Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Waargebeurd
Geplaatst:
14 december 2011, om 17:30 uur
Bekeken:
817 keer
Aantal reacties:
1
Aantal downloads:
113 [ download ]

Score: 2

(2 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"De armoe is zo dichtbij"


Ik vind het zo erg, mijn buren zijn plotseling dakloos

  

De verbijstering

 

Even naar het ziekenhuis geweest, daarna naar de stad en met de bus weer naar huis.

De straat stond vol met blauwe containers en nog steeds drong het niet tot mij door. Ik besloot langs het huis te lopen om de vuilnisbak op te halen en op de terugweg zag ik de jongste zoon van 21 jaar en een meisje staan. 

Ik vroeg, ‘’gaan jullie verhuizen?’’ en hij vertelde dat ze uit het huis worden gezet. Zijn vader heeft torenhoge huurschulden en ondanks een rechtzaak waarin hij nog geprobeerd had om er te mogen blijven wonen, is er toch besloten dat het huis ontruimd zou worden. En dit was dus op dat moment net begonnen en ze zijn er nog steeds aan bezig.

Ik voelde me zeer ontdaan en had medelijden met de buurjongen. Hij zou voorlopig onderdak hebben bij het meisje wat naast hem stond en de buurman had wel een vakantiehuisje aangeboden gekregen, maar zelfs dit kan hij niet betalen.

 

Drank door een groot verlies

 

Tien jaar geleden is hij zijn vrouw verloren aan kanker en hij bleef met twee jongens achter. Wij merkten dat de kratjes waarin de lege flessen lagen die opgehaald werden om de twee weken steeds voller werden. Buurman was zeer vaak dronken en op een gegeven moment ging hij ook nog eens failliet en verloor zijn restaurant. Daarna was hij altijd thuis en hij ging er steeds slechter uitzien.

  

Hij deed vreemde dingen. Een jaar of vijf waren mijn man en ik een weekendje weg en toen wij thuis kwamen waren alle bomen en struiken tussen onze twee tuinen eruit gesloopt. Ik schrok mij werkelijk wild en was ontroostbaar door het gebeuren.

Er is een schutting met gaatjes ertussen gekomen, maar echt goed is het nooit meer geworden.

Ik had hem vergeven, ik kon de natuurlijke schutting toch niet meer toveren.

  

In een halve dag is het huis leeg. De vrachtauto met de containers staat gereed om weg te rijden.

Ik heb medelijden met de buren die 19 jaar naast ons gewoond hebben. Onze kinderen hebben met de kinderen van hem gespeeld en nu loopt het zo af.

 

Ik voel me er schuldig en heel naar onder.

Dit gevoel overviel mij gelijk na het nieuws dat de buurman hoge schulden heeft, terwijl wij het als gezin zo goed hebben.

Is dit dan toch het grote verschil wat er in Nederland ontstaat? Rijk en arm.

Ik schaam me echt dood.

Anderzijds is het zo jammer dat de buurman niet om hulp heeft gevraagd. Ik las op sites dat sommige mensen dat niet doen en dat ze het zover laten komen.

 

Hoe zal dit verder gaan?

 

De jongste zoon gaat tijdelijk naar zijn meisje. Ik heb hem vandag gekust en gezegd, ‘’wat heb je ontzettend veel meegemaakt, ik wens je heel veel sterkte toe’’.

De buurman betrekt een paar huizen verderop een kamer bij een Engelsman die al jaren in onze straat woont. Ik zal de komende dagen erover nadenken of ik iets voor hem kan betekenen.

 

De vrachtauto met containers zag ik net voorbij rijden, op de grotere parallelweg. Waar zullen deze naar toe gaan en zal mijn buurman ooit zijn spullen terugzien?

Het belangrijkste is dat hij hulp vindt, al is dit al veel te laat natuurlijk. Maar het is zaak dat hij een nieuw leven op kan bouwen.

 

Heb ik te weinig aan hem gevraagd hoe het met hem ging? Hij zei altijd dat het goed ging en ik nam het aan.

 

                                               Wat een groot kruis

 

                                         buurman ik zie, je moet gaan

                                                berooid en straatarm

                                           en ik zag het niet buurman

                                      je zei altijd, met mij gaat het goed

                                          en ik, die het zomaar aannam

                                          in gedachten hield je mij zoet

                                    nu is het te laat en ga je bij ons vandaan

                                           ik leef met jou en je zoon mee

 

                                             het is allemaal zo dichtbij

                                                 de eenzaamheid

                                             je hebt deze verdronken

                                            steeds dieper weggezakt

                                            en nu hebben ze werkelijk

                                               alles van je afgepakt

                                                                         

 

 

 

 

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.


Reacties:

erg

Geplaatst op: 2011-12-14 19:13:40 uur