Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Geloof
Geplaatst:
12 november 2011, om 22:46 uur
Bekeken:
546 keer
Aantal reacties:
1
Aantal downloads:
224 [ download ]

Score: 1

(1 stem)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Pedopaleizen vol onfrisse jurken"


  Aan de rand van het trottoir liet hij de lijst even rusten op de wreef van zijn voet. Zijn handen omklemden het kader op heuphoogte, zoals je een glasplaat optilt, stevig maar voorzichtig. Na die rode renault moest het kunnen. Heel even had hij oogkontakt met de jongeman achter het stuur. Hij meende in een flits dat zijn aanwinst minachtend werd getaxeerd. Het kon hem niet schelen, hij had zijn eigen missie. Vastberaden begon hij over te steken. Op de voorkant toonde een afbeelding van de Heere met een krans van licht. Daarachter de 12 discipelen. Nee, 11, verbeterde hij snel. Judas was hier al gevlogen. Zonder problemen bereikte Geert de overkant van de straat. Weer even rusten nu. ’t Was toch wel zwaar. De aankoop was hem al bij al niets tegengevallen. Amper de helft van zijn vakantiegeld was eraan opgegaan. Verder zeulen nu. Het voelde net zo zwaar als het kruis dat Jovis zelf had gedragen. 2000 jaar miserie was nog tamelijk oprecht begonnen. Hier linksaf, en dan bijna bij de voordeur. De onfrisheid was er pas ingeslopen naarmate de jurken langer werden. Nu naar binnen. De linkerkamer. Speciaal voor de gelegenheid rood geschilderd. De kleur van lijden. En van bloed. Hij heeft het bij de jeugdige stoelgang vaak genoeg zelf beleefd. Het schilderij nu op ooghoogte. Het viel hem op dat de mannen toch ook al iets jurkachtigs over hun schouder gedrapeerd hadden, terwijl hij op de tast naar het spijkertje zocht. Het schilderij had vast geen haakje aan de achterkant, zover had hij nog niet eens gecheckt. Dan maar anders. Gelijk een soldaat in oorlog die vroeger dan gepland de strategie verlaat. Ogen dicht nu. Met kracht en op gevoel slaat hij het linnen een centimeter onder de lijst door het doek.Als hij zich omdraait, zakt het gewicht nog een centimer omlaag, totdat de lijst op de roestige spijker blijft rusten. 1-0 voor de heidenen. Het gevaarte dendert verder naar een wankel evenwicht. Zakt nog iets scheef. Bijna scheurt het gaatje verder uit. Hoe vaak is hij zelf niet bijna? Enfin, de fles nu, en het klaargezette glas. Rode wijn. Hoe toepasselijk. Neem dit lichaam. Jaja, de priesters, de pastoors, de klerikalen. Hun lichaam werd niet genomen. Zij namen zelf. En niet wat hun toekwam. De wijn ruikt goed, precies op dronk. Hij heft het glas en kijkt naar de Heere. “Weg met de pedopaleizen vol onfrisse jurken”. Hij ruikt nogmaals aan het glas. Eeuwenlang van geïnstitutionaliseerd kindermisbruik. Met een ferme zwaai slingert hij het glas tegen het canvas. Het bloed druipt van het gezicht van de Heere. Hoe vaak had hij zelf geen bloed geplast? Hoe vaak tijdens het poepen? Met een tweede zwaai keilt hij de fles dwars door de lijst. Ook de volgelingen leren nu wat druipen is. De onoprechte honden. Hij nam de hele klerikale klotebende de maat. Omnes verdoemd in aeternitae. Of zoiets. Naschuimend kwam hij weer bij zinnen. Buiten scheen nu de zon. Hij haalde diep adem, en stapte verfrist het leven weer in. Het was tijd voor een nieuwe episode.



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.


Reacties:

indringend!

Geplaatst op: 2011-11-13 05:29:50 uur