Gegevens:

Categorie:
Geschiedenis
Geplaatst:
12 september 2011, om 12:00 uur
Bekeken:
913 keer
Aantal reacties:
1
Aantal downloads:
277 [ download ]

Score: 2

(2 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"De vleugel"


Mijn voetstappen weerklinken in de smalle straatjes, echoënd over de kinderkopjes. Een paar bomen wiegen door de wind. Datzelfde briesje streelt door mijn haar. Ik sluit mijn ogen en ruik de late, warme lentelucht die als een deken over het dorp hangt. De avond valt traag en zwaar, maar een witte villa doorbreekt de komende duisternis. De met mos bedekte gevels lijken op te lichten in de zonsondergang. Met mijn vingers glijd ik over de spijlen van het koude, stalen hek. De verroeste klink geeft traag en piepend mee aan mijn beweging. Ik wurm me door de smalle opening van het geopende hek en sluit hem zachtjes. Als ik over het tuinpad loop voelen de bemoste stenen warm aan onder mijn blote voeten, de hoge populieren aan de weerszijden van het pad zijn als een zacht deinende doorgang naar het huis. Elke stap is voor mij een eeuw in deze tuin, waar de witte en rode rozen alle andere struiken overwoekeren. Ik loop rechtop; zoals mijn butler Arend mij met moeite heeft geleerd. Mijn lange donkerbruine haar hangt los over mijn schouders, en ik voel het over mijn rug zwieren bij elke stap. De deur voelt zwaar van ouderdom als ik mijn hand er tegenaan leg. Zachtjes duw ik, en met een dof, vegend geluid gaat hij langzaam open. Ik laat de tuin achter me.

 

Het huis voelt vertrouwd aan, de sfeer kalmeert mij. Ik kan me de stemmen en de drukte nog voor me halen, zoals die vroeger was. De reusachtige marmeren wenteltrap voelt net zo warm aan als de emoties er om heen. Ik leg mijn hand op de leuning met sierlijke goudkleurige krullen, en loop naar boven. Halverwege de trap sluit ik mijn ogen, en hoor hoe mensen in de zitkamer toosten op mijn moeders verjaardag. Als ik mijn ogen weer open doe is het geluid weer weg en ben ik alleen. Mijn lichtblauwe zijden jurk danst om mijn benen heen, en mijn parelsnoer glimt in het zwakke licht dat mij door de stoffige lucht amper kan bereiken. Ik loop door de gang, bij elke stap die ik zet komt er een wolkje stof uit het tapijt. Ik loop voorbij de eerste twee deuren, die herinneringen bewaren die mij zo dierbaar zijn, dat ik ze niet wil laten ontsnappen. Voor de derde deur blijf ik staan; mijn oude kamer. Voorzichtig open ik de verweerde deur. Mijn gietijzeren hemelbed met donkerrode sprei, mijn kap- en mijn schrijftafel zijn weg. Woede vult mijn hoofd, maar ik uit het niet. Ik slik een keer en doe de deur zachtjes weer dicht.

Ik loop terwijl mijn hand langs het verweerde behang glijd, dat over de ooit zo prachtige stenen muur geplakt is. Aan het einde van de lange gang is mijn plek. Als ik de deur open, klinken de violen van mijn zussen me weer in de oren. Hun prachtige spel met muziek, waar ik elke middag stiekem naar luisterde, zittend tegen de gesloten deur.

De violen zijn weg, de muziek is gestopt en mijn zussen zijn verdwenen. Kleden zijn over de meubelstukken gedrapeerd. Ik trek een van de doeken weg, tranen schieten in mijn ogen. Mijn dierbare witte vleugel, nog volledig intact. Als ik ga zitten op het leren krukje voel ik me weer compleet. Mijn vingers raken de koude ivoren toetsen. Mijn moeder  heeft mijn naam op de centrale C laten zetten in het puurste goud dat ze krijgen kon. Een bruine lok haar valt voor mijn gezicht als ik elke toets vertederend aanraak. Alle herinneringen komen terug, de woede mengt zich met verdriet. De violen zingen weer, tranen stromen als ik begin te spelen.



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.


Reacties:

Een bijzonder mooi en gevoelig verhaal Sharp. Echt heel goed geschreven en ik heb het heel graag gelezen.

Persoonlijk vind ik het ook beter dat je er een paar alinea's inbrengt om het overzichtelijker te maken!

Alvast een prettige dinsdag gewenst.

Liefs van Corry.*

Geplaatst op: 2011-09-13 00:35:02 uur