Gegevens:

Categorie:
Eenzaamheid
Geplaatst:
14 september 2011, om 09:05 uur
Bekeken:
790 keer
Aantal reacties:
1
Aantal downloads:
282 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Zee"


Zout water spat tegen de reusachtige rotsen in de verte, de gehavende stenen huilen zacht bij elke stroom en beven angstig bij iedere klap. Bang voor elke golf lijken ze ineen te krimpen, het zout van hun stenen lippen likkend. Het groene zeewier dat over hun heen is gedrapeerd zwiert zacht heen en weer op het ritme van de noordelijke wind. Somber geschetst grijs omlijst het geheel, met wolken die niks anders kunnen dan huilen. Een hemel als het asgrauwe gezicht van mijn vader toentertijd, met lege ogen die in oneindige verte staren, maar niets kunnen zien.  Ik voel nog steeds zijn vingers die geruststellend mijn hand pakten toen ik nog bang was voor de zee, ervaar nog steeds zijn rustgevende aanraking die aanvoelde als het briesje dat nu mijn haar beroert. De lucht is warm en klef en plakt tegen mijn huid, als de slechte herinneringen die me niet los kunnen laten, me niet los wíllen laten. Zich smekend aan me vastklampend alsof ik ze beschermen moet. Liefhebben terwijl ik daar niet tot in staat ben, maar waarom zou ik ook.

 

Lauw water spat ineens tegen mijn handen aan, die in het zand grijpen en ik ongemerkt tot vuisten gebald heb. Het wordt vloed. Ik proef de zee op mijn gebarsten lippen en het zout bijt in de droge wondjes. Zeewater klotst tegen mijn enkels en ik kijk op richting de horizon. Vanuit de verte rollen donkere wolken mijn kant op, een kille wind met zich meebrengend. De zee is onstuimig, wild en de straffe wind zwiept het water alle kanten op. Groenblauw veranderd in bijna zwart en lijkt al het zonlicht op te slokken. De kleuren doen me denken aan die ogen van die vrouw. Die vrouw die zich nog steeds mijn moeder durft te noemen.

Ik herinner me de nacht nog al te goed dat ik voetstappen op de gang beneden hoorde en bang was dat er inbrekers waren. Met mijn knuffelmuis achter me aan slepend door de donkere gang door en de trap af, opzoek naar een troostende knuffel van mijn vader. In de keuken klonk gestommel en het rinkelende geluid van een kapot vallend glas. Voorzichtig was ik naar de deuropening gelopen en zag iets gebeuren wat een kind van vijf nooit had hoeven zien. Mijn vader, levenloos op de grond met daarnaast mijn moeder; dat krankzinnige wijf. Ik begreep niet wat er was gebeurd, waarom mijn geliefde vader daar op de grond lag en waarom mijn moeders handen bebloed waren. Waanzin was in haar ogen te zien, woede als de zee die steeds wilder werd en een stilte die me angst aanjoeg.

Het enige wat ik me daarna nog herinneren kan is die lieve mevrouw die mij op kwam halen, met donkerblond haar in een slordige knot, zeggend dat ik voor een tijdje bij haar kwam logeren. Ze zorgde goed voor me, deed spelletjes met me en hielp me de gebeurtenis beetje bij beetje vergeten. Haar schoonheid was overweldigend. Ze had eindeloze golvende haren en haar zachte sierlijke handen met lange nagels. Van haar koele blauwe ogen hield ik het meest. Ze deden me denken aan de zee op een kalme zomerdag.

Door haar begon ik van de zee te houden, zoals mijn vader ook deed.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.


Reacties:

Kippenvel toen ik dit verhaal las.

Vergeten is het kind niet, want anders had hij het niet kunnen opschrijven, het enige aandachtspuntje.

Het is niet alleen eenzaamheid, het is een drama!

Geplaatst op: 2012-03-16 15:18:25 uur