Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Persoonlijk
Geplaatst:
31 januari 2012, om 17:32 uur
Bekeken:
597 keer
Aantal reacties:
1
Aantal downloads:
215 [ download ]

Score: 3

(3 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"De sneeuw is mij gunstig gezind"


 

Natuurlijk had ik behoefte om mijn genoeglijke verblijf en ervaringen tijdens mijn twee weken wintersport van de Nederlandse daken te schreeuwen. Helaas bij thuiskomst op zevenentwintig januari werd mijn enthousiasme danig geluwd door het deprimerende weerbeeld dat ik hier aantrof.

De winter had voor mij tot dan een andere betekenis dan waarschijnlijk voor U thuisblijvers, die hun dagelijks doen vervulden in een troosteloze kwakkelwinter met een mix van wind en water in de meest grillige vormen en intensiteit. Dit alles geserveerd door een totaal uit vorm zijnde koning Winter, die zich in de allure van een nietige dwerg verhulde, die in letterlijke noch in figuurlijke zin elke vorstelijke uitstraling miste.

Enerzijds getemperd door het troostloze weer en anderzijds schromend om mijn dierbare lezers niet het licht uit de ogen te ontnemen, zweeg mijn pen.

 

Maar vandaag, - en de Heer zij geprezen - bij het ontluiken van de ogen en ramen, openbaarde zich een sneeuwwit winters landschap, dat mij uitdagend toeschreeuwde: “Vriend neem de ganzenveer ter hand en onthul uw boodschap!”

 

Skiën is bij uitstek een groepsactiviteit. Tijdens het glijden is er weinig tot geen gelegenheid voor een praatje. In willekeurige volgorde, slalommen we als een kronkelende slang de bergen af. Zodra de eerste stopt, sluit de meute zich aan en worden de ervaringen gedeeld en plannen uitgewisseld. Bij wisseling van groepen ben ik enkele keren een dag alleen geweest en hield het alleen skiën nog geen uur vol. De groep is dus belangrijk voor deze aangename en geslaagde bezigheid. Al meer dan tien jaar ga ik jaarlijks met drie verschillende groepen steeds een week naar diverse skioorden.

 

De eerste week was op verzoek van mijn zoon, die graag met pa “op en neer” wilde. Bewegingsrichtingen die nu in harmonie werden voltrokken, wat in het vroegere huiselijk gemeenzame leven soms wel eens wat stroever verliep. We zochten er twee competente vrienden bij, zodat er ook in het randgebeuren voldoende gesprekstof en afwisseling was.

 

De tweede week bestond uit vijf personen, die al sinds tig jaren wekelijks met elkaar tennissen en dit jaar voor de dertiende keer op rij de arena voor de piste verruilden. Heerlijk om zonder “in”of “uit” en niet met de neuzen naar elkaar, maar in dezelfde richting gekeerd hun energie gestroomlijnd te zien etaleren.

 

Met beide groepen stonden we dagelijks om 08.30 uur voor de eerste liftvaart te wachten. De eerste klap is hier een daalder waard was hier de achterliggende gedachte. Het is nog niet druk op de pistes die er nog prachtig ongerept en geprepareerd bijliggen. Wat je het eerste uur aan prachtige omstandigheden voorgeschoteld krijgt weegt op tegen de hele namiddag werken, als het druk is en de omstandigheden verslechterd zijn. Rond half drie hield ik het meestal voor gezien. De meute, in mijn ogen “jonge honden,” (gemiddeld  20 jaar jonger) zetten mij netjes bij de startpiste af om vervolgens de kansen tot het laatste gaatje te vullen.

 

Ik zocht ons appartement op om ongestoord een warme douche te nemen en daarna de van inspanning nog sudderende benen enige rust te gunnen. We verbleven in Wagrain een klein oord dat ligt aan het skigebied Amadé in het Salzburgerland.Bekende starplaatsen aan dit gebied zijn Flachau, Flachauwinter, Zauchensee, Alpendorf en Kleinarl. Wagrain ligt erg gunstig om bij alle genoemde gebieden te komen.

Salzburg en Amadé verwijzen natuurlijk naar Mozart. Men gaat er hier terecht trots op hun coryfeeën. Zo staat er een standbeeld van Hermann Maier voor de starlift van Flachau. In Kleinarl pronkt men met Annemarie Moser Pröl winnares van Olympisch Goud bij het skiën. In Wagrain hangt tegen de buitenmuur van de kerk een beeldfoto van Joseph Mohr (1792-1848) tekstdichter van het lied “Stille Nacht, Heilige Nacht.”

 

Naast het skiën is nog tijd te over om de vakantievreugde te verrijken of eventueel te verschralen met nevenactiviteiten. Laat ik me beperken tot het verwennen van de inwendige mens, want de Oostenrijkse keuken mag er zijn met kwalitatief en kwantitatief stevige gerechten. De Schnitzels, Kaiserschmarren, en Strammermaxen, ondersteund door “Eine halbe Lieter,”glijden er in als Gods woord in een ouderling.

 

Eind februari ga ik nog met een vijftal “Old timers” een weekje naar het Klein Walsertal.

Ik ben goed voorbereid en tot de tanden gewapend. Ik zal die oudjes een poepje laten ruiken!

 

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.


Reacties:

ik kan het me voorstellen, voor mij betekent sneeuw al jaren huisarrest, dus helaas, afgezien van het mooie beeld ben ik er gauw op uitgekeken.

Geplaatst op: 2012-01-31 19:09:52 uur