij kon opzetten, brulde hij: “Hee, wat moet jij van mijn vriendin, kloothommel?!”
De jongen keek niet eens naar hem om, maar ging er met een noodgang vandoor. Hij liep op Irene en de twee meiden af en stak, met een woeste blik naar hen heen en weer kijkend, zijn wijsvingers in een dreigend gebaar naar hen uit. Schoorvoetend dropen de twee af. Irene durfde hem niet eens aan te kijken toen hij voor haar ging staan. “Hee, Irene, gaat-ie?”
Ze schudde langzaam haar hoofd en fluisterde met een benepen stem: “Zo gaat het nou steeds, ze laten me maar niet met rust.”
Danny snuifde: “Hm, nú wel!”
Ze keek hem eindelijk aan, de tranen in haar ogen lieten hem ook bijna huilen, maar hij bleef een vastberaden blik houden. Haar ogen klaarden iets op en ze gaf een kort, schokkend lachje. “Ja, met zo’n dappere kerel in de buurt moet dat eigenlijk wel, hè? Tsjee, hoe durfde je dat, joh?”
Danny voelde de kleur op zijn gezicht schieten door dat 'dappere kerel', en hakkelde: “Nou ja, hij viel jóú lastig, dat kon ik... mocht ik hem toch niet laten doen? En, nou, ik dacht... wat jij kan moet ik toch ook kunnen...”
Hij keek haar van onder zijn wenkbrauwen aan. Ze lachte. “Jaaaa, staan we weer gelijk, hè?”
Danny grijnsde terug, en zo stonden ze een tijdje naar elkaar te lachen, zonder te weten hoe nu verder, totdat de bel ging.

---

Het was inmiddels bijna vanzelfsprekend geworden dat ze de pauzes samen doorbrachten. En ze praatten over van alles, soms zelfs over best wel gevoelige dingen. Na die twee keer dat ze voor elkaar opgekomen waren, leek het afgelopen te zijn met de pesterijen. Ja natuurlijk, in de klas was Danny nog gewoon het pispaaltje, maar daarbuiten, als hij samen met Irene was, lieten ze hem met rust, en haar ook. Alleen buiten school, dat bleef nog een probleem, maar daar viel niet zo veel aan te doen, ze woonden niet zo erg dicht bij elkaar, dus meer dan een klein stukje samen opfietsen ging niet.
Of zou hij Irene eens uitnodigen...
Maar ja, dat zou ze misschien niet willen, ze waren er om elkaar op school te beschermen...
Aan de andere kant had ze zelf misschien ook wel weinig plezier in haar leven en vond ze het wel leuk om samen iets te doen...
Als ze dan maar niet zou gaan denken dat hij...
Of was dat toch wél zo...
Maar dat zou hij écht nooit kunnen zeggen of zo...

“Hee Irene... ken jij de boerenmarkt die iedere maand op het landgoed aan de rand van de stad gehouden wordt?”
“Ja, daar ben ik wel eens geweest. Leuk, allerlei dieren en kraampjes en relaxte mensen en zo...”
 “Dat is het, hè, die mensen staan heel anders in het leven, die doen niet zo vervelend als iedereen hier!”
“Ja, ik heb het daar altijd leuk, voel me er best goed en zo.”
“Zullen we er eens samen naartoe gaan?”
Irene keek hem intensief aan, maar Danny sloeg zijn ogen niet neer. Hij slaagde er zelfs in een, vast wel zenuwachtig aandoend, glimlachje te produceren.
Ze gaf hem een stralende glimlach terug en liet een enthousiast “okee” horen.
Goed, hij zat er dus aan vast. Nou, dat bedoelde hij nou ook weer niet zo. Nee, het zou leuk gaan zijn! Hoopte hij toch...

---

Danny had met Irene afgesproken op het punt waar hun fietsroutes naar het landgoed samenkwamen. Hij was vroeg vertrokken om zeker niet te laat daar te zijn, en hij had wel een half uur zenuwachtig staan vrezen dat ze helemaal niet zou komen opdagen. Toen ze dan toch, nou ja, eigenlijk gewoon op tijd, aan kwam fietsen, had hij zich zo opgelucht gevoeld, dat hij tijdens hun rit samen zichzelf bijna niet stil wist te krijgen.

Het was hartstikke leuk geweest om samen langs die kraampjes te lopen, met de dieren bezig te zijn, allerlei dingen gratis te proeven en daar commentaar op te geven. Ja, zelfs dat hadden ze gedaan. Niet het gebruikelijke verlegen knikje op de vraag of het lekker was, maar lekker naar elkaar toe uitgebreid vertellen wat ze er wel of niet lekker aan vonden, met de aanbieder als niet meer dan een toeluisteraar. Zó durfden ze het wél!

Nu waren ze naar de rand van het terrein gelopen, even weg uit de drukte, naar een oud houten hek dat uitkeek over een weiland vol bloemen. Danny leunde op het hek en Irene deed, vlak naast hem, hetzelfde. Een tijdje keken ze uit over het land, namen de rust in zich op.
Irene liet een klein zuchtje horen. Vanuit zijn ooghoeken keek Danny naar haar. Eigenlijk wist hij nu wel zeker dat hij verliefd op haar was, maar dat zou hij haar nooit durven vertellen. Hij wilde hun vriendschap niet verpesten met zoiets, en hij had geen idee of zij zoiets wel wilde. Hij keek weer voor zich, wist echt niet wat hij moest doen.
Plotseling boog Irene zich naar hem toe, gaf hem een kusje op zijn wang en trok zich dan weer terug. Danny voelde de boei van zijn leven opkomen en keek verbaasd opzij. Irene stond ingehouden te giechelen, zorgvuldig zijn blik vermijdend. Dan stak ze haar wang een klein beetje zijn richting uit. Danny liet een geluidje horen dat het midden hield tussen een lach en een snik, boog zich naar Irene en gaf haar een stevige zoen terug. Irene draaide giechelend haar hoofd naar hem toe, keek hem dan quasi-ernstig van onder haar pony aan en sprak met donkere stem: “Ja, als ík er niks aan doe gaat er ook niks gebeuren, hè?”
Danny begon te stotteren, maar met een “sjttt” en een gebaartje kapte Irene hem af. “Hee, weet ik toch, leukerd. Jij kunt niet alles kunnen. Ik ook niet. Jij kan weer andere dingen die ik niet kan en andersom. En zo stuntelen we lekker samen verder.”
Danny knikte ernstig: “Ik vind het wel heel fijn om met jou samen te stuntelen.”
“Ja hè. Het maakt niet zo uit of we het allemaal een beetje anders doen dan al die andere mensen. Wij zijn gewoon wij en we gaan gewoon op onze eigen manier verliefd zijn.”
Dit was toch een beetje te veel voor Danny, die even niet anders kon dan haar schaapachtig aankijken.

 

Ze richtte haar blik weer naar voren en zette een half stapje zijwaarts in zijn richting. Haar schouder raakte die van hem en ze legde haar hand tegen de zijne. Zo stonden ze samen over het weiland uit te kijken, spannend, onwennig, maar vooral samen. En zo zou het uiteindelijk wel goed komen, want samen hadden ze moed voor twee.



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.